บทที่ 289 คำขอของฉื่อหยาน

บทที่ 289 คำขอของฉื่อหยาน

เกาะวายุเมฆา

" ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป สิ่งที่เราต้องเจอเลวร้ายกว่านี้แน่ " เซี่ยเหวยชิง เขสมีใบหน้าเศร้าหมอง เขายืนอยู่บนภูเขาว่างเปล่า ก้มมองพื้นอยู่ต่อหน้าหัวหน้าตระกูล เซี่ยเสินชวน แล้วกล่าวว่า " เกาะที่ไม่ได้รับความสนใจเช่นนี้ไม่มีทั้งบ่อน้ำแร่และภูเขาสมุนไพร กลิ่นอายธรรมชาติก็บางเบา ไม่เหมาะสำหรับฝึกฝน การบ่มเพาะของเราไม่พัฒนาขึ้นเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ "

สิบนักรบผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของตระกูลเซี่ยก็มองไปที่เซี่ยเสินชวน . ส่วนใหญ่พวกเขาอยู่ในระดับรู้แจ้ง พวกเขาทั้งหมดรู้สึกเห็นด้วยอย่างเงียบๆ

" ตระกูลเซี่ยเป็นหนึ่งใน ขุมพลังทั้ง 15ของทะเลไม่มีที่สิ้นสุด แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้อำนาจของเราลดลงไปอย่างมาก และยากที่จะฟื้นคืน . " หนึ่งในนักรบระดับสูงพูดด้วยเสียงต่ำ " นายท่าน ตระกูลเซี่ย อยู่ในช่วงวิฤตและตกต้ำ เราต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด "

" สละความสุขของเซี่ยซินหยานทั้งชีวิตเพื่อแลกกับความมั่นคง ตระกูลเซี่ยก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว " เซี่ยเหวยชิง พยักหน้า และกล่าวว่า " นายท่าน นางนั้นเป็นบุตรสาวของหัวหน้าตระกูล นางควรที่จะเสียสละตัวเองเพื่อตระกูล ดังนั้น เซี่ยซินหยานมิอาจปฏิเสธหน้าที่นี้ได้ ถ้าข้ามีบุตรสาวข้าก็จะทำเช่นกัน ข้าจะไม่ลังเลที่จะเสียสละบุตรของตนเพื่อตระกูล "

เซี่ยเหวยชิง พูดออกมาอย่างเฉียบคมกระทั่งสามารถตัดได้แม้กระเหล็กและตะปู

ที่ตระกูลเซี่ย นักรบอาวุโสระดับนภาห้าคนที่มีผมขาวโพลนยืนอยู่ข้างหลังเซี่ยเหวยชิง . พวกเขาทั้งหมดปรากฏตัวออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

"นางถึงระดับรู้แจ้งแล้ว " เซี่ยเสินชวนสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่ดี เขากวาดมองของเขาทุกคนอย่างเย็นชา ในที่สุดเขาก็หันศีรษะของเขาเล็กน้อยและก้มลงไปถามผู้อาวุโสทั้งห้าของตระกูบเซี่ย " ซินหยาน เป็นความหวังของตระกูลเซี่ย . ด้วยระดับการบ่มเพาะของนางที่พัฒนาเช่นนี้แน่นอนว่าจะต้องอยู่สูงกว่าพวกเราในอนาคตแน่ ถ้านางยังอยู่กับตระกู เซี่ย เราก็ยังมีโอกาสที่จะตอบโต้ แต่ถ้านางต้องแต่งงานออกไปด้วยความฝืนใจ นั่นก็อาจทำลายชีวิตของนางเลยก็เป็นได้”

" สถานการณ์ในทะเลไม่มีที่สิ้นสุดตอนนี้อาจเปลี่ยนแปลงไปได้ตลอดเวลา ตอนนี้ เผ่าอสูรจำนวนมาก ได้บุกรุกเข้ามา ข้าเกรงว่าเราจะมิอาจรอได้ " เซี่ยเหวยชิง ยังคงก้มกราบ เขาหันไปพูดกับอาวุโสที่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยและมีร่างอ้วนเตี้ย " ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ถ้าตระกูลเซี่ยยังไม่ลงมือทำสิ่งใดหละก็ ข้าเกรงว่าเราคงจะล่มสลายในไม่ช้า ตามสถานการณ์ปัจจุบัน เราต้องรวมพลังกับขุมพลังอื่นๆ มิฉะนั้น เราอาจจะถูกฆ่าโดยเผ่าอสูรได้ หรืออาจจะกลายเป็นตัวตายตัวแทนของขุมพลังอื่นได้

" เซี่ยเหวยชิง พูดถูก " ท่านผู้อาวุโสใหญ่ค่อยๆพยักหน้า

สีหน้าของเซี่ยเสินชวนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

" วุช " .

ร่างสีฟ้าเข้ามาใกล้พวกเขาจากระยะไกลแล้วก็ปรากฏอยู่ท่ามกลางผู้คนในพริบตา

" ถ้าพวกท่านยังเลือกที่จะใช้ข้า ข้าจะไปจากตระกูลเซี่ยเสีย " ใบหน้าของเซี่ยซินหยานก็เย็นชา ; ลักษณะของนาง ราวกับว่านางสามารถตัดความสัมพันธุ์ทุกอย่างกับพวกเขาได้

" เหลวไหล ! " เซี่ยเสินชวน ตะโกนออกมาอย่างกราดเกรี้ยวและพูดอย่างรำคาญ " เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาตัดสินเรื่องเกี่ยวกับตระกูล ไม่ว่าการตัดสินใจของตระกูลจะเป็นดเช่นไร เจ้าก็ต้องทำตามไม่ว่าจะเห็นด้วยหรือไม่”

" ท่านพ่อ ! ! ! " เซี่ยซินหยานก็พูดออกมาอย่างเจ็บแค้น " นี่เป็นเรื่องสำคัญของชีวิตข้า เรื่องนี้ ข้าจะไม่ให้ท่านมาตัดสินใจเด็ดขาด "

" มันเป็นเพราะไอ้เด็กเวรฉื่อหยานใช่ไหม ? " เซี่ยเหวยชิง ยิ้มอย่างเย็นชา " เซี่ยซินหยาน เจ้าควรจะเข้าใจสถานการณ์ได้แล้ว ข้าจำได้ว่าเจ้านั้นเคยเสียสละทุกอย่างเพื่อตระกูล แต่ตอนนี้ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนไป เพราะเจ้าได้พบกับเจ้าเด็กเวรจากตระกูลหยางนั่นใช่ไหม ! ตระกูลหยางนั้นล่มสลายแล้ว ฉื่อหยานเองที่เข้าไปยังหุบเหวสนามรบก็ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะตายไปแล้วก็ได้ ดังนั้น ทำไมเจ้าถึงได้ยอมทุกอย่าง และเป็นทุกข์เพราะใครบางคน "

ของเซี่ยซินหยาน คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน จิตสังหารลอยออกมาจากแววตาของนาง " ใครกันที่บอกว่าเขาตายแล้ว  ? "

นางพูดต่อหลังจากกระแอมอย่างเย็นชา " ต่อให้ท่านตายไปแล้ว เขาก็ยังอยู่ ! "

" ชิ ! " เซี่ยเหวยชิง หน้ากลายเป็นสีม่วงด้วยความเดือดดาล ทันทีที่เขาก็หันไปคุยกับผู้อาวุโสทั้งหา " , อย่างที่พวกท่านเห็น ผู้หญิงคนนี้จะทรยศเรา แม้แต่หัวหน้าตระกูล ก็ไม่อยู่ในสายตาของนาง ถ้ามันยังคงเป็นแบบนี้ ข้าเกรงว่า จะไม่มีใครสามารถคุมนางได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น มันจะดีกว่าหากนางได้แต่งงานออกไป "

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น ห้าผู้อาวุโสของตระกูลเซี่ย ก็ไตร่ตรองและพิจารณาอย่างรอบคอบ

" ถ้าเจ้าอยากแต่งก็แต่งเองสิ ! . " เซี่ยซินหยานคิดอยู่ในใจ นางเหลือบไปที่เซี่ยเสินชวน สักพัก แล้วกล่าวว่า " ท่านพ่อ ข้าขอตัว "

" อย่ามาวุ่นวายอีกหละ . " เซี่ยเสินชวน ขมวดคิ้วของเขาในขณะที่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ , " เรื่องนี้ยังไม่ได้ข้อสรุป "

" ขออภัย ข้ามีเรื่องจะรายงายขอรับ ? " ในตอนนั้นเอง จู่ๆ โจวยู่ก็โค้งตัวลงต่อหน้าผู้อาวุโสทั้งห้าและแสดงออกอย่างมีมารยาท  ก่อนที่จะพูด " แม้ว่าจักรพรรดิหยางชิงตี้ ถูกขังอยู่ในดินแดนสี่อสูร ก็ยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่าเขาถูกฆ่าที่นั่นแล้ว ทุกคนรู้ดัว่าสายเลือดของตระกูบหยางเช่นจักพรรดิ์หยางขิงนี้นั้นมหัศจรรย์และน่ากลัวเพียงเพียงใด ถ้าเขาไม่ตาย วันใดวันหนึ่ง ตระกูลก็ยังสามารถกลับมารุ่งเรืองได้อีกครั้ง พวกท่านเองก็รู้จักหยางชิงตี้ดี ดังนั้นเราควรจะพิจารณาอย่างรอบคอบ "

" พิจารณา ? " เซี่ยเหวยชิง เผยยิ้มเย็น " เป็นเรื่องยากมากที่จักพรรดิ์หยางชิงตี้จะรอดออกมาจากดินแดนสี่อสูรทั้งๆที่ยังมีชีวิต แม้ว่าเขาจะหนีมาได้ เขาก็จะสร้างปัญหาให้ตระกูลเซี่ยอยู่ดี ก็เพราะว่า ฉื่อหยาน ไอ้เด็กบ้านี่เป็นเด็กที่ตระกูลหยางทอดทิ้งและรับกลับมากลางคัน เขาจะสร้างความเดือดร้อนให้เท่าไหร่กัน ?"

" นั่นก็จริง . " ผู้อาวุโสบางส่วนค่อยๆพยักหน้าหลังจากคิดสักพัก

สถานการณ์ตึงเครียดและเต็มไปด้วยปัญหา กลุ่มของเซี่ยเสินชวน และโจวยู่นั้นก็มีความเห็นเช่นเดียวกัน แต่กลับกลุ่มของเซี่ยเหวยชิงนั้นต่างออกไป พวกเขาต้องการจะให้เซี่ยซินหยานเสียสละตน

เหล่าสมาชิกตระกูลเซี่ยที่อยู่ บนเกาะก็กระสับกระส่ายและกลายเป็นวุ่นวาย

เซี่ยซินหยาน นั้นต้องการจะจากไปหลายครั้ง แต่ก็ถูกหยุดโดยเซี่ยเสินชวน . เพราะความรักที่มีต่อพ่อ รวมทั้งความกลัว นางจึงไม่อาจหักห้ามและต้องอยู่ต่อ ช่วยไม่ได้ที่นางจะต้องรับฟังอย่างเงียบๆเท่านั้น

" มีคนมา " หลังจากผ่านมาครึ่งชั่วโมงหลังจากพูดคุยกันอย่างขัดแย้ง เซี่ยเสินชวน ก็รู้สึกอะไรบางอย่าง เขายกศีรษะมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าสงสัย

" หวือหวือหวือ " .

ร่างหนึ่งและเสียงที่ฉีกผ่านอากาศก็พุ่งมาจากข้างหน้าด้วยความเร็วที่รวดเร็วจากระยะไกล ในขณะที่คนจากตระกูลเซี่ยตกอยู่ในความสับสนและคลุมเคลือ กู่เจิ้งหยางจากตระกูลกู่ และเยว่เฟิงแห่งดินแดนทะเลสาปเทวาศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏต่อหน้าคนเหล่านั้นพร้อมกัน

ทุกคนในตระกูลเซียทันทีก็เงียบ และจ้องไปที่่กู่เจิ่งหยางและเยว่เฟิงด้วยสายตาแปลกๆ

ครั้งที่แล้ว ที่คนทั้งสองได้นำกู่ยู่ และ ฟงไห่มาที่นี่เพื่อแสวงหาการแต่งงานเพื่อสานพันธมิตร แต่แล้ว พวกเขาก็ต้องยอมแพ้และจากไป ผ่านมาสามวันแล้ว ตอนนี้พวกเขาได้มาอยู่ที่นี่ ทำให้เคนจากตระกูลเซี่ยระมัดระวังมากขึ้น พวกเขาไม่รู้ว่าเจตนาของคนที่มา ดังนั้น พวกเขาจึงเป็นกังวลเล็กน้อย

" ท่านทั้งสองมาทำอะไรที่นี่ ? " โจวยู่ขมวดคิ้วขณะถาม

กู่เจิงหยางและเยว่เฟิงก็แสดงออกอย่างแปลกประหลาด . พวกเขาเดินไปที่เซี่ยเสินชวน ก้มลง เพื่อแสดงออกถึงความเคารพ แล้ว แต่ละคนก็หยิบจดหมายในกระเป๋าของพวกเขาออกมาและมอบมันให้กับเซี่ยเสินชวน

เซี่ยเสินชวน ก็รับจดหมายมาด้วยความสงสัย ; ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง

" พวกเจ้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ ? " เซี่ยเสินชวนกระแอมออกมา . " ถ้านี่เป็นค่าสินสอดหละก็ ข้ายังไม่เคยบอกว่าเห็นด้วยว่าจะมอบเซี่ยซินหยานให้แต่งงานด้วย การที่พวกเจ้าแต่ละตระกูลจะมอบเกาะให้คนละห้าเกาะเป็นค่าสินสอด นับว่าใจกว้างเป็นอย่างมาก แต่ . . . . . . . "

" ตระกูลละห้าเกาะ  ? ! ! ! " เซี่ยเหวยชิง ดวงตาสดใส ช่วยไม่ได้ที่เขาจะตะโกนออกมาเล็กน้อยด้วยความสุข

ห้าผู้อาวุโสของตระกูลเซี่ยจากที่เงียบๆก็กลายเป็นร่าเริง พวกเขามองไปทางเซี่ยซินหยาน เพื่อต้องการจะสื่ออะไรบางอย่าง

เซี่ยซินหยาน รู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง นางไม่พอใจเป็นอย่างมาก และเตรียมที่จะจากไปตลอดเวลา

" ท่านหัวหน้าตระกูลเซี่ย ท่านคงเข้าใจผิดเรา" กู่เจิ่งหยางส่ายหัวและยิ้มให้อย่างขมขื่น " ข้ามาตามคำสั่งของบิดาข้า พวกเขาสั่งให้มอบทั้งห้านี่แก่ท่าน โดยไม่ได้มีเจตนาใดๆ"

เยว่เฟิงก็พยักหน้า เพื่อแสดงออกมาดินแดนทะเลสาปเทวาศักดิ์สิทธิ์เองก็มาด้วยเหตุผลเดียวกัน

" เมื่อไหร่กันที่ตระกูลของพวกเจ้ากลายเป็นคนที่มีน้ำใจ ? " เซี่ยเสินชวนยิ้มอย่างเย็นชา " แต่ข้าก็จะไม่ขอรับสิ่งใด ข้าไม่อาจรู้ว่าหากข้ารับสิ่งที่พวกเจ้ามอบให้ครั้งนี้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง พวกเจ้ากลับไปเถอะ"

กู่เจิ้งหยางและเยว่เฟิก็งสบตากัน ; ใบหน้าของพวกเขาที่แสดงออกอย่างอัปยศ พวกเขารู้สึกต่ำต้อยและดูเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

" เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? " หัวหน้าตระกูลเซี่ย ซี่ยเสินชวน ก็มองทั้งสองและกล่าวว่า " ตามที่ข้าเข้าใจ ผู้นำของพวกเจ้าทั้งสอง พวกเขาจะไม่เพียง แต่ จะหวงแหนเกาะเหล่านี้ ถ้าข้าจำไม่ผิด เกาะทั้งสิบเหล่านี้ต่างก็เป็นแหล่งทรัพยากรของตระกูลพวกเจ้าทั้งสอง ถ้าเป็นข้า ข้าจะไม่มอบมันให้คนอื่นแน่ "

" เราไม่บอกเหตุผลได้หรือไม่? " เย่เฟิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

" ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าก็จะไม่รับมัน . " เซี่ยเสินชวน ส่ายหน้า

" เอาหละ " เยว่เฟิงถอนหายใจออกมาและพูดอย่างไม่เต็มใจ " จักพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ของเราและหัวหน้าตระกูลกู่ ต้องการจะชดเชยสิ่งเหล่านี้แก่ตระกูลหยาง จริงๆแล้ว , หมู่เกาะเหล่านี้ควรจะเป็นของฉื่อหยาน แต่เขาก็ยังให้เรามามอบมันให้กับท่าน ดังนั้นเราจึงมาที่นี่เพื่อมอบเกาะเหล่านี้ "

ทุกคนในตระกูลเซี่ย ก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก .

" อะไร . . . . . . . เจ้าพูดว่าไงนะ ? " เซี่ยเหวยชิง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่อยากเชื่อ เขากล่าวว่า , " พวกเจ้าไม่ได้เข้าใจผิดหลอกรึ ถ้าข้าเข้าใจไม่ผิด เจ้าบอกว่า ฉื่อหยานได้ข่มขู่และบังคับให้หัวหน้าของทั้งสองตระกูลมอบเกาะให้ เขา . . . . . . . เขากล้าทำเช่นนั้นรึ ? เขาทำอย่างนั้นได้เช่นไร ? "

เซี่ยเสินชวน เอาแต่ขดริมฝีปากของเขาและสั่นศีรษะของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อในสิ่งที่เขาได้ยิน

" จักพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ของเราและท่านหัวหน้าตระกูลกู่ได้ไปยังเกาะมังกรเหมันด้วยกันและพบกับฉื่อหยานจากตระกูลหยาง หลังจากนั้น พวกเขาก็ได้สั่งให้เรานำเกาะเหล่านี้มามอบให้กับตระกูลเซี่ย " เยว่เฟิงโค้งคำนับอย่างเสียใจมากชะงักเล็กน้อยก่อนที่จะ , พูดอย่างต่อเนื่อง , " ไม่เพียง แต่ดินแดนทะเลสาปเทวาศักดิ์สิทธิ์และตระกูลกู่เท่านั้น ข้าได้ยินว่า แม้แต่ถังหยวนหนาน จากพรรคสามเทพเองก็ได้มอบเกาะห้าเกาะแก่ฉื่อหยาน "

ทุกคนจากตระกูลเซี่ยกรอกตาไปมา

" ซินหยาน " เซี่ยเสินชวน ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยเนป็นพิลึกพิลั่น เขาจ้องมองเซี่ยซินหยานด้วยความตกตะลึง "เจ้าเด็กนั่น เขามีความสามารถขนาดนี้เชียวรึ ? "

เซี่ยซินหยาน เองก็รู้สึกประหลาดใจ นางส่ายหัวของนางและกล่าวว่า " มันก็นานมากแล้วนะตั้งแต่ที่ข้าได้เจอเขาล่าสุด ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน "

" ซินหยาน ลุงโจวภูมิใจในตัวเจ้ามาก " โจวยู่ออกถอนหายใจ " ดูเหมือนว่าในตระกูลเซี่ยของเราจะไม่มีใครตาถึงเช่นเจ้า”

ห้าผู้อาวุโสของตระกูลเซี่ยก็พยักหน้าเงียบๆ และ ยกย่องชมเชย นางทั้งหมดด้วยใบหน้าที่มีความสุข

" มีเพียงเท่านี้" กูเจิ้งหยางงอตัวลง ด้วยลักษณะที่เป็นมิตร . " ข้าหวังว่า ท่านจะช่วยรีบแจ้งฉื่อหบานว่าท่าวได้รับเกาะเหล่านี้แล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะเกิดขึ้น. ท่านพ่อของข้าบอกมาว่าไม่อยากให้เกิดการเข้าใจผิด . ท่านต้องบอกเขาด้วยว่าพวกเราไม่ได้พูดคุกคามใดๆท่าน”

เซี่ยเหวยชิง พยักหน้าราวกับว่าเขาได้สูญเสียจิตวิญญาณของเขา ดูเหมือนเขากำลังคิดว่าตัวเองนั้นฝันไปรึเปล่า

" ท่านจะต้องแจ้งฉื่อหยานด้วย เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจที่จะเกิดขึ้น . " เย่เฟิงได้เตือนอีกครั้งก่อนจะจากไป

เซี่ยซินหยาน นางดูเหมือนกับจมเข้าไปในหมอกเมฆ ฉื่อหยานทำอะไรกันถึงสามารถข่มขู่กู่เฉาและยู่ชิงที่มีชื่อเสียงเรื่องความขี้งกได้ขนากนี้ ! ?

_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1394 แล้วนะคะ มี 30 กลุ่ม แบ่งเป็นกลุ่มละ 50 ตอน หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา  >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ