บทที่ 19 ผู้ชายใจดีลำดับสุดท้าย

พอได้ยินคำอธิบายนั้น

คิ้วของฟางชิงหลินก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

แต่เพราะเธอก้มหน้าตลอด ฟางอวี้หรูเลยไม่ทันสังเกต

ฟางชิงหลินเงยหน้าขึ้น

“ผู้ชายคนนั้น... หลี่ตง ตอนเรียนมหาลัยน่าจะเป็นคนดัง แถมยังเป็นพวกเจ้าเสน่ห์ทรงแบดบอยใช่มั้ยล่ะคะ”

ฟางอวี้หรูชะงัก สายตาหลบเลี่ยงโดยสัญชาตญาณ

มุมปากของฟางชิงหลินยกขึ้นนิดหนึ่ง

เธอยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วพูดต่ออย่างสบายๆ:

“หนูว่า หน้าตาของพี่ชาย เริ่มเหมือนหลี่ตงเข้าไปทุกทีแล้วสินะ”

----------

เหมือนจะเข้าใจในความหมายของลูกสาว

สีหน้าฟางอวี้หรูเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอเริ่มมีอาการลุกลี้ลุกลน มองลูกสาวอย่างไม่รู้จะพูดยังไงดี

ฟางชิงหลินยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า:

“ในที่สุดหนูก็เข้าใจแล้วล่ะ”

“จะสี่ทุ่มแล้ว แม่พักผ่อนเถอะนะ”

----------

ฟางอวี้หรูไม่เข้าใจว่าลูกสาวหมายถึงอะไร หรือว่าเข้าใจอะไร

เธอลุกขึ้นยืนเช่นกัน มองฟางชิงหลินอย่างกระอักกระอ่วน ไม่มีภาพลักษณ์หญิงแกร่งเหมือนทุกที

เห็นลูกสาวกำลังจะเดินกลับเข้าห้อง ฟางอวี้หรูก้าวไปข้างหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

ถามเสียงอ่อนว่า:

“ชิงหลิน...ลูกเข้าใจแม่ใช่ไหม”

ฟางชิงหลินหยุดเท้า

พูดด้วยน้ำเสียงสดใส:

“แม่คิดอะไรเนี่ยะ หนูต้องสนับสนุนการตัดสินใจของแม่อยู่แล้ว”

----------

จากนั้นก็บ่นเบาๆ ว่า:

“พี่ชายหนูมีพ่อถึงสองคนแล้วตอนนี้”

“ถึงเขาจะรู้สึกแย่บ้าง แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาก็มีคนที่ห่วงใยเขาเสมอ และยังมีญาติแท้ๆ ของตัวเอง”

“เขาก็ควรจะเข้าใจแม่นะ”

ทันใดนั้น ฟางอวี้หรูก็เข้าไปโอบฟางชิงหลินทันที:

“พูดอะไรบ้าๆ แบบนั้นล่ะ!”

“พวกเราไม่ใช่ครอบครัวของหนูเหรอ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะลูก!”

พูดจบ เธอก็ยิ่งกอดลูกสาวแน่นขึ้น

เหมือนกลัวว่าลูกจะหนีหายไปอีกคน

----------

ร้านเน็ต New World

ฟางโจวถือถุงใบหนึ่งเดินเข้ามา

ข้างในถุงมีหนังสือเรียน ม.4 และ ม.5 ที่เอามาจากบ้านถังถัง

ตอนอยู่ที่บ้านเธอ เขายังมึนๆ อยู่ แต่พอออกมาเจอลมเย็นก็เริ่มได้สติ

ร้านเน็ตแห่งนี้ เป็นของญาติห่างๆ ของหงเสี่ยวหลงคนหนึ่ง

----------

ฟางโจวเคยมาที่นี่มาก่อน

รู้จักกับพี่ญาติคนนั้น เลยเรียกตามหงเสี่ยวหลงว่า ‘พี่ชาย’

พอเข้าประตูก็เจอเคาน์เตอร์ด้านหน้า วันนี้พี่ชายก็อยู่พอดี

หน้าเคาน์เตอร์มีวัยรุ่นคนหนึ่งกำลังจะเข้าเล่นเน็ต

พี่ชายเจ้าของร้านคาบบุหรี่ไว้ที่ปาก มองวัยรุ่นคนนั้นแล้วถามว่า:

“อายุเท่าไหร่?”

“18!”

“อายุสิบแปดเกิดปีอะไร?”

“ห๊ะ?” เด็กหนุ่มงงไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะมีคำถามแถมอีก

เขาขมวดคิ้วแล้วเริ่มนับนิ้วพึมพำว่า “หนู วัว เสือ กระต่าย...”

พี่ชายถอนหายใจ

โยนการ์ดเข้าเน็ตลงเคาน์เตอร์แล้วบอกว่า:

“จำไว้นะ ปีม้า เข้าไปได้แล้ว”

----------

ฟางโจวเกือบหลุดขำ:

“พี่ชาย!”

ญาติของหงเสี่ยวหลงชื่อ ‘จินต้าหยง’

เป็นญาติห่างๆ ฝั่งแม่ของหงเสี่ยวหลง ญาติกันจนเลยห้าชั่วคนแล้ว

จินต้าหยงรู้ว่ามีป้า ญาติห่างๆของตัวเอง มีฐานะดี ก็อาศัยความสัมพันธ์

ย้ายมาอยู่เมืองหนานอู๋เพื่อพึ่งพาอาศัยป้า

ตัวเขาเองไม่มีการศึกษามาก  แต่ก็รู้จักวางตัวดี

ขอแค่มีงานทำ เป็น รปภ. หรือคนคุมโกดังก็พอใจแล้ว

----------

พ่อของหงเสี่ยวหลงไม่ได้ว่าอะไร

แม่ของหงเสี่ยวหลงก็อยากรักษาความสัมพันธ์ไว้ แต่ไม่ได้ให้เขาเข้าบริษัทเดินเรือ

ช่วงนั้นธุรกิจร้านเน็ตกำลังบูม  เลยลงทุนเปิดร้านให้จินต้าหยงมาดูแล

งานเบา เวลายืดหยุ่น แถมยังได้ส่วนแบ่ง ปีหนึ่งก็มีรายได้หลายแสน

ชีวิตดีกว่าอยู่บ้านเกิดเยอะ จินต้าหยงก็พอใจ

เขาเป็นคนรู้กาลเทศะ  รู้ว่าตัวเองคงเข้าถึงน้าเขยไม่ได้แน่ จึงแสดงน้ำใจกับน้าและหลานชาย

ทุกเทศกาลสำคัญจะหาของแห้งจากบ้านเกิดมาให้

----------

ในร้านมีห้อง VIP ให้หงเสี่ยวหลงประจำ มีคอมสี่เครื่อง

ปกติแม้ว่าเครื่องอื่นจะเต็มหมด ห้องนี้ก็จะไม่ให้คนอื่นเข้ามา

เวลาหงเสี่ยวหลงมา น้องพนักงานก็มักจะเอาเครื่องดื่มกับบุหรี่มาเสิร์ฟ

ถึงเวลาอาหารก็สั่งมาให้เสร็จสรรรพ ประหนึ่งดูแลอย่างเอาใจใส่

หงเสี่ยวหลงไม่ค่อยพาใครมาด้วย ฟางโจวเองเคยมาไม่กี่ครั้ง  แต่จินต้าหยงก็จำได้

----------

แม้จินต้าหยงจะอายุเกือบสามสิบแล้ว ก็ยังเรียกฟางโจวว่า 'เสี่ยวฟาง' อยู่

ฟางโจวเดินเข้าห้อง VIP

หงเสี่ยวหลงกำลังใส่หูฟังเล่นเกมอยู่พอดี

เห็นเพื่อนมา เขาก็ถอดหูฟัง ยักคิ้วยิ้มแหย่:

“เจอพ่อตาแม่ยายแล้วเป็นไงบ้าง”

พูดทีเล่นทีจริงแบบนี้แหละ เขาเองก็รู้ดีว่าบ้านตระกูลถังไม่ใช่ธรรมดา

บ้านตระกูลฟางกับบ้านตระกูลหงแม้จะมีฐานะ  แต่รวมกันก็ยังสู้บ้านถังไม่ได้เลย

จริงๆแล้ว ถังถังต่างหากคือ 'คุณหนู' ตัวจริงของโรงเรียน

----------

คุยกันสองสามประโยค..

เห็นฟางโจวไม่มีท่าทีจะเล่นเกม หงเสี่ยวหลงจึงสวมหูฟังกลับไปสู่สมรภูมิต่อ

----------

ฟางโจวเปิดคอมเครื่องหนึ่ง เริ่มหาข้อมูล โดยเฉพาะพวกนิยายออนไลน์

เจ้าของร่างเดิมไม่สนใจพวกนี้ ในความทรงจำจึงไม่มีข้อมูลมากนัก

แต่พอค้นไป ฟางโจวก็ตกใจ ไม่ใช่ว่าเขาไร้เดียงสาหรือล้าหลัง

แต่โลกนี้มันยังอยู่ในยุคป่าเถื่อนของเว็บนิยาย

มีบ้างก็แต่พวกแฟนตาซีฝรั่งแนวลูซิเฟอร์กาเบรียลอะไรพวกนั้น

----------

นิยายข้ามมิติ?

หาไม่เจอเลย!

มีแค่กระทู้ถามว่า “ถ้าคุณย้อนเวลากลับไปยุคโบราณจะทำอะไร?”

เฮ้ย..แบบนี้… มันคือโอกาสชัดๆ!

----------

เมื่อเข้าใจสถานการณ์

ฟางโจวก็ตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์

เดิมทีเขาคิดว่าจะส่งงานเขียนไปลงนิตยสาร

เพราะส่วนใหญ่ยังคุ้นเคยกับวรรณกรรมที่เป็นรูปเล่ม

แต่ในยุคที่นิยายออนไลน์กำลังมาแรง ฟางโจวไม่อยากพลาดโอกาสในตลาดตอนนี้

เขาดูข้อมูลจนพอใจ จากนั้นปิดเว็บ..เปิดเอกสารใหม่

หยิบพล็อตที่เตรียมไว้ขึ้นมาดู  เลือกออกมาสองเรื่อง

ทบทวนเนื้อเรื่องในหัว  แล้วเริ่มพิมพ์ทันที

----------

เพราะวางพล็อตไว้หมดแล้ว เนื้อเรื่องก็เหมือนหนังที่ฉายในหัว

ฟางโจวเหมือนกลายเป็นปลาหมึก เริ่มพิมพ์ตอนสี่ทุ่ม พอถึงเที่ยงคืน

ก็เขียนได้ครบ 20,000 คำ ความเร็วระดับ ‘เทพสายฟ้า’

----------

เขายืดข้อมือไปมาเล็กน้อย อดไม่ได้จะบ่นพึมพำ:

ชาติก่อนแม้ความคิดจะลื่นไหล พิมพ์ได้เร็วสุดก็ 5,000 คำต่อชั่วโมง

ตอนพิมพ์ๆ อยู่ หงเสี่ยวหลงแวะมาเคาะประตู

พอรู้ว่าเพื่อนกำลังเขียนนิยายก็ยกนิ้วให้ เขาไม่อินกับแนวนี้เท่าไหร่

เลยแค่มอบหมายให้น้องพนักงานชั้นล่างชงกาแฟส่งให้ฟางโจว ปล่อยให้เขาทำงานต่อ

----------

ฟางโจวจิบกาแฟไป แก้ต้นฉบับไป

แค่ครึ่งชั่วโมง  นิยายเรื่องแรกก็เสร็จ

จากนั้นเริ่มพิมพ์เรื่องที่สอง

ซึ่งเป็นเรื่องที่ถังถังเคยเห็นพล็อต

ความเร็วก็ยังสุดยอด วางแผนไว้สองหมื่นคำ

พอถึงตีสาม ก็ใกล้จบบทแล้ว

แต่แล้วมือที่เคยพิมพ์เร็วก็เริ่มช้าลงเรื่อยๆ

กระทั่งสุดท้าย..

เขาวางมือจากคีย์บอร์ด เอนตัวพิงเก้าอี้ มองเพดานเหม่อลอย

----------

ในหัวปรากฏภาพดวงตาของเด็กสาวที่เต็มไปด้วยน้ำตา

'เชี่ย... ฉันจะเป็นพระเอกเลวๆ แล้วไง จะมาใจอ่อนเพราะน้ำตาผู้หญิงไม่ได้นะ!'

'ผู้ชายใจดีน่ะ ลำดับสุดท้ายนะเว้ย!'

(จบบท)