บทที่ 75 จูบ

บทที่ 75 จูบ

ฉื่อหยานดวงตาสว่างจ้า เขาจ้องไปที่หญิงลึกลับผู้งดงามอย่างไม่วางตา นางกำลังก้าวเดินบนชายฝั่ง ทีละก้าว ทีละก้าว

จู่ๆนางก็สำลักเลือดออกมาพร้อมกับร่างกายสั่นเทา ปรากฏร่องรอยของความสิ้นหวังผ่านดวงตาของนาง

เป็นฉื่อหยาน ที่มองไปยังใบหน้าที่เริ่มซีดพร้อมกับแววตาที่ดูหมองของนาง . ก่อนที่จะทันขึ้นฝั่ง หญิงงามร่างก็สั่นสะท้านและกำลังล้มลงไป

ฉื่อหยานรู้ได้อย่างรวดเร็วเลยว่าที่นางต้องบาดเจ็บ ย่อมเป็นฝีมือของเป่ยหมิงชางแน่นอน

หลังจากรู้สึกได้ ฉื่อหยานก็พุ่งไปอีกฝั่งเพื่อรับร่างของหญิงสาวไว้ ก่อนที่นางจะล้มลง

เขาอุ้มร่างกายที่อ่อนล้าของนางไว้ จากนั้นฉื่อหยานก็พานางขึ้นมาไปบนฝั่ง

ฉื่อหยานเอามือไปคั้นใต้จมูกของนางเพื่อสำรวจลมหายใจและก็พบว่านางนั้นยังคงหายใจอยู่ ; ในตอนนั้นเองก็เหมือนมีพลังบางอย่างกระตุ้นอยู่ในจิตใจของเขา

มันเป็นความกระหายเลือดที่กำลังเติบโตขึ้นในใจ ฉื่อหยานรู้ได้อย่างรวดเร็วเลยว่าตอนนี้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีนัก เหมือนกับว่า พลังงานด้านลบเหล่านั้นกำลังจะระเบิดออกมาได้ตลอดเวลา

เขาได้ดูดซึมพลังปราณลึกลับมามากเกินไป ซึ่งมันได้ไปกระตุ้นพลังงานเชิงลบอย่างรุนแรงและในขณะนี้เองมันก็ยังคงกลั่นอยู่ในเส้นชีพจรของเขา เส้นชีพจรของเขาตอนนี้อัดแน่นไปด้วยพลังงานเชิงลบจำนวนมาก

เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน สีหน้าของฉื่อหยานก็เปลี่ยนไป

เขาใช้ความคิดอยู่นาน แต่ในที่สุดเขาก็คิดบางอย่างได้

เขาฉีกเสื้อของเขาออก และใช้มันปกปิดใบหน้าที่งดงามของนางไว้ แล้วก็เดินตรงเข้าไปในซอยพร้อมกับหญิงสาวในอ้อมแขน

หญิงลึกลับ นั้นเป็นนักรบในระดับนภา และนางเองก็ได้รับบาดเจ็บจากเป่ยหมิงชาง จะบอกได้ว่านางนั้นเป็นศัตรูของตระกูลเป่ยหมิงก็ว่าได้ !

ในสมาคมการค้า , เป่ยหมิงยังคงเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดและไม่มีใครกล้าไปตอแย

แต่หญิงลึกลับนางนี้มีระดับการบ่มเพาะที่สูงนั้น ; เป่ยหมิงชางจะต้องระสัมระส่ายแน่นอนหากนางยังมีชีวิตอยู่

และฉื่อหยานเองก็ตัดสินใจแล้วว่า จะช่วยชีวิตนาง

ในคืนนี้เอง เมืองเทียนหยุนนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เป่ยหมิงชางได้ส่งยอดฝีมือมากมายตามหาหญิงสาวนางนี้ และนั่นก็เป็นหน้าที่ของฉื่อหยานที่ต้องปกป้องนาง จนกว่านางจะฟื้น

เป็นพลังงานเชิงลบในจิตใจของเขาที่มันค่อยๆเติบโตขึ้น และเพราะว่าในอ้อมแขนของเขานั้นมีหญิงสาวที่งดงามอยู่ เขาจึงแทบจะไม่สามารถควบคุมความปรารถนาของเขาได้เลย

อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าหากเขาทำอะไรนางลงไปหละก็ เมื่อนางตื่นขึ้นมาตระกูลของเขาจะต้องล่มสลายแน่นอน !

. . . . .

ผ่านมาหนึ่งย่าน [TL. ย่าน = 1 ใน 4 ของหนึ่งชั่วโมง ก็ประมาณ 15 นาที]

ฉื่อหยานก็เดินตรงเข้ามาใน หอพิรุเมฆา ที่อยู่ทางตอนใต้ของเมืองเทียนหยุน พร้อมกับอุ้มหญิงสาวลึกลับที่กปิดใบหน้านางในอ้อมแขน และตะโกนออกมา , " เฒ่าแก่เนี๊ยแสนสวย ! ข้าต้องการสาวสวยสองคน ! "

" ได้ ! ได้ ! ได้ ! "

ฉื่อหยานหยิบเหรียญคริสตัลม่วงมาวางไปบนเค้าเต้อ [ TL. ผมไม่รู้ว่า เค้าเต้อในภาษานวนิยายกำลังภายในเรียกว่าอะไร ใครรู้สามารถแนะนำได้ครับ]

" มาแล้วๆ ! "

หญิงสาวอายุประมาณ 30 มีร่างกายที่เร่าร้อนพร้อมกับหน้าที่ถูกตบแต่งมาจนหนาเตอะ นางยิ้่มพร้อมกับเดินลงมาจากชั้นบน

หลังจากที่เหลือบมองอย่างรวดเร็วไปที่เหรียญคริสตัลสีม่วง นางก็หัวเราะออกมา และตอบกลับไปอย่างมีความสุข " นายท่าน ตามข้าขึ้นมาชั้นที่สามเลย ข้าจะจัดหาสาวๆให้ท่านทันที "

" ดี ! "

ฉื่อหยานพยักหน้าและเดินตามหญิงสาวขึ้นไปที่ชั้น 3 พร้อมกับหญิงสาวลึกลับในอ้อมแขน

" หยานหยุน รู่เอ๋อ เร็วเข้า ! มาห้องที่ห้องสามและรับใช้นายท่านให้ดีที่สุด ! " เฒ่าแก่เนี๊ยยิ้มอย่างยั่วยวนใจให้ฉื่อหยานพร้อมกับหัวเราะและนำเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นนางก็ตะโกนเรียกหญิงสาว

" ค่ะ เฒ่าแก่เนี๊ย เราจะไปทันที! "

จากห้องที่อยู่ตรงหัวมุมของชั้นบน ก็มีเสียงหวานตอบกลับมา

ไม่นาน หญิงงามสองของที่มีดวงตาพราวเสน่ห์ก็เดินเข้ามาในห้องของฉื่อหยาน

" นายท่าน ท่ายพาหญิงอื่นมาด้วยงั้นรึ ? ท่านคิดว่าหญิงสาวใน หอพิรุเมฆา ไม่สามารถทำให้ท่านพึ่งพอใจได้ใช่หรือไม่ " เป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องพูดขึ้น และตรวจสอบไปที่หญิงลึกลับด้วยดวงตาที่มีความซับซ้อน จากนั้นก็ช่วยไม่ได้ที่นางจะหัวเราะออกมา " นี่ช่างน่าสนใจนัก ข้าไม่เคยเห็นใครเคยพาหญิงสาวมาด้วยเลยสักครั้ง "

" หึ ข้าค่อนข้างที่จะอึดและทึกทน และก็ยังมีรสนิยมที่พิเศษไปกว่าคนอื่นหนะ ' มันจะเพลิดเพลินขึ้นหากเราทำกันหลายๆคน ! " ฉื่อหยานมองไปที่นางและพูดออกมาอย่างไม่แยแส

หญิงคนิกายังคงยิ้มและมองไปที่หญิงลึกลับอีกครั้ง จากนั้นนางก็ยิ้มเหมือนรู้อะไรสักอย่าง

โดนปกติแล้ว นางเดาว่าหญิงสาวนางนี้ต้องถูกฉื่อหยานจับมาแน่นอน และเขาก็ต้องการที่จะช่วงชิงพรมห์จรรของนาง เขาจึงพานางมาที่ หอพิรุเมฆา แห่งนี้ ในกรณีนี้สงสัยเพราะเป็นครั้งแรกของนางและกลัวว่านางจะทำได้ไม่ จึงได้ให้หญิงสาวอีกสองคนมาเพื่อสอนทักษะต่างๆให้นาง

หญิงคนิกานั้นเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว เพื่อที่นางจะได้จัดการกับมันได้อย่างง่ายดาย นางจึงพยักหน้าและบอกว่า " ข้า หยานหยุนและรู่เอ๋อจะดูแลเรื่องนี้เอง เราจะพยายามให้ดีที่สุดเพื่อที่นางจะได้สร้างความพอใจให้กับท่าน "

" อย่าได้กังวลไป เราทำงานเช่นนี้มานานแล้ว เรารู้วิธีที่จะทำให้ลูกค้าของเรามีความสุขดี . " ผู้หญิงที่ชื่อหยานหยุนมองฉื่อหยานด้วยรอยยิ้มขนาดใหญ่และค่อยๆเลียริมฝีปากของนาง " นายท่าน ข้าจะช่วยเหลือท่านเอง”

" เชิญท่านออกไปก่อน " ฉื่อหยานไม่ระงับความปรารถนาของเขาอีกต่อไป หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เขาก็ตะโกนบอกเฒ่าแก่เนี๊ย

" เยี่ยม ! นายท่าน เชิญท่านสนุกเถิด ! เรียกหาข้าได้หากท่านต้องการสตรีเพิ่ม " คุณนายพูดอย่างยั่วยวนและหันหลังเดินกลับไปที่ประตูด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และนางก็ปิดประตู

ฉื่อหยาน วางหญิงลึกลับลงบนพรมอย่างนุ่มนวล

และวางมือข้างหนึ่งของหญิงลึกลับลง และฉื่อหยานก็พบว่าพลังแปลกประหลาดกำลังไหลไปทั่วร่างของนาง มันโคจรอย่างรวดเร็วอยู่ภายใน

คิ้วของเขาขมวดลง ฉื่อหยานคิดได้อย่างรวดเร็ว หญิงลึกลับจะต้องกลืนเม็ดยาหายากบางอย่างลงไปแน่นอน ซึ่งตอนนี้มันได้ออกฤทธิ์ขณะที่นางยังสิ้นสติ ดูเหมือนว่าเม็ดยานี่กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของนางย่างรวดเร็ว และปลุกกระตุ้นให้พลังปราณลึกลับของนางโคจรอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาอย่างเร็วที่สุด

" เจ้าสองคนมาหาข้า " .

ตอนนั้นเองพลังงานเชิงลบก็พุ่งพร่านออกมาจากเส้นชีพจรของเขา และเขาก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เขาดึงหญิงสาวทั้งสองให้เขามาในอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็วและผลักพวกนางลงบนเตียงที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มสีแดง

. . . . .

เวลาผ่านไปอย่างยาวนาน โดยไม่รู้ตัว.

ดวงตาของเขาค่อยๆลืมขึ้นมาช้าๆ และตอนนั้นเองเขาก็สัมพัสได้ว่า เขาสามารถสัมพัสได้ถึงทุกสิ่งอย่างชัดเจน เช่น ตอนนี้เขาสามารถสัมพัสได้ถึงพลังลึกลับบางอย่างกำลังไหลออกมาจากตัวเขา

พลังลึกลับเหล่านี้ส่วนหนึ่งกำลังโคจรอยู่ ในเม็ดเลือด เส้นเลือด เนื้อ กระดูก อย่างรวดเร็ว และส่วนที่เหลือได้โคจรไปหลอมร่วมกันอยู่ในจุด ตันเถียนของเขา

พลังงานลึกลับนี้ได้หลอมรวมกับพลังปราณลึกลับของเขาและมันก็ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น

ภายใต้การโคจร พลังปราณลึกลับของเขาก็เดือดพล่านและไหลเวียนอย่างรวดเร็ว

ฉื่อหยานกลั้นลมหายใจและเริ่มตั้งสมาธิเข้าไปในจิตใจของเขา เขาค่อยๆทำความคิดให้ว่างเปล่า และปล่อยให้พลังปราณลึกลับของเขาโคจรอย่างอิสระภายในร่างกายของเขา

. . . . .

หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน ร่างกายของฉื่อหยานสั่นทึม และเขาก็ลืมตาตื่นขึ้นทันที

เขารู้สึกต่างไปจากเดิม

เมื่อฉื่อหยานหลับตาลง เขาก็สามารถสัมพัสได้ถึงแก่นแท้ของ ท้องฟ้า และ ผืนดิน และพลังงานต่างๆที่ลอยอยู่ใน ซึ่งเขาไม่เคยสัมพัสมันมาก่อน

แต่ ณเวลานี้ เขาสามารถสัมพัสพวกมันได้อย่างชัดเจนในความว่างเหล่า !

พลังปราณลึกลับของเขาได้กลายเป็นระเอียดอ่อนขึ้นและ มันจะพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วผ่านนิ้วกลางข้างซ้ายของเขา

ด้วยความคิดของเขา พลังปราณลึกลับเปลี่ยนแปลไปอย่างต่อเนื่อง มันกล้ายเป็น ใบหญ้า จากนั้นก็เป็น หนอน ต่อมาก็เป็นอสรพิษ เหมือนกับว่ามันมีชีวิตจริงๆ มันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆตามความคิดของเขา

เขารู้สึกได้ถึงแก่นแท้ในอากาศ และ รู้สึกว่าเขาสามารถควบคุมโลกใบนี้ได้

นี้คือ ระดับมนุษย์ !

ปากฉื่อหยานโค้งเป็นรอยยิ้มระรื่น เต็มไปด้วยความสุข และเขาก็ค่อยๆก้าวลงจากเตียง

เขามองกลับไปที่เตียงและคิดว่า มันดูยุ่งเหยิงจริงๆ มีเปลื่อยเปล่าของหญิงสาวทั้งสองะร้อมกับคราบสีขาวกระจายไปทั่วตัวของพวกนาง ปรากฏเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจบนใบหน้าของพวกนาง และดูเหมือนว่าพวกนางกำลังจมไปในความฝัน .

หญิงสาวทั้งสองนั้นไม่ได้เป็นนักรบและดูเหมือนว่าพวกนางจะไม่สามารถดูดซับพลังลึกลับที่ เขาหลั่งออกมา ได้ และพลังลึกลับเหล่านั้นที่ยังไม่ถูกดูดซึมก็ไหลเข้ามาในร่างของฉื่อหยาน

ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ฉื่อหยาน หันหัวกลับมาโดยไม่ลังเลและเดินไปที่หญิงลึกลับอย่างช้าๆ

แสงจันทร์ส่องสว่างเข้ามาทางหน้าต่าง นี่ย่อมเป็นเวลาวิกาลแล้ว

ฉื่อหยานเหยียดมือของเขาออกไปและตรวจสอบไปที่หญิงลึกลับ และเขาก็ต้องประหลาดใจ เพราะว่าร่างกายของนางนั้นกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว !

ด้วยความเร็วเช่นนี้ นางจะต้องตื่นขึ้นเมื่อถึงรุ่งอรุณแน่

ในค้ำคืนนี้เอง เป่ยหมิงชางได้ส่งคนออกไปตามหาหญิงลึกลับทุกที แต่ก็ไม่พบสิ่งใด มันต้องไม่เชื่อแน่นอนว่านางจะอยู่ในหอนางโลม

หลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไป อาการของหญิงลึกลับจะต้องได้รับการฟื้นฟูประมาณ 80 แน่นอน จากนั้นนางก็จะปรากฏตัวขึ้นที่เมืองเทียนหยุนอีกครั้ง

แล้วฮันเฟิงหละ ?

ฉื่อหยานก็นึกถึงฮันเฟิงขึ้นมา ถ้าเขาสามารถรอดได้จากนักฆ่าโลหิต เขาจะต้องออกตามหาฉื่อหยานทุกที่แน่นอน และถ้า เขาไม่สามารถหาฉื่อหยานได้พบหละก็ เขาจะต้องคิดว่าฉื่อหยานนั้นได้ถูกหลี่ฮันและโม่ฉีฆ่าไปแล้วแน่นอน

เป็นปกติอยู่แล้วที่เขาจะคิดเช่นนั้น , ฮันเฟิงนั้นไม่ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องของฉื่อหยานเลย และยังมีหลี่ฮันที่อยู่ในระดับมนุษย์เป็นคู่มืออีก

ฉื่อเจี้ยน ถือว่าฉื่อหยาน เป็นสมบัติที่มีค่าที่สุดของตระกูลฉื่อ ดังนั้น หากเขารู้ว่า ฉื่อหยาน ก็ถูกฆ่าตายหละก็ เขาจะต้องทำทุกอย่างเพื่อล้างแค้นแน่

หลังจากคิดได้ดังนั้น ฉื่อหยานก็ตัดสินใจว่าควรจะจากไป และกลับไปที่ตระกูลให้เร็วที่สุด

ขณะนั้นเองเขาก็ยื่นมือไปหยิบเสื้อที่ปกปิดใบหน้าของหญิงลึกลับกลับมา ในที่สุด เมื่อเสื้อผ้าที่คลุมใบหน้าของนางหลุดออก ก็ปรากฏเป็นใบหน้าที่ดูงดงามและน่ารักให้เห็น

ฉื่อหยานมองไปที่ปากสีแดงอมชมพูเหมือนเชอรี่ของนาง และเขาก็ยิ้มขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด จากนั้นเค้าก็ประทับปากของเขาลงที่ริมฝีปากของนาง

เขาสัมพัสได้ถึงกลิ่นที่หอมหวนจากฝีปากของนาง . . . . . . .

เพียงเวลาสั้นๆที่เขาสูดดมมันเข้าไป ฉื่อหยานก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที เขาไม่เคยสัมพัสอะไรที่ทำให้รู้สึกสบายเท่านี้มาก่อน และ เขาก็ไม่สามารถหยุดความปรารถนาของเขาได้อีกครั้ง

แต่เขาก็ขยับปากของเอาออกมาอย่างไม่เต็มใจ ฉื่อหยานดึงใบหน้าขึ้นมาและจ้องไปที่นางด้วยความปรารถนา และพึมพำออกมา " ข้าได้ช่วยเจ้าไว้ คิดเสียว่า จูบนี้เป็นรางวัลสำหรับข้าก็แล้วกัน . "

หลังจากนั้น ฉื่อหยานก็นำผ้าไปปิดใบหน้านางไว้อย่างเดิม และ เดินไปเปิดหน้าต่างออกมาครึ่งหนึ่งและกระโดดออกไปทันที

ไม่นานร่างของเขาก็เข้าไปในความมืดมิด และค่อยๆจางลงด้วยแสงจันทร์ที่ส่องสลัวลงมา และร่างของเขาก็หายไปในที่สุด !––––––––––––––––––––––––

ห่างหายไปนานในการลงเว็ปนี้ ปัจจุบันเรื่องนี้แต่งไปจนถึงตอนที่ 1183 แล้วนะคะ หากสนใจอ่านติดตามได้ที่เพจด้านล่างเลยค่ะ

ติดตามข่าวสารต่าง ๆ ได้ที่เพจของเรา กดตรงนี้ >>GOS เทพเจ้าล่าสังหาร << ฝากกดไลท์กดแชร์เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้แปลด้วยครับ