บทที่ 318 รับไม่ได้

บทที่ 318 รับไม่ได้

ฉื่อหยานก็พาเซี่ยซินหยาน และเซี่ยเสินชวน มาที่คฤหาสน์ที่กลุ่มของอีเทียนโหมวทั้งสามคนอ หลังจากเซี่ยเสินชวน เดินอยู่รอบคฤหาสน์ เขาก็แอบก่นด่าพรรคสามเทพ ที่ดูแลเขาไม่เท่าเทียม . ทุกอย่างในคฤหาสน์นี้ดีกว่าในที่พักของเขามาก

เมื่อเจอกับอีเทียนโหมว เซี่ยเสินชวน หยาเมิง และ คาป้า เขาก็ประหลาดใจทันทีที่ได้เห็นพวกเขาครั้งแรก

ถึงแม้ว่ากลุ่มของอีเทียนโหมวทั้งสามคนจะไม่ได้เปิดกลิ่นอายนักรบระดับพระเจ้าออกมา แต่ในฐานะหัวหน้าตระกูล เซี่ยเสินชวน ก็สามารถเดาได้ถึงระดับการบ่มเพาะที่แท้จริงของทั้งสามคนนั่น

เห็นได้ชัดว่า เซี่ยเสินชวน รู้แล้วว่าระดับการบ่มเพาะที่แท้จริงของพวกเขาทั้งสามคือระดับพระเจ้า

นักรบระดับพระเจ้าสามคน

เซี่ยเสินชวน ก็เก็บความสงสัย เพราะไม่รู้ว่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา และฉื่อหยาน . . .

เป็น อีเทียนโหมว ที่ไม่ต้องทำให้ผู้คนหวาดกลัว เขาจึงไม่เรีบกชื่อหยานว่านายท่านต่อหน้าคนอื่น อย่างไรก็ตาม ร่างหนึ่งก็สังเกตุเห็นบางอย่างจากการแสดงออกที่น่าขบขันของพวกเขา

เซี่ยเสินชวน นั้นเป็นตาแก่เจ้าเล่ห์ เขามักจะรู้ทันสถานการณ์เสมอ และ นั่นก็คือสิ่งที่คนส่วนมาสรรเสริญเขา

ดูจากทั้งสามคน เซี่ยเสินชวน รู้ว่าฉื่อหยานต้องมีตำแหน่งสูงมากในจิตใจของพวกเขา

จนถึงเดี๋ยวนี้ เขารู้แล้วว่าทำไมพรรคสามเทพถึงได้แสดงออกต่อฉื่อหยานเช่นนั้น

เมื่อเห็นนักรบระดับพระเจ้าสามคนแล้ว แม้แต่อำนวจและพลังพรรคสามเทพก็ไม่อาจเทียบเท่า

นักรบระดับพระเจ้าสามคนตามฉื่อหยานมาที่นี่ และจะเชื่อฟังคำสั่งของเขา ไม่ต้องพูดอะไรมาก ทุกคนก็คงรู้ดีว่านั้นหมายถึงอะไร

เซี่ยเสินชวน แอบตัดสินใจว่า ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เขาจะต้องเกาะฉื่อหยานไว้แน่น และไม่ทรยศเขาแน่นอน

ถึงแม้ว่าเขายังหนุ่มและมาถึงทะเลไม่มีสิ้นสุดเพียงแค่ห้าปี หลังจากตระกูลหยางได้หลบหนีไป เขาก็ยังสามารถมีกองกำลังที่แข็งแกร่งสนับสนุนได้เช่นกลุ่มของอีเทียนโหมว ถึงแม้จะไม่มีอำนาจของตระกูลหยางช่วยก็ตาม . ฉื่อหยานได้พิสูจน์ความสามารถของเขาแล้ว

ฉื่อหยานจัดที่พักเล็กน้อย เขานำเซี่ยเสินชวน ไปที่คฤหาสน์นี้กว้างขวางและ มีหลายห้องมากกว่านี้ เพื่อที่เขาจะได้อยู่รอบๆอย่าอิสระและหาที่พักผ่อนให้กับตัวเอง

เซี่ยเสินชวน ยิ้มแล้วจากไปโดยไม่บอกหลานสาวของเขา

ทันทีที่เซี่ยเสินชวน จากไป ฉื่อหยาน ก็จะถามกลุ่มของอีเทียนโหมวทั้งสามคนเพื่อดูว่าใครบางที่มาที่นี่ขณะที่เขาไม่อยู่ อย่างไรก็ตาม ฉาวจื่อหลานกลับก็ปรากฏออกมาอย่างไม่คาดคิด

นางใส่ชุดสีน้ำเงิน ร่างกายของนางอ่อนโยนและเรียวบาง เครื่องประดับคริสตัลติดอยูากับของเครื่องแต่งกายของนางซึ่งเวลาเดินทำให้เกิดเสียงกระทบที่ไพเราะเสนาะหูขึ้น

ด้วยความงดงามของนาง ใบหน้าของนางที่มีรอยยิ้มอยู่สามารถทำให้หัวใจของปั่นป่วนได้

หญิงผู้งดงามคนนี้ดูเหมือนจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในบ่อน้ำพุร้าน นางเดินเข้ามา

นางรีดตาของนาง แล้วก็มองไปที่ร่างของเซี่ยซินหยาน . รอยยิ้มที่มุมปากของนางก็ขยายกว้างขึ้น

คิ้วของเซี่ยซินหยานก็ขมวด ขณะที่นางจ้องมองตรงกลับมาที่นางและกระแอมเล็กน้อยโดย , ไม่มีความกลัว

ความงามของหญิงสาวทั้งสองคนนี้ไม่ได้ด้อนไปกว่ากันเลย และ กลิ่นอายเองก็เทียบเท่ากัน พวกนางทั้งสองมีรูปลักษณ์ที่สามารถดึงดูดชายหนุ่มได้ทุกคนและทำให้พวกเขาโหยหาจนไปคิดเพ้อฝัน

ในห้องประกายมุก ความงามอันน่าหลงใหลของพวกนางต่างก็อยู่เหนือไข่มุกและอัญมณีทั้งหมด แม้แต่ฉื่อหยานเองก็แอบชมความงดงามของพวกนางอย่างลับๆ

ดวงตาคู่สวยของหญิงงามทั้งสองก็เกิดประกายประทะกันในอากาศ เป็นประกายที่ดูอันตราย

" เจ้ามาที่นี่ทำไม ? " หลังจากที่งงสักพัก ฉื่อหยานก็นั่งลงและส่งสัญญาณกลุ่มของอีเทียนโหมวทั้งสามคนออกไป และบอกว่าจะหารือเกี่ยวกับเรื่องที่สำคัญในภายหลัง

พวกเขาทั้งสามคนอย่างรวดเร็ซก็มองไปที่หญิงสาวทั้งสอง ที่ตอนนี้ดูเหมือนแม่ไก่สองตัวที่กำลังจ้องกันและกัน พวกเขาแอบยิ้ม พยักหน้าให้และจากไป

" ข้าจะมาอยู่ที่นี่ " ฉาวจื่อหลาน ก็ขมวดคิ้วงดงามของนางและค่อยๆลูบข้าของนางที่แนบอยู่กับหู แล้วนางก็หัวเราะคิกคัก และกล่าวว่า " ทุกคนอยู่ที่นี่ได้ ทำไมข้าจะอยู่ไม่ได้ "

ฉื่อหยาน ก็ส่ายหัวของเขาเล็กน้อย

" นอกจากนี้ " ฉาวจื่อหลานก็หยุดสักพัก หาเก้าอี้นั่ง ไม่สนใจเซี่ยซินหยา แล้วนางก็ให้เหลือบมองเขาสองคนจากนั้นก็พูด " เจ้าไม่ได้พูดเองหลอกรึว่าข้าเป็นทาสของเจ้า และเจ้าก็เป็นเจ้านาย ข้าก็ต้องทำตามที่เจ้านายของข้าบอก นอกจากนี้ เจ้าก็ได้ฝังรูปแบบวิญญานไว้ในร่างข้าแล้วนิ แล้วข้าจะกล้าหนีได้อย่างไร ? "

ดวงตาคู่สวยของเซี่ยซินหยาน ก็ระเบิดประกายแสงแห่งความโกรธ นางเหลือบมองที่ฉื่อหยานราวกับว่านางต้องการจะใช้พลังเค้นถามเขา

" อ่า ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด " ฉื่อหยานก็พูดอึกอักเล็กน้อย เขาเปิดแขนของเขาและกล่าวว่า " ข้าบริสุทธิ์ ข้าไม่เคยแตะต้องนางเลย ตอนแรก ข้าเก็บนาง เพราะข้าต้องการให้นางทำอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายข้าก็ไม่ได้ทำอะไรเลย "

เซี่ยซินหยาน รู้สึกไม่พอใจอยู่ภายใน แต่นางก็ไม่แสดงมันออกมา

นางค่อยๆเดินไปนั่งทางด้านซ้ายมือของฉื่อหยานแล้วยื่นมือออกไปจับมือของฉื่อหยานไว้ที่ปลายโต๊ะอีกด้าน นางมองไปที่ฉาวจื่อหลานด้วยสายตาเย็นชาและพูดด้วยเสียงต่ำ " เจ้ายอมรับสถานะความเป็นทาสของเจ้า เจ้าก็ควรจะเข้าใจด้วยว่าทาสต้องปฏิบัติตัวเช่นไร เอาถ้วยน้ำชามาให้ข้าสิ "

ฉื่อหยาก็ไอออกมาในขณะที่ดวงตาของเขาแปลกไป เขาคิดกับตัวเองว่า หญิงสาวคนนี้รับมือไม่ง่ายเลย

" ถ้วยน้ำชา ? " หน้าของฉาวจื่อหลาน ก็ขยับเล็กน้อยรอยยิ้มที่มุมปากของนางค่อยๆ จางลงไป ริมฝีปากสีชมพูของนางม้วนขึ้นและประชดว่า " ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้าไม่เคยให้ต้องยกชาให้ใคร โดยเฉพาะกับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ? ไม่พูดถึงความจริงที่ว่าชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยที่ถูกบันทึกลงในทะเลไม่มีสิ้นสุด ถึงแม้ว่าตระกูลเซี่ยจะแข็งแกร่งและมีอำนาจมากที่สุด เจ้าก็ไม่มีเจ้าคุณสมบัติพอ ที่จะสั่งให้ข้าทำอะไร เข้าใจมั้ย ? "

" เจ้าไม่ได้พูดหลอกรึว่าเจ้าเป็นทาส " เซี่ยซินหยานเหลือมองที่นาง มือของนางกำแน่น นั่นทำให้ฉื่อหยานรู้สึกกังวลเล็กน้อย

" แต่ไม่ใช่ทาสของเจ้า เซี่ยซินหยาน เสียหน่อย " ฉาวจื่อหลาน ไม่ได้สนใจมองนางเลย แต่กลับหยิบพวงองุ่นขึ้นมาปลอกมันและพูดออกมา

" ไม่เป็นไร " เซี่ยซินหยาน รอยยิ้มปรากฏออกมาที่มุมปากนาง นางนั้นได้วางแผนไว้แล้ว จากนั้นนางก็ค่อยๆมองฉื่อหยาน , มือเล็กบอบบางเหมือนหยกของนางสะบัดเล็กน้อยก่อนที่จะพูด " ฉื่อหยาน เจ้าบอกทาสของเจ้าให้นำชามาให้ข้าสักถ้วยได้หรือไม่ ? " ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเปลวไฟ นางกัดฟันแน่นและพูดออกแนวข่มขู่ในเวลาเดียวกัน

" ก็ได้นะ " ฉื่อหยาน ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาในขณะที่รู้สึกว่า ฉากนี้ก็น่าสนใจทีเดียว มือข้างหนึ่งของเขาจับไปที่แก้มซ้ายของเซี่ยซินหยาน และกล่าวกับนาง " ถ้าเจ้าทำเหมือนที่เจ้าทำก่อนหน้านี้ ข้าจะทำตามคำขอของเจ้าทุกอย่าง ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

" คนบ้า ! " หน้าของนางทันที ก็กลายเป็นสีแดง ขณะที่นางแอบสาปแช่งเขา นางยังคงบีบมือของฉื่อหยานอย่างไม่พอใจที่ไม่สามารถบดขยี้มันเป็นชิ้นๆได้

ฉาวจื่อหลาน เผยรอยยิ้มตื่นเต้น นางกำลังสนใจสิ่งที่เกิดขึ้น นางหัวเราะคิกคัก ในขณะที่ มองเซี่ยซินหยานอย่างยั่วยุ " ข้ากำลังรออยู่นะ”

ใบหน้าของเซี่ยซินหยาน ที่กลายเป็นสีแดงก็จ้องมองฉาวจื่อหลานด้วยความโกรธ แล้วเลื่อนสายตามองฉื่อหยานอย่างข่มขู่

ฉื่อหยานรู้สนุกสนานเป็นอย่างมาก เขารู้สึกว่านางน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก " แค่จูบเดียว เป็นนายหญิง , เจ้าควรใจกว้างหน่อยสิ . "

" ข้าคิดว่า นางไม่กล้าทำมันหลอก . " ฉาวจื่อหลาน ก็ยิ้มและลุกขึ้นยืน ร่างกายของนางแวบขึ้นและปรากฏข้างๆฉื่อหยานในเวลาไม่นาน

ภายใต้ดวงตาที่เหลือเชื่อของเซี่ยซินหยาน ฉาวจื่อหลาน , ก็จูบฉื่อหยานที่นั่งอยู่ข้างเซี่ยซินหยาน นางจูบไปที่เขา แล้วลอยสีชมพูก็เปื้อนอยู่ที่ใบหน้าของเขา

ฉื่อหยาน ก็กลายเป็นงุนงงเหมือนหุ่นไม้

เขาของเซี่ยซินหยาน พร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป

" ข้าเป็นทาสหญิงที่เชื่อฟัง "หลังจากจูบเขา ฉาวจื่อหลานหายไปเหมือนกับสายลม เสียงที่อ่อนโยนของนางดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ " คุณชาย ข้าไปอาบน้ำก่อนนะ หากเจ้ามีคำขอใด ๆ เจ้ามาหาข้าได้เสมอ ในเรื่องบางอย่าง ข้าอาจจะเก่งกว่าสาวกของดินแดนหยินหยางมหัศจรรย์ก็เป็นได้ "

นางหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจ ร่างบอบบางของนางหายไปอย่างเงียบๆ ชั่วพริบตาโดยก็ไม่เหลือร่องรอยใดๆ

หลังจากก้าวออกมาจากห้อง ใบหน้าที่สงบ และใกล้าหาญของฉาวจื่อหลาน ก็กลายเป็นสีแดง . นางจับใบหน้าของนาง ดวงตาใสของนาง ขณะหยุดอยู่อยู่หลังห้องหิน . จิตใจของนางปั่นป่วน ใบหน้าของนางแดงและนางก็พึมพัมกับตัว " นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าทำ เช่นนี้. . . . . . . ไม่นะ, ข้าทำพลาดจริงๆ .

ฉื่อหยาน ก็นั่งเหม่อลอยด้วยสีหน้าแปลกๆ เขาไม่คิดว่าหญิงสาวคนนั้นจะกล้าหาญเช่นนี้ นางกล้าทำต่อหน้าเซี่ยซินหยาน โดยไม่รู้สึกอาย

เซี่ยซินหยานใบหน้าที่งดงามของนางก็ดูไม่สบอารมณ์ ดวงตาคู่สวยของนางถูกครอบงำด้วยความโกรธและเกลียดชังขณะที่มองไปที่เขา

" เรื่องนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนางเป็นเรื่อยเปื่อยนางคงไม่กล้า ? " ฉื่อหยานยิ้มและพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน " ทำไม นางถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้โดยไม่อายนะ ข้าก็ได้มายังทะเลไม่มีที่สิ้นสุดเป็นเวลานานแล้ว แต่ข้าไม่เคยเห็นหญิงสาวคนไหนเป็นเช่นนางเลย "

" เท่าที่ข้ารู้ ไม่มีมีข่าวลือไม่ดีเกี่ยวกับนางเลยในทะเลไม่มีสิ้นสุดหรือเรื่องที่ว่านางมีความสัมพันธ์ขกับผู้ใด " เซี่ยซินหยาน กล่าวด้วยความเกลียดชังในขณะที่ความโกรธได้เพิ่มมากขึ้นภายในจิตใจของนาง " ถ้าเจ้าไม่ไปแอบมีความสัมพันธุ์บางอย่างกับนางแล้วนางจะกล้ารึ ? มีอะไรระหว่างเจ้าสองคนใช่มั้ย ? "

" เปล่า ไม่มีอะไร " ฉื่อหยานส่ายหน้า

" หึ " เซี่ยซินหยาน ก็ถูกปกคลุมไปด้วยความโกรธ นางลุกขึ้นและจ้องเขาด้วยความโกรธจากนั้นก็เดินออกไป .

ฉื่อหยานลูบจมูกของเขา แต่ก็ไม่ได้ยืนขึ้นเพื่อตามนางไป แต่เขาใช้จิตสำนึกวิญญานส่งข้อความออกไป

หลังจากนั้นไม่นาน ร่างสามร่างก็ปรากฏขึ้น กลุ่มของอีเทียนโหมวทั้งสามคนก็ปรากฏข้างหน้าฉื่อหยาน

" หญิงสาวทั้งสองล้วนโดดเด่น " หยาเมิงหัวเราะ . " เมื่อฉาวจื่อหลาน ออกไปก่อนหน้านี้ นางดูเขินอายเป็นอย่างมาก ดูเหมือนกับว่านางถูกกระตุ้นโดยบางสิ่งบางอย่าง ข้าแน่ใจว่า นี่เป็นครั้งแรกที่นางทำอย่างแท้จริง ท่านช่างน่าอิจฉานัก”

ฉื่อหยาน ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา " เจ้าสามไม่ได้ซ่อนตัวอยู่และแอบดูข้าหลอกรึ  ? ! "

อีเทียนโหมว คาป้า หยาเมิง ก็ไม่ได้ปฏิเสธมัน

" ไม่ ไม่ มันไม่ใช่อย่างนั้น " หยาเมิงส่ายหน้า " ระดับการบ่มเพาะของเราในปัจจุบันสามารถได้ยินเกือบทุกอย่าง แม้ว่าเราจะม่ต้องการ แต่ด้วยระยะใกล้ๆแบบนี้ และเสียงของท่านก็ไม่เบา ไม่มีทางที่เราจะไม่ได้ยิน แม้เราจะปิดหูก็ยังมิอาจช่วยได่ "

อีเทียนโหมว และ คาป้า ก็พยักหน้ายืนยันคำพูดของหยาเมิงว่าเป็นจริงอย่างที่เขาอธิบาย

ฉื่อหยาน ก็ไม่ได้โกรธ เขากล่าวว่า " หญิงงามเป็นธรรมชาติที่มักจะแข่งขันกัน นางทั้งสองเองก็ไม่มีข้อยกเว้น . "

" ปัจจุบัน สถานที่แห่งนี้คึกคักเหมือนกับเทศกาล ทูตจากกองกำลังต่างๆเองก็มาที่นี่บ่อยๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการที่จะพบท่านหรือเราทั้งสาม แต่เราก็ปฏิเสธทุกคน " อีเทียนโหมวเริ่มพูดถึงเรื่องหลักด้วยใบหน้าจริงจัง " คนที่มีระดับวิญญานพิเศษ ได้แอบเข้ามาที่นี่ เขาได้สู้กับเราได้สักพักหนึ่งก่อนที่จะกลับไปอย่างปลอดภัยด้วย การบ่มเพาะของเขานั้นพิเศษเป็นอย่างมาก "

" มันคืออะไร ? " ฉื่อหยานดวงตาก็กลายเป็นเย็นชา

" เจ้าจำกลิ่นอายวิญญานของเขาได้หรือไม่ ? "

" เรานึกไม่ออก , " อีเทียนโหมวส่ายหน้า " เราไม่รู้เช่นกันว่าเขาใช้เคล็ดวิชาอะไรกันถึงสามารถซ่อนกลิ่นอายวิญญานได้ ถ้าข้าเจอเค้าอีก ข้าก็คงจดจำกลิ่นอายของเขาไม่ได้เช่นเดิม ดูเหมือนว่าคนๆนี้จะคิดไม่ซื่อ นายท่าน, ท่านจะต้องระมัดระวังให้มาก ข้าเกรงว่า เขาอาจจะลงมือกับท่านได้ " .

ฉื่อหยานสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1394 แล้วนะคะ มี 30 กลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มละ 50 ตอน หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา  >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ