บทที่ 76 นั่นเรียกว่า...การควบคุมคะแนน

#สำนักงานประธานบริษัท

ตอนที่เฉินจิ่งผลักประตูเข้ามา ฟางอวี้หรูกำลังเหม่อลอย

เฉินจิ่งหรี่ตาเล็กน้อย

“ช่วงนี้คุณฟางเป็นอะไรไปหรือเปล่า?”

“กลุ่มซื่อไห่ถอนตัวไปได้ก็ดีแล้ว แต่ฉันกลับเห็นคุณดูไม่ค่อยดีใจเลย... เป็นเพราะเสี่ยวโจว หรือเพราะแผนโฆษณาล่าสุด?”

.

ก่อนหน้านี้ เฉินจิ่งเคยไปคุยกับฟางโจว และฟางโจวก็ยื่นมือเข้ามาช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้กลุ่มหยุนซื่อ เฉินจิ่งเข้าใจว่าแม่ลูกคู่นี้น่าจะคืนดีกันแล้ว ที่ฟางอวี้หรูยังเป็นกังวล คงเป็นเรื่องงานซะมากกว่า

แม้กลุ่มซื่อไห่จะถอนหุ้นไปแล้ว แต่กลุ่มหยุนซื่อเองก็กำลังเจอทางตัน เพราะสินค้าไหมของพวกเขาไม่เหมือนเสื้อผ้าทั่วไป ตำแหน่งทางการตลาดของสินค้าเป็นลูกค้าระดับบน หรือกลุ่มลูกค้าที่มีกำลังซื้อสูง การขยายตลาดจึงไม่ใช่เรื่องง่าย...

ฟางอวี้หรูเรียกสติก่อนยิ้มบาง ๆ

“ไม่เป็นไร ช่วงนี้คุณก็เหนื่อยมากแล้ว เรื่องต่าง ๆ ก็คลี่คลายไปเยอะ พักผ่อนได้แล้วนะ”

“กลุ่มซื่อไห่โดนเขี่ยออกไปก็จริง แต่ก่อนหน้านั้นพวกเขาแฝงคนของพวกเขาไว้ในบริษัทเราหลายคน”

"ช่วงนี้ต้องค่อย ๆ กำจัดคนพวกนั้นออกไป"

.

เฉินจิ่งกำลังจะตอบ แต่โทรศัพท์ดันดังขึ้น พอเห็นหมายเลขที่โทรเข้า สีหน้าของเฉินจิ่งก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

พอรับสาย ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังออกมา

“ตอนนี้สะดวกคุยไหม?”

เฉินจิ่งชะงักเล็กน้อย ก่อนพูดกับปลายสายว่า

“รอสักครู่”

แล้วหันไปบอกฟางอวี้หรู

“คุณฟาง ขอฉันออกไปรับโทรศัพท์สักครู่นะคะ”

ฟางอวี้หรูเห็นเฉินจิ่งออกไป ก็แปลกใจเล็กน้อย เพราะโดยปกติเฉินจิ่งไม่เคยหลบไปรับสาย แม้แต่สายจากครอบครัว หรือแฟน แต่ฟางอวี้หรูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

.

#ด้านนอก

เฉินจิ่งเดินตรงไปยังสำนักงานตัวเอง

“เสี่ยวโจว มีเรื่องอะไรเหรอ โทรมาซะลับ ๆ ล่อ ๆ”

ปลายสายเป็นฟางโจว

พอเมื่อกี้เขาถามว่าสะดวกคุยไหม เฉินจิ่งก็เผลอหลบสายตาฟางอวี้หรูอย่างไร้เหตุผลจนตัวเองยังตกใจ

ปลายสายหัวเราะร่า

“พี่เฉิน”

“ช่วงนี้ว่างไหม?”

“ถ้ามีเวลา เรานัดเจอกันได้ไหม? ผมมีเรื่องอยากคุยด้วยหน่อยครับ”

เฉินจิ่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ยังไม่แน่ใจว่าเขามีแผนอะไร...แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

.

วางสายไป เธอเดินกลับสำนักงาน ระหว่างทาง มีหลายคนทักทายเธอ แม้ตำแหน่งของเฉินจิ่งจะไม่ได้สูงมาก แต่ทุกคนก็รู้ว่าเธอเป็นบุคลากรรุ่นบุกเบิกของบริษัท และสนิทกับท่านประธานมาก ผู้บริหารหลายคนจึงให้ความเคารพ

เมื่อกลับถึงห้องประธาน ในห้องไม่มีใครอยู่ เฉินจิ่งนั่งคิดเรื่องที่ฟางโจวจะมาคุย หลังเหตุการณ์ทวงหุ้นคืนจากกลุ่มซื่อไห่ เฉินจิ่งมองฟางโจวเปลี่ยนไปหมด เขาไม่ใช่แค่เด็กมัธยมธรรมดา แต่มีความคิดและกลยุทธ์เฉียบขาด ครั้งนั้นเขาหลอกทุกคนได้หมด

ดังนั้นครั้งนี้ เธอไม่อาจมองเขาเป็นเด็กอีกต่อไป ตอนเจอกันคราวก่อน ฟางโจวพูดเหมือนรู้ความลับบางอย่างของเธอ และยังพูดถึงเรื่อง “พิสูจน์ตัวเอง” ทั้งหมดนี้ทำให้เฉินจิ่งเองก็เริ่มสับสน เธอรู้สึกถึงความอ่อนแอในสถานการณ์ของตัวเอง และยิ่งคิดถึงปัญหาของบริษัท เธอก็ยิ่งหงุดหงิด

ในที่สุด เธอก็ลุกออกไปเดินเล่นข้างนอก...

...

#ที่โรงเรียน

ทางเดินนอกห้องเรียน

ฟางโจววางโทรศัพท์แล้วเดินกลับเข้าห้อง ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา แต่เขาทำเหมือนไม่มีอะไร นั่งลงและหยิบบทละครขึ้นมาทบทวน แม้เคยเขียนบทมาก่อน แต่ส่วนใหญ่เป็นบทสั้น บทละครโทรทัศน์นั้นยากกว่า ต้องเน้นตรรกะ

หลายจุดก็เกินขอบเขตความรู้ของเขา จนเริ่มปวดหัว ฟางโจวคิด ๆ แล้วก็โยนปากกาทิ้ง “เรื่องของมืออาชีพ ให้มืออาชีพทำเถอะ” เขาไม่คิดฝืน จะเขียนเฉพาะเค้าโครงเรื่อง รายละเอียดไว้ค่อยหาตัวช่วยทีหลัง

.

#บรรยากาศในห้องคึกคัก

เมื่อวานเพิ่งสอบประจำเดือนเสร็จ เรื่องที่ฟางโจวส่งกระดาษก่อนเวลาก็เป็นที่รู้กันทั่ว แน่นอนว่าใคร ๆ ก็ซุบซิบกันไม่หยุด  หลายคนแอบหันไปมองเขา แม้แต่ถังถังเองก็อดสงสัยไม่ได้ เธอเก็บคำถามไว้ทั้งคืน

ตอนนี้เลยหันมาถามเบา ๆ:

“ทำไมสอบคราวนี้เธอรีบส่งกระดาษคำตอบล่ะ?”

“ตอบหมดแล้วจะรออะไรล่ะ”

ฟางโจวตอบแบบไม่ใส่ใจ

.

ขณะนั้น เฉียวจิ้งกับซุนเจี๋ยหลินถือข้อสอบเข้ามา

เสียงในห้องยิ่งฮือกันดังขึ้น...

อย่างที่ซุนเจี๋ยหลินเคยพูด การสอบคือการทบทวนสิ่งที่เรียนมา นักเรียนทุกคนก็ล้วนใส่ใจกับคะแนน เฉียวจิ้งแจกข้อสอบ สีหน้าคนที่ได้รู้คะแนนมีทั้งสุขและเศร้า

เมื่อมาถึงฟางโจว เฉียวจิ้งยื่นข้อสอบภาษาให้

สีหน้าซับซ้อนมาก

“ฟางโจว ได้ 87 คะแนน”

หืม!?

หลายคนเงี่ยหูฟัง แม้จะอยู่ท้ายห้อง แต่หลายคนก็ได้ยิน

“แค่ 87 เอง น้อยกว่าคราวก่อนเยอะเลยนะ”

“นี่อย่าบอกนะว่าคราวก่อนโกงจริง ๆ?”

“ก็อาจจะ…”

เฉียวจิ้งขมวดคิ้ว

พูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย:

“มีอะไรต้องซุบซิบ? พวกเธอคิดว่าฟางโจววิชาภาษาแย่หรือไง? เขาไม่ได้เขียนเรียงความต่างหาก”

พูดจบก็ชูข้อสอบให้ดู

ด้านหลังตรงช่องเรียงความว่างเปล่า!

.

หลายคนถึงกับอึ้ง!

เรียงความมีคะแนนเต็ม 60  แค่เขียนเล่น ๆ ก็ได้ 45 แล้ว ถ้าเขาเขียนแม้แต่นิดเดียว คะแนนรวมอาจจะเป็นที่ 1 ของระดับชั้นอีกครั้ง ยิ่งถังถังพูดบ่อย ๆ ว่าเพราะฟางโจวช่วยติว เธอถึงได้คะแนนดีขึ้น ทุกคนยิ่งงง ทำไมเขาไม่เขียน? หรือว่าไม่สนใจคะแนนเลยเหรอ

...

#ระหว่างคาบเรียนภาษา

ซุนเจี๋ยหลินแอบมองมาทางหลังห้องเป็นระยะ สีหน้าแฝงความไม่พอใจ ในฐานะครูประจำชั้นห้องสอง เธอเองก็แอบหวังจะมีฉาก ‘นักเรียนห้องสองพลิกโฉม หักหน้าห้องพิเศษ’

‘ยังจะเรียกฉันว่าแม่เล็กอีก’

‘แล้วไม่ช่วยแม่เล็กเรียกหน้ากลับมาหน่อยล่ะ?’

..

ซุนเจี๋ยหลินแอบคิด แล้วก็รู้สึกผิดทันที เธอเห็นข้อสอบวิชาอื่นแล้ว คะแนนก็ไม่สูงนัก ยกเว้นภาษาอังกฤษที่ได้ 119 คะแนน

...อืม อังกฤษก็ไม่เขียนเรียงความเหมือนกัน เธอแปลกใจ ตอนนี้รู้เรื่องของฟางโจวจากลุงหวัง รู้ว่าฟางอวี้หรูให้ความสำคัญกับผลการเรียน และคิดว่าเขาอาจจะกำลังประท้วงเงียบๆ

ถ้าฟางโจวรู้ความคิดเธอ คงตอบว่า ‘คิดมากไปแล้ว’ จริง ๆ เขาแค่ ‘ไม่อยากเสียเวลา’ เท่านั้น แต่ความสนใจที่ครูมีต่อหลังห้อง ทำให้ถังถังไม่กล้าทำอะไรเลยทั้งคาบ เธอเห็นฟางโจวเขียน ๆ วาด ๆ แต่ไม่กล้าถาม

.

จนกระทั่งหมดคาบ ถังถังก็รีบมาถาม

“นี่ไม่ใช่นิยายนี่นา... บทละครเหรอ? ฟางโจว เธอจะถ่ายหนังเหรอ?”

#ในความคิดของถังถัง บทละคร = หนัง

ฟางโจวตอบ

“ไม่ใช่หนัง เป็นบทละครโทรทัศน์”

“งั้น... ฉันขอดูได้ไหม?”

“ก็ได้ แต่ห้ามเอาไปเล่านะ ไม่งั้นจะซวย”

ถังถังตื่นเต้นมากที่ฟางโจวให้ดู รู้สึกดีใจที่เขาไว้ใจ เธอเคยได้ยินที่บ้านพูดเรื่องการลงทุนในภาพยนตร์ พ่อเธอมีเงินเยอะ และชอบลงทุน พอเห็นบทละคร ก็เข้าใจทันที เลยคิดว่าเขาอยากถ่ายหนัง อ่านได้ไม่กี่หน้า เธอก็อินจนวางไม่ลง

#บทข้ามมิติ + นางเอกเก่ง + ใช้ความรู้จากโลกปัจจุบันไปอวดอ้างความเก่งกาจในโลกโบราณ

แค่ไม่กี่ฉากก็ทำให้เธอตื่นเต้นสุด ๆ เธอชอบดูละครอยู่แล้ว พอได้อ่านบทนี้ เธอก็เหมือนได้เปิดโลกใหม่

.

เมื่ออ่านจบบทสรุป

ถังถังหันมามองฟางโจว สายตาเปล่งประกาย

“ฟางโจว ละครเรื่องนี้เธอจะถ่ายจริงไหม? ฉันอยากดูตอนนี้เลยอะ!”

“ถ่ายละครต้องใช้เงินเยอะใช่ไหม?”

“ฉันลงทุนได้ไหม?”

ฟางโจวหันไปมองเธอแบบงง ๆ ไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะมีคนเสนอเงิน

.

ถังถังพูดเพราะรู้สึกดีกับบทละครที่ได้อ่าน ไม่ได้มีจุดประสงค์เชิงธุรกิจ

แต่ถ้าเธอลงทุนจริง อาจจะได้กำไรด้วย เขาเองก็มั่นใจกับบทนี้พอสมควร

“แล้วพ่อแม่เธอจะยอมให้เธอลงทุนเหรอ?”

เขารู้ว่าพ่อแม่ถังถังยังไม่พอใจที่เธอสนิทกับเขา

ถังถังก็เริ่มลังเล เลยถามเสียงเบา

“ลงทุนละครต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

.

พอฟังว่าเธอสนใจจริง ฟางโจวก็อธิบายคร่าว ๆ

“ต้นทุนขึ้นอยู่กับค่าตัวนักแสดง ถ้าใช้ดาราดัง ก็แพง แต่เราจะไม่ใช้พวกนั้น”

“เน้นเนื้อเรื่องกับความแปลกใหม่เป็นหลัก”

“ทั้งเรื่องมี 30 ตอน ใช้เงินประมาณสิบล้านก็พอ”

จากสิบล้านนั้น สามล้านจะใช้ไปกับเสื้อผ้าและฉาก เพราะเป็นละครย้อนยุค

พอได้ยินอย่างนั้น ถังถังก็โล่งใจ

ยิ้มกว้าง:

“แค่สิบล้านเองเหรอ?”

“งั้นฉันลงทุนได้นะ ฉันมีเงินอยู่ในบัญชี!”

ฟางโจว: ???

อยู่ดี ๆ ก็โดนอวดรวยอีกแล้ว…

...

พอถังถังเล่า เขาถึงรู้ว่าแม้จะเรียกว่าลูกคนรวยเหมือนกัน แต่ความรวยก็มีหลายระดับ ตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่ให้เธอปีละแสน (พ่อให้แสน แม่ให้แสน)  ญาติ ๆ อีกก็ให้เงินเยอะ

ทุกปีวันเกิดก็ได้เงินอีก ทั้งหมดนี้ แม่เธอเปิดบัญชีไว้ให้ ตอนนี้...บัญชีของถังถังมีเงินเกินสิบล้านไปนานแล้ว นี่แหละ ความสุขของคนรวยจริง ๆ…

แต่เดิมฟางโจวดีใจที่พบว่าตัวเองมีเงินเก็บจากซองแดงตั้งสองแสน ตอนนี้เจอ ‘ขุมทรัพย์ถังถัง’ เข้าไป ถึงกับอึ้ง!

ฟางโจวเริ่มรู้สึก อิจฉา! ขึ้นมาบ้างแล้ว

.

พอเห็นถังถังตื่นเต้น

ฟางโจวก็เตือนว่า

“นี่มันการลงทุน”

“ลงทุนก็เหมือนเล่นพนัน มีได้ก็มีเสีย มีรวยก็มีเจ๊ง”

ถังถังกลับไม่สนใจเลย

“ไม่เป็นไรหรอก”

“เงินพวกนี้ฉันไม่ได้ใช้ทำอะไรอยู่แล้ว”

“ถ้าเธอจะถ่ายทำ ก็บอกฉันนะ ...เอ่อ... เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันเอาบัตรมาด้วยเลย”

พูดแบบนี้ ทำให้ฟางโจวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น ‘ชายหนุ่มผู้ถูกเลี้ยงดู’ ยังไงไม่รู้

.

แต่เขาก็ปฏิเสธทันที:

“ถ้าเธอสนใจจริง ๆ…”

“งั้นเอาแค่สักหนึ่งล้านมาร่วมแจมก็พอ”

.

#ช่วงเช้า

คะแนนวิชาอื่น ๆ ออกครบหมดแล้ว  ข้อสอบของฟางโจวก็ถูกจับตามอง หลายวิชาถูกเว้นคำตอบไว้...เหมือนเดิม ไม่เขียนลงไป คะแนนวิชาภาษาและอังกฤษลดลงจากสอบจำลอง แต่วิชาอื่นกลับเพิ่มขึ้น พอรวมคะแนนแล้วก็ยังคงเท่าเดิม เรียกได้ว่า ‘คงเส้นคงวา’ เหลือเกิน หลายคนเลยคิดว่า ฟางโจว ‘ควบคุมคะแนน’ อยู่แน่นอน

.

ด้านถังถังก็มีความสุข ครั้งนี้คะแนนวิชาภาษาคงที่แล้ว วิชาอื่นก็ดีขึ้น เพราะใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัย ข้อสอบครั้งนี้เลยออกง่าย เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้นักเรียน ส่วนถังถังที่ได้เกือบหกร้อยคะแนน ถ้าไม่ทำพลาดวันจริง ยังไงก็เข้ามหาวิทยาลัยอันดับต้น ๆ ได้แน่

.

#ตอนกลางคืน

ที่แผงปิ้งย่าง

มีชายวัยรุ่นในชุดนักเรียน  ชายหนุ่มแต่งตัวฉูดฉาด  กับคุณลุงท่าทางสุภาพอีกคน

สามคนกำลังนั่งดื่มเบียร์ กินปิ้งย่างด้วยกัน

---

(จบบทที่ 76)