บทที่ 156 ข้าชอบหญิงสาวที่เชื่อฟัง

บทที่ 156 ข้าชอบหญิงสาวที่เชื่อฟัง

บนเรือ ใบหน้าของลินดาก็หน้าแดง เสื้อผ้าของนางอยู่ในสภาพที่ยุ่งเหยิง และดวงตาคู่สวยของนางส่องประกาย

ตาของเขาเบิกกว้าง ฉื่อหยานจ้องมองดูนางด้วยความตกใจ แล้วร้องออกมา " ผมของเจ้า ! "

ลินดา ผมสีน้ำตาลแดง ซึ่งแต่เดิม อยู่แค่ที่สะโพกของนาง ตอนนี้มันได้ยาวอย่างรวดเร็วไปถึงต้นขาของนาง และยังคงยาวขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นผมของนางยาวและงดงามขึ้น ลินดาก็ตกใจเช่นกันกัน หลังจากนั้นสักครู่ นางก็แก้ริบบิ้นที่ติดอยู่ผมของนางและมวยผมขึ้นมาเพื่อตรวจสอบ

พลังบางอย่างควบคุมการเจริญเติบโตของเส้นผมนาง พลังนั้นออกมาจากร่างกายของ ฉื่อหยาน และได้ไหลเข้าไปในร่างกายของลินดา ดูเหมือนว่ามันได้ไปปลุกจิตวิญญานต่อสู้ให้ตื่นขึ้นมาจากร่างที่บอบบางของนาน

" ผมของข้ายาวเร็วกว่าคนทั่วไป ตั้งแต่ข้ายังเด็ก ข้าตัดมันอยู่บ่อยครั้ง แต่นี่ มันกลับยาวเร็วขึ้นไปอีก " ลินดาพูดอย่างแปลกใจ" มันไม่เคยยาวอย่างรวดเร็วเช่นนี้มาก่อน นี่ นี่ช่างน่าหวาดหวั่นนัก "

ฉื่อหยาน ขมวดคิ้วของเขาและ , กล่าวว่า , " ไม่ต้องกังวล นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดี บางทีนี่อาจจะเป็นเพราะจิตวิญญานต่อสู้ที่อยู่ในร่างกายของเจ้า ด้วยเหตุผลบางอย่าง จิตวิญญานต่อสู้ที่หลับไหลก่อนหน้านี้ได้ถูกปลุกขึ้น ! "

" จิตวิญญานต่อสู้ ? "

ใบหน้าของลินดาก็ส่องประกาย " เป็นไปได้ยังไงกัน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าไม่ได้ครอบครองจิตวิญญานต่อสู้เลย ? เจ้าต้องล้อข้าเล่นแน่ๆ ฉื่อหยาน "

" เจ้าลองตรวจสอบดูสิ " ฉื่อหยานยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน บนใบหน้าของเขาฉื่อหยานดูผ่อนคลาย

ไม่นานนัก, ผมสีน้ำตาลแดงของลินดาก็ยาวจนถึงพื้นดินและตอนนี้นางดูราวกับว่านางใส่ชุดเดรสที่ยาวไปถึงพื้นดิน ผมของนางเป็นประกายเหมือนกับว่าเป็นเสื้อคลุมที่อยู่บนหลังของนาง และมันก็พริ้วไปตามลมอย่างงดงาม

พลังนี่ยังคงดำเนินการอยู่บนหนังศีรษะของนาง และ ลินดาดวงตาของนางก็ค่อยๆซีดลงอย่างแปลกประหลาด ราวกับว่านางพบอะไรผิดปกติเกี่ยวกับหนังศีรษะ

ลินดาหยุดคุยกับฉื่อหยาน และนางก็สัมพัสไปที่มันอย่างเงียบๆ

ฉื่อหยาน ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขารู้ว่า นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญสำหรับหล่อน แต่เขาก็มองนางอย่างใกล้ชิด เผื่อจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น

" ชู ชู ชู !

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลินดาดวงตาก็ส่องประกาย ผมของนางสยายออกทั้งๆที่ไม่มีลมพัดมา

ผมของนางตอนนี้ได้กลายเป็นเหมือนเข็มเหล็กนับพัน นางสะบัดศีรษะของนาง และเข็มทั้งหมดก็พุ่งออกไป

" บูม ! "

ผมของนางกระแทกลงบนแผ่นกระดาน และดาดฟ่าเรือก็ทะลุลงไป โดยเข็มนับพัน

ฉื่อหยานตกใจเป็นอย่างมาก

" อ๊ะ ! " ลินดา ก็ตกใจเช่นกัน นางเอามือครอบคลุมปากของนางแล้วมองไปที่หลุมที่เป็นคนทำ และร้องออกมา " นี้ นี้ นี้ . . . . . . . "

" ใช่ ! นั่นเป็นฝีมือของเจ้า . " ฉื่อหยานพยักหน้า " นี่ต้องเป็นพลังของจิตวิญญานต่อสู้ของเจ้าแน่นอน เจ้าควรสรวจสอบไปที่มัน แล้วจงหาว่ามันมีขั้นตอนหรืออำนาจอะไรบ้าง " .

ลินดาร่างสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น นางนั้นไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น " มันเป็นไปได้ยังไง ? อะไรกัน ? ผมของข้า ! นี่มันเป็นรูปแบบหนึ่งจิตวิญญานต่อสู้ แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง . . . . . . . "

สำหรับนักรบจิตวิญญานต่อสู้เป็นสิ่งที่ใช้โจมตีได้มีประสิทธิภาพที่สุด นักรบที่มีจิตวิญญานต่อสู้จะมีประสิทธิภาพมากมาย : ความสามารถเหล่านี้จะทำให้พวกเขาใช้พลังได้อย่างเต็มที่ ดังนั้น ด้วยจิตวิญญานต่อสู้ ก็อาจเอาชนะนักรบที่มีระดับสูงกว่าได้

ลินดา ไม่เคยคิดเลยว่า อายุขนาดนี้แล้วยังจะสามารถได้รับจิตวิญญานต่อสู้

ความตื่นเต้นของนางเกินกว่าจะพูดออกมา

" พี่ใหญ่ ! พี่ใหญ่ ! "

" พี่ใหญ่ "

เรือลำเล็กกับฮัวรันปรากฏออกมาจากหลังก้อนหินที่อยู่ไกลออกไป ผ่านมาสักพัก เมื่อไม่มีเสียงตอบรับกลับไปที่พวกมัน พวกโจรสลัดที่อยู่กับคาร์มอนก็ไม่อาจกลั้นความร้อนใจของพวกเขาได้อีกต่อไป พวกมันจึงตัดสินใจที่จะมาและดูด้วยตาตัวเอง

หน้าของฉื่อหยานหันไปทางท้ายเรือ ด้วยรอยยิ้มที่ไร้ความปราณี เขาพร้อมที่จะต่อสู้และฆ่าสังหารอีกครั้ง

" เฟี้ยวเฟี้ยว ! "

จู่ๆ ลินดา ก็กระโดดลงจากเรือและลงไปยืนบนเรือลำเล็ก . นางขึ้นไปบนเรือลำเล็ก และเดินไปข้างหน้า

พร้อมกับผมของนางที่สยายออกมา ลินดาตอนนี้ดูเหมือนกับปีศาจเล้นลับ และตอนนี้ร่างของพวกโจรสลัดก็ชุ่มไปด้วยเลือดและตกตายไปด้วยผมของนาง

ลินดา ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางใช้เส้นผมของนางทำเช่นนี้ ทันทีนางก็ตระหนักได้ว่านางสามารถควบคุมเส้นผมของนางได้ และผมยาวนี่ก็เป็นส่วนหนึ่งในอาวุธที่ นางสามารถใช้มันเพื่อฆ่าคนได้ ตามที่นางปรารถนา

ผมของนางเป็นเหมือนกับเข็มเหล็กที่แหลมคมขณะเดียวกันมันก็มีความยืดหยุ่นและเหนียวเหมือนกับแส้ ผมของนางแทงทะลุงศพของโจรสลัดศพทำให้ดูร่างของพวกมันดูยุ่งเหยิงและนางก็เตะมันลงทะเล

ด้วยการใช้เส้นผมของนางเป็นอาวุธ ลินดาเคลื่อนไหวไปมาอยู่ในกลุ่มโจรสลัดระดับมนุษย์และไล่สังหารพวกมันทีละคน

ฉื่อหยานยิ้ม เขากระโดดลงจากเรือ และไปยืนอยู่ข้างลินดาอย่างเงียบๆ และเริ่มดูดพลังจากโจรสลัดที่ตาย

ตอนนี้พลังปราณลึกลับของ ฉื่อหยานได้ฟื้นฟูกลับมาอย่างสมบูรณ์และอยู่ในนภาที่สองของระดับหายนะ ร่างกายของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยพลังและกำลัง

พลังปราณลึกลับของโจรสลัดที่ตาไป ได้ไหลเข้ามาภายในร่างกายของ ฉื่อหยาน ฉื่อหยานไม่ได้ลงมือใดๆ เขาเพียงแค่เฝ้าดูลินดาฆ่าโจรสลัดไปทีละคนและดูดซึมพลังของโจรสลัดที่ตายไปเท่านั้น

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากหลังก้อนหินที่อยู่ถัดไป

" พวกเรา ถอย ! หัวหน้าตายแล้ว พวกเขาทั้งหมดตายแล้ว ! " โจรสลัดที่ซ่อนอยู่หลังก้อนหิน ก็มองมา และในที่สุดมันก็พบกับสิ่งที่เกิด

เสียงกรีดร้องของโจรสลัดนี้ได้แพร่กระจายไปรอบ ๆโขดหินทั้งหมดและโจรสลัดที่เฝ้า คาร์มอนก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว พวกมันหลบหนีกระจายกันไปทั่วทุกทิศทาง

เรือลำเล็กก็เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านโขดหิน และภูมิประเทศที่ซับซ้อนเหล่านั้นก็ได้ช่วยให้พวกมันหลบหนีไปได้

แม้ว่าฉื่อหยานจะต้องการฆ่าโจรสลัดเหล่านี้เพื่อที่จะดูดซับพลังให้แข็งแกร่งขึ้น แต่เพราะโขดหิน ทั้งหลายเหล่านี้ เขาจึงไม่สามารถทำอะไรได้อีก

ผ่านมาประมาณสิบนาที โจรสลัดทั้งหมดก็หายไป เหลือเพียงร่างเหี่ยวย่นและเรือลำเล็กที่ว่างเปล่า

ลินดากำลังยืนอยู่บนเรือลำเล็กและยังคงรู้สึกตื่นเต้น " เจ้าเห็นหรือไม่ ฉื่อหยาน ? ตอนนี้ ข้าฆ่าพวกมันทั้งหมดด้วยผมของข้าเท่านั้น เจ้าเห็นมั้ย "

ฉื่อหยานพยักหน้า ,และ ยิ้ม , " อ๊า ๆ , ทำได้ดีมาก ข้าเห็นสิ่งที่เจ้าทำแล้ว จิตวิญญานต่อสู้ของเจ้านั้นมีประสิทธิภาพมากในการต่อสู้จริงๆ "

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ศัตรูจะรู้ว่าลินดาจะใช้เส้นผมเป็นอาวุธ

เมื่อต่อสู้ ถ้าจู่ๆ นางใช้ผมของนาง , นางจะสามารถแทงศัตรู หรือ พันพวกมันด้วยผมของนางได้ทันที ด้วยวิธีทั้งสองนี้ นางสามารถฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดาย

" ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้ครอบครองมัน นี่คือความต้องการสูงสุดในชีวิตข้าเลย . " ทั้งความแปลกใจและตื่นเต้นปรากฏอยู่บนใบหน้าที่งดงามของลินดา นางมองไปที่ฉื่อหยานด้วยความหมายบางอย่าง

" ตอนนี้หว่างขาของเจ้ารู้สึกยังไงบ้าง ? " ฉื่อหยานหยอกล้อนาง

เมื่อได้ยินแบบนั้น , ลินดาก็อายไปชั่วขณะ แล้วใบหน้าของนางก็แดงทันที " เจ้าคนนิสัยไม่ดี " นางตำหนิออกมา

" ฮ่า ฮ่า . . . " ฉื่อหยานรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก และเขาก็กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แตาเมื่อเขาเห็นว่า คาร์มอนและคนอื่นๆกำลังแล่นเรือมา เขาจึงหยุด

" ลินดา ห้ามบอกเรื่องของข้าแก่คาร์มอนและคนอื่นเด็ดขาด ! บอกพวกเขาว่าคนเหล่านี้ถูกฆ่าโดยนักรบจากพรรคสามเทพ ที่ผ่านทางมา ข้าไม่ต้องการ ให้คาร์มอนและคนเหล่านั้นรู้เรื่องของข้า ! . " ฉื่อหยานพูดกับลินดาด้วยน้ำเสียงจริงจังและทำหน้ามุ่ย " ตอนนี้เราอยู่ในทะเลเหิงลั่วและข้าเองก็ไม่ค่อยถูกกับตระกูลกู่และตระกูลตงฟางนัก ถ้า คาร์มอนและคนเหล่านั้นรู้เรื่องข้า และพูดเรืองของข้าออกไป ข้าอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายได้ . "

ตอนนี้ เขากำลังไปที่เกาะเมฆาเพื่อจะจัดการกับตระกูลกู่ ถ้าตัวตนของเขาถูกเปิดเผย ตระกูลกู่และตระกูลตงฟาง อาจจะสร้างปัญหาให้เขาระหว่างทางก็ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้น เขาจะต้องรักษาชีวิตเขาเป็นอันดับแรก และคงต้องล้มเลิกเป้าหมายไป

" เจ้าเป็นศัตรูกับตระกูลกู่และตระกูลตงฟางรึ ? " ลินดาประหลาดใจ " เจ้าไปทำอะไรมา ? "

" เราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันอีกทีที่หลัง จำไว้ว่าห้ามบอก คาร์มอนและคนอื่นๆเกี่ยวกับเรื่องของข้าเด็ดขาด ! . " ฉื่อหยานพูดซ้ำอย่างจริงจัง

ลินดา จ้องไปที่ใบหน้าของเขาไม่กี่วินาทีแล้วนางก็พยักหน้า แล้วพูดเบาๆว่า " ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะไม่ปล่อยให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าแน่ " .

ผู้หญิงก็ยังคงเป็นผู้หญิง หญิงสาวจะปกป้องผู้ชายด้วยสัญชาตญาณ เมื่อนางได้มีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนนั้นแล้ว และ ฉื่อหยานเองก็ เป็นคนแรกของลินดา อีกทั้งนางยังได้ประโยชน์มากมายจากเขา แน่นอนว่า นางจะไม่ปล่อยให้มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับเขาแน่นอน

ถ้าฉื่อหยานถูกตามล่าโดยพรรคสามเทพ ลินดา ก็จะช่วยเขาหลบหนี และไม่ปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับตระกูลกู่และตระกูลตงฟางเพียงลำพัง .

ผู้ชายส่วนใหญ่ล้วนแต่เต็มใจที่จะสละสตรีเพื่อประโยชน์และความปรารถของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงส่วนใหญ่ ล้วนแต่เต็มใจที่จะเสียสละผลประโยชน์ ความต้องการ และ มิตรสหายของตัวเองเพื่อชายที่ตนรัก

" ดี ข้าชอบหญิงสาวที่เชื่อฟัง " ฉื่อหยานหัวเราะและค่อยๆไปตบที่สะโพกของลินดา " ผู้หญิงที่เชื่อฟังนั้น ‘ แฉะ ‘ ง่าย "

ลินดานั้นพึ่งผ่านการมีเพศสัมพันธุ์ครั้งแรกมา และเมื่อนางถูกตบมาที่สะโพกเช่นจึงทำให้นางไวต่อความรู้สึก นางรู้สึกราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่างกายนาง และดวงตาของนางก็น้ำตาคลอ .

ด้วยใบหน้าที่แดงของนาง , ลินดาจ้องไปที่ฉื่อหยาน , และร้องออกมา " ฉื่อหยาน เจ้าห้ามทำเช่นนี้ต่อหน้าพวกเขาเด็ดขาด ! ไม่งั้น ชื่อเสียงของข้าคงป่าปี้แน่ แต่หากพวกเขาไม่อยู่หละก็ ข้า . . . ข้ายอมให้เจ้าทำได้ โดยไม่ว่าเจ้าแม้แต่คำเดียว ตกลงหรือไม่ ? "

พูดเช่นนี้นเสร็จ ลินดาก็เอามือปิดปากของนาง ด้วยใบหน้าที่แดง ลักษณะเขินอายของนางนั้น น่าดึงดูดเป็นอย่างมาก

ฉื่อหยานยิ้มและพยักหน้า " ได้ ๆ ข้ารู้ว่าเจ้ารักษาศักดิ์ศรีของเจ้า ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำเรื่องหน้าอายต่อหน้าคนเหล่านั้นแน่นอน "

" คาร์มอนมาแล้ว " ลินดา หายใจเบาๆ และซ่อนความปรารถนาของนางไว้ ลักษณะของนางกลายเป็นสง่าผ่าเผยเหมือนเคย นางยกศีรษะขึ้นสูง และแสดงใบหน้าที่ดูเฉยเมย .

ฉื่อหยานคิดกับตัวเอง หญิงสาวคนนี้แสดงเก่งยิ่งนัก

" คาร์มอน. มาที่นี่ ค้นที่ศพเหล่านี้สะและดูว่าพวกมันมีอะไรย้าง และก็โยนพวกมันลงไปในทะเลสะ . " ลินดาเริ่มออกคำสั่งให้ คาร์มอน ฮั่วเจีย , เจตต์และคนอื่นๆ " เร็วเข้า ! เป็นเรือของพรรคเราที่เพิ่งผ่านไปและฆ่าพวกเขาทั้งหมด เขาสั่งให้เราทำความสะอาดที่นี่สะ และดูเหมือนว่าในอนาคตพวกเขาจะสอบถามอีกครา "

เมื่ออยู่กับฉื่อหยานสองต่อสอง ลินดา นั้นดูน่าหลงไหล และขี้อาย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้า คาร์มอนและคนอื่น ๆ นางเป็นเป็นเหมือนกับหัวหน้าสาวที่ออกคำสั่งด้วยท่าทางที่งดงาม

ในขณะที่ยิ้มๆและมองไปที่นาง ฉื่อหยานก็รู้สึกบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างปรากฏที่ในหัวใจ_______________________________________

ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1195 แล้วนะคะ หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา กดตรงนี้ >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ