บทที่ 189 ออกมา

บทที่ 189 ออกมา

ในด้านล่างของลาวาใบหน้าของฉื่อหยานก็เต็มไปด้วยความตกใจ

ด้วยคำพูดของเปลวเหมันเยือกแข็งที่พูดขึ้นมาทำให้ความคิดของเขากระจ่างขึ้น และมันยังทำให้เขาตระหนักเป็นครั้งแรกว่า แหวนสายโลหิตนี่จะต้องมีที่มาไม่ธรรมดาแน่นอน !

ขนาดเปลวไฟนภา เช่นเปลวเหมันเยือกแข็งยังตกตะลึง นอกจากนี้ขนาดมันเองที่อยู่ในแหวนสายโลหิต ยังไม่สามารถสัมพัสได้ถึงจิตสำนึกของแหวน นั่นก็แสดงว่าแหวนวงนี้ต้องมีบางอย่างและมันจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

เมื่อรู้สึกได้ถึงแกนเพลิง แหวนสายโลหิตก็ปิดผนึกตัวตนและอำนาจของเปลวเหมันเยือกแข็ง มันดูดซับพลังไฟเข้ามา และสร้างเป็นพื้นที่ที่เหมือนกับหยกผลึกไฟเพื่อเตรียมพร้อมให้แกนเพลิงเข้ามา

ถ้าใครบอกว่าแหวนวงนี้ไม่มีจิตสำนึก ฉื่อหยานจะไม่เชื่อแน่นอน

" แหวนวงนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แหวนอาคมทั่วไปจะสร้างพื้นที่สำหรับใช้เก็บสิ่งของเท่านั้น พวกมันไม่สามารถเก็บจิตวิญญานหรือสิ่งมีชีวิตได้ แต่แหวนของเจ้า มันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนว่านอกจากจะสามารถเก็บสิ่งของได้แล้ว มันยังสามารถเก็บสิ่งมีชีวิตเช่นข้าได้อีกด้วย แม้ข้าจะไม่สามารถรู้จิตวิญญานของมันได้ , แต่ตัวตนของแหวนนี่จะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน" . [Tl.ทำไมไม่เคยเห็นพี่หยานเก็บของเข้าแหวนเลย - -]

ฉื่อหยานรู้สึกได้อย่างชัดเจน ว่าตัวตนของเปลวเหมันเยือกแข็งที่อยู่ในแหวนสายโลหิตหายไป

ดูเหมือนว่าแหวนสายโลหิตจะปิดผนึกตัวตนของเปลวเหมันเยือกแข็งไว้อย่างสมบูรณ์ , ทำให้อำนาจของเปลวเหมันเยือกแข็งไม่เล็ดรอดออกมาได้ นอกจากพูดคุยกับฉื่อหยานแล้ว เปลวเหมันเยือกแข็งก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ในเวลาเดียวกัน

ฉื่อหยาน ที่อยู่น้ำแข็งที่หนาแน่น ก็เริ่มรู้สึกถึงพลังไฟรอบๆตัวเขาค่อยๆร้อนขึ้นเรื่อยๆ

" ข้าไม่สามารถถ่ายทอดพลังไปที่น้ำแข็งได้อีกแล้ว อย่างมากมันจะคงทนอยู่ได้อีกหนึ่งถึงสองวัน จากนั้นมันก็จะละลายไปอย่างสมบูรณ์ เจ้าต้องรีบสื่อสารกับแกนเพลิงและให้มันเข้ามาอยู่ในแหวนสายโลหิตโดยเร็ว ไม่เช่นนั้น หากน้ำแข็งละลาย เจ้าจะต้องไปทันที ถึงแม้ว่าร่างกายของเจ้าจะมีพลังไฟอยู่ก็ตาม แต่เจ้าก็ไม่สามารถรอดไปได้ภายใต้บ่อลาวานี่ ”

เปลวเหมันเยือกแข็งดูเหมือนจะตื่นตระหนกเล็กน้อย มันรีบชี้แจ้งสถานการณ์ตอนนี้ให้ฉื่อหยานรู้

อยู่ในบ่อลาวา , รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยลาวาที่หนาแน่น ที่เขาอยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้ เพราะเปลวเหมันเยือกแข็งถ่ายทอดพลังและสร้างเป็นน้ำแข็งปกคุลมร่างของอย่างแน่นหนาทำให้เขาปลอดภัยและเมื่อน้ำแข็งหายไป ร่างของเขาก็จะถูกเผาไหม้โดยลาวา

ฉื่อหยานนั้นยังไม่อยากตาย

เมื่อเขาได้รับข้อความจากเปลวเหมันเยือกแข็ง เขาก็ไม่กล้าที่จะลังเล ฉื่อหยานทันทีที่ก็แผ่พลังวิญญานของเขาค่อยๆเข้าหาแกนเพลิงที่อยู่ในหยกผลึกไฟ

เมื่อพลัววิญญานของเขาสัมพัสกับหยกผลึกไฟ แกนเพลิงที่อยู่ภายในก็ตื่นตัวอีกครั้ง แต่ว่าตอนนี้ เมื่อฉื่อหยาน ส่งพลังวิญญานไปที่หยกผลึกไฟ แกนเพลิงก็ไม่เคลื่อรไหวเลยเห็นได้ว่ามันกำลังหวาดกลัวตัวตนเปลวเหมันเยือกแข็งก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

แกนเพลิงไม่ออกมา และน้ำแข็งน้ำที่ครอบคลุมร่างกายของเขาก็ค่อยๆ ละลาย มากขึ้นและพลังไฟที่หนาแน่นก็เริ่มแทรกเข้ามาที่ร่างเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ฉื่อหยานเริ่มรู้สึกกังวล " มันไม่ยอมฟังข้าเลย มีทางอื่นอีกหรือไม่ "

" ไม่ นอกจากมันจะออกมาจากหยกผลึกไฟด้วยตัวเองแล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นเลย เราสมควรออกไปจากที่นี่ก่อน ครั้งต่อไปเมื่อเจ้ารู้เรื่องของแหวนมากขึ้น ตอนนั้นเราจะกลับมาอีกครั้งและจึงค่อยเก็บรวบรวมมัน ตัดสินใจสะก่อนที่จะสายเกินไป หากน้ำแข็งละลาย มันจะเป็นเรื่องยากมากที่เจ้าจะพ้นเหนือลาวาทั้งๆที่ยังมีชีวิตอยู่ "

เปลวเหมันเยือกแข็งยังคิดวิธีอื่นไม่ออก มันชักชวนให้ฉื่อหยานจากไปให้เร็วที่สุด

ใยหน้าของฉื่อหยาน ก็เต็มไปด้วยความกังวล เขาคิดตัดสินใจทันทีและไม่ลังเล

แหวนสายโลหิตนั้นมีจิตสำนึก แม้ว่ามันจะไม่เปิดเผยตัวตนของมัน แต่มันเหมือนว่าจะรู้ความคิดของเขา มันได้สร้างพื้นที่ภายในแหวนขึ้นมาและยังสร้างให้คล้ายกับหยกผลึกไฟเพื่อเตรียมให้แกนเพลิงเข้ามาอยู่อีกด้วย .

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่ว่าแหวนสายโลหิตสามารถทำอะไรบางอย่างได้หลอกรึ ?

ฉื่อหยานก็ไม่แน่ใจ แต่เขาตัดสินใจที่จะใช้โอกาสนี้ทดลอง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถอดแหวนสายโลหิตออกจากนิ้วของเขา และก็โยนเข้าไปที่แกนเพลิง

ในเวลาเดียวกัน ฉื่อหยานทันทีก็ส่งพลังวิญญานออกไป และสื่อสารกับแกนเพลิง

ชักจูงมันให้เขามาในแหวนสายโลหิต

ภายในลาวาแหวนสายโลหิตก็พุ่งไปที่แกนเพลิงในหยกผลึกไฟ และครึ่งนึงของแหวนสายโลหิตก็ส่องแสงออกมาพร้อมกับผิวของมันถูกปกคลุมได้ด้วยไฟ

เปลวไฟลุกลามไปทั่วแหวนสายโลหิตอย่างแปลกประหลาด . . . . . . .

ฉื่อหยาน ก็ตะลึง ดวงตาของเขาก็ส่องประกาย

แหวนสายโลหิตดูเหมือนว่ามันจะรู้ความคิดของเขา

แหวนสายโลหิตพุ่งไปที่ด้านหน้าแกนเพลิงด้วยตัวเอง และปล่อยกลิ่นอายที่แกนเพลิงชื่นชอบออกมา

แกนเพลิงไม่สามารถรู้สึกได้ถึงตัวตนของเปลวเหมันเยือกแข็งที่อยู่ในแหวน แต่รู้สึกได้ถึงเพียงพลังไฟที่มีนชื่นชอบที่สุด และด้วยการชักชวนของฉื่อหยาน แน่นอนว่ามันต้องหวั่นไหว และเข้ามาในแหวนสายโลหิตด้วยตัวเอง

มีประกายแสงส่องอยู่ในใจของเขา

ฉื่อหยานตั้งสมาธิและมุ่งไปที่การพูดคุยกับแกนเพลิง เขายังคงชักชวนให้มันเข้าไปในแหวนสายโลหิต และเขาก็ได้ปล่อยความคิดที่เป็นมิตรและความรู้สึกที่จริงใจออกไป

แหวนสายโลหิตลอยอยู่ข้างบนหยกผลึกไฟ

" เพ้ง ! "

กลุ่มของเปลวไฟปรากฏอยู่ด้านบนของหยกผลึกไฟและแหวนสายโลหิต ในเปลวไฟนั้น ดูเหมือนว่าจะเป็นจิตสำนึกของแกนเพลิง และมันก็ร้อนเป็นอย่างมาก

ภายในหยกผลึกไฟ เป็นก้อนแกนเพลิงที่มีขนาดเท่ากับกำปั้น มันขยับเปลี่ยนแปลงรูปร่างไปมา ดูเหมือนมันยังไม่ออกมาจากหยกผลึกไฟสะทีเดียว แต่มันเพียงแค่ส่งพลังออกมาเล็กๆเท่านั้น , เพื่อตรวจสอบแหวนสายโลหิต , และต้องการที่จะเห็นสิ่งที่อยู่ภายในแหวนสายโลหิต , และตัดสินใจว่าจะเข้าไปอยู่ดีหรือไม่ ?

ฉื่อหยานสัมพัสไปที่แกนเพลิงอย่างระมัดระวัง

โดยไม่เคลื่อนไหวพลังวิญญานของเขา ฉื่อหยานเพียงรออย่างเงียบ ๆ และ เฝ้ารอการตัดสินใจของแกนเพลิง

พลังไฟของแกนเพลิงแทรกเข้าไปในแหวนสายโลหิต และแอบตรวจสอบแหวนสายโลหิต มันต้องการจะดูว่าแหวนวงปลดภัยและ เป็นสถานที่พักผ่อนที่มันพอใจหรือไม่

ภายใต้น้ำแข็งที่ปกคลุมร่างของเขาอย่างหนาแน่น , เขาก็รู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆ

มีร่องรอยของเหงื่ออยู่บนหน้าผากของฉื่อหยาน เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยในจิตใจ เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ทุกๆ วินาทีที่ผ่านไป น้ำแข็งก็ละลายลงเรื่อยๆ ถ้ามันละลายมากจนเกินไป มันคงยากสำหรับเขาที่จะออกจากบ่อลาวาทั้งๆที่ยังมีชีวิตอยู่

หลังจากผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าใด ร่างกายทั้งหมดของฉื่อหยานก็เต็มไปด้วยเหงื่อ แกนเพลิงก็เริ่มขยับ

แกนเพลิงที่อยู่ในหยกผลึกไฟ ก็ลอยขึ้นเหมือนควันและค่อยๆออกมาจากภายในหยกผลึกไฟ ด้วยการที่มันไว้ใจฉื่อหยาน แกนเพลิงก็พัวพันไปรอบๆแหวนสายโลหิต

แกนเพลิงที่มีขนาดเท่ากำปั้น ด้วยการเฝ้าดูของฉื่อหยาน มันก็ค่อยๆมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ

ฉื่อหยานเห็นอย่างชัดเจนว่า กลุ่มก้อนแหลวไฟค่อยๆลอยเข้าไปในแหวนสายโลหิค และแกนเพลิงที่อยู่ในหยกผลึกไฟก็มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ

ใบหน้าของฉื่อหยาน ก็เต็มไปด้วยความสุข โดยไม่กระพริบตา เขาก็จ้องไปที่แกนเพลิง

ไม่นาน แกนเพลิงที่มีขนาดเท่ากำปั้นก็เข้าในแหวนสายโลหิตอย่างสมบูรณ์

หลังจากที่แกนเพลิงหายไป แหวนสายโลหิตก็ส่องแสงสีแดงสดใสออกมา

แหวนสายโลหิตก็เคลื่อนไหว

แสงสีแดงกระจายเป็นละรอกคลื่นวงกลมออกมา และแหวนสายโลหิตก็ลอยห่างออกมาจากหยกผลึกไฟด้วยตัวของมันเอง มันลอยผ่านลาวาเข้ามาที่ฉื่อหยาน

ฉื่อหยาน ไม่ลังเล เขาก็เอื้อมมือของเขาคว้าออกไปและจับแหวนสายโลหิตด้วยมือข้างหนึ่งแล้วสวมมันกลับเข้าไปที่นิ้่วของเขา

เขาส่งจิตสำนึกเข้าไปในแหวนสายโลหิต

ภายในแหวนสายโลหิต มีผลึกแปลกประหลาดห่อหุ้มเปลวเหมันเยือกแข็งและปิดผนึกตัวตนและอำนาจของมันอย่างสมบูรณ์

ในอีกพื้นที่หนึ่งทีคล้ายกับหยกผลึกไฟก็มีแกนเพลิงที่อยู่ภายในพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกอยู่ภายในเงียบๆ ภายในหยกผลึกไฟที่อยู่ในแหวน กลุ่มก้อนเปลวไฟก็ปลิวไปมา และก็เปลี่ยนเป็นรูปแบบต่าง ๆ

เปลวเหมันเยือก และแกนเพลิง ก็อยู่ภายในแหวนสายโลหิต พวกมันแยกกันอยู่คนละพื้นที่และแยกออกจากกันอย่างชัดเจน . โดยที่พวกมันไม่สามารถสัมพัสได้ถึงตัวตนของกันและกัน

ฉื่อหยานเพ้งสมาธิเข้าไปและทันทีที่เขาก็รู้สึกได้ว่า ถึงเปลวเหมันเยือกแข็งที่กำลังตื่นเต้น และ แกนเพลิที่กำลังมีความสุข

เปลวไฟนภาทั้งสองอยู่ด้วยกันภายในแหวนสายโลหิต แต่ดวงต่างก็ส่งจิตสำนึกของตัวเองออกมา แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะสัมพัสถึงกันไม่ได้

นี่มันวิเศษจริงๆ !

เปลวเหมันเยือกและแกนเพลิง หนึ่งตัวตนคือสุดยอดพลังธาตุน้ำแข็ง และอีกตัวตนก็คือสุดยอดพลังธาตูไฟ เมื่อเปลวไฟทั้งสองนี้อยู่ด้วยกัน เมื่อพลังของพวกมันรบกวนกันและกัน พวกมันก็จะถอนพลังกลับมาด้วยตัวเอง

เปลวเหมันเยือกแข็งโดยรวมแล้วแข็งแกร่งกว่า และ จิตสำนึกของแกนเพลิงเองก็ยังไม่สมบูรณ์ ถ้ามันถูกรบกวนโดยเปวเหมันเยือกแข็ง นั่นจะเป็นอันตรายต่อการวิวัฒนาการของมันอย่างมาก

ดังนั้นแหวนสายโลหิตจึงแยกพวกมันทั้งสองให้อยู่ในพื้นที่ของตัวและแยกจิตสำนึกและอำนาจของเปลวเหมันเยือกแข็งกับแกนเพลิงออกจากกัน ถึงแม้ว่าพวกมันทั้งสองอยู่ภายในแหวนสายโลหิต แต่พลังของมันทั้งสองก็ถูกปิดกั้น ไม่ใช่แค่พลังของทั้งสองฝ่ายจะไม่ก้าวก่ายกันเท่านั้น แม้แต่จิตสำนึกของพวกมันก็ถูกแยกออกจากกัน , และพวกมันก็ไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของกันและกันได้

" มันเข้ามาแล้วรึ ? " เปลวเหมันเยือกแข็งส่งข้อความ

" ใช่ มันเข้ามาแล้ว "

" นี่เจ้าไม่ได้ดูตัวเองเลยรึ ? เจ้ารีบออกไปจากที่นี่ได้แล้ว "

" ตกลง ข้าจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้แหละ "

. . . . . . .

" ซู่ ! "

ฉื่อหยานก็โผล่หัวของเขาออกมาจากบ่อลาวา ร่างกายทั้งหมดของเขากลายเป็นสีแดง และมีเพียงชั้นแสงหมอกสีขาวอยู่รอบๆตัวเขาเท่านั้น

ในหมอกสีขาวนั้น มีพลังความเย็นอยู่ภายใน พลังความเย็นกระจายออกมาและป้องกันความร้อนจากลาวาซึ่งนั่นทำให้ร่างกายของฉื่อหยานไม่ถูกเผา

เมื่อเขามาถึงพื้นผิวของบ่อลาวา , ฉื่อหยานก็ตั้งสมาธิและทำสมองให้ว่างเปล่า

พลังไฟของลาวานั้นลดลงเป็นอย่างมาก . ฉื่อหยานรู้สึกว่ามันอ่อนแอลงเมื่อมันเจอกับพลังของเปลวเหมันเยือกแข็ง ดังนั้น ร่างกายของเขาจึงสามารถทนกับมันได้

แน่นอน ฉื่อหยาน ไม่ต้องการเสียเวลาใด ๆ เขาไม่รอให้หมอกขาวหายไปหมด ทันที่ เขาเริ่มปีนผนังหินสีแดงขึ้นไป

ด้วยการใช้ดาบฆ่ามังกร

เขาแทงมันลงไปที่ผนังหินสีแดงเพื่อไต่ขึ้น ฉื่อหยานทิ่มดาบฆ่ามังกรไปที่ผนังอย่างต่อเนื่อง และเขาก็เปิดใช้งานจิตวิญญานกายาแข็ง ร่างกายของเขาผิวหนังและกล้ามเนื้อสัมพัสเข้ากับผนังสีแดง เขารู้สึกเจ็บมือเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น นอกจากนั้นเขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ถึงแม้ว่าผิวหนังและกล้ามเนื้อของเขาจะสัมพัสเข้าไปผนังสีแดงที่ร้อนเหมือนเหล็กร้อน

ร่างกายของเขาถูกหล่อหลอมด้วยเปลวไฟปฐพี จึงทำให้มันเคยชินกับความร้อน และ หลังจากจิตวิญญานกายาแข็งเข้าสู่ขั้นที่สาม พลังป้องกันร่างกายของเขาเองก็เพิ่มขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง ทำให้เขาสามารถทนต่อพื้นที่ที่มีความร้อนสูงเช่นที่นี่ได้

ในไม่ช้า ด้วยความช่วยเหลือของดาบฆ่ามังกร ,ฉื่อหยานก็ค่อยๆ ปีนขึ้นมาที่ปล่องภูเขาไฟของภูเขาไฟเหมื่นปี

ดวงจันทร์กลม , ปรากฏขึ้นสูงบนท้องฟ้าพร้อมกับดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ

ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง ฉื่อหยานก็ปรากฏตัวขึ้นจากปล่องภูเขาไฟ พร้อมกับร่างกายทั้งหมดของเขาที่กลายเป็นงสีแดง เขาเปิดปากขึ้นและตะโกนออกไป : " ท่านโม่ ท่านอยู่ที่นี่หรือไม่ ? "

" วูช วูช วูช "

เสียงบินของค้าวคาวโลหิตครามก็ค่อยๆดังขึ้น

ไม่นาน , เป็นนักรบที่อยู่ในนภาแรกของระดับปฐพี ก็ขี่ค้างคาวโลหิตครามระดับหกมา

" คุณชายหยาน นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นในเคียร่าทะเล ดังนั้นอาจารย์โม่จึงกลับไปที่เกาะอมตะก่อน แล้วเขาก็ให้ข้าอยู่รอท่านที่นี่ . " นักรบชูร่าก็โค้งเคารพ

การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ?

ฉื่อหยาน ก็ตกตะลึง เขาขมวดคิ้ว และรีบขึ้นขี่ค้างคาวโลหิตครามด้วย ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความสับสน_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1195 แล้วนะคะ หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา กดตรงนี้ >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ