838 - เมี่ยวอวิ๋นขอสาบาน

838 - เมี่ยวอวิ๋นขอสาบาน

ในพริบตานั้น เขาเหงื่อแตกพลั่ก

แม้ว่าคนชุดดำจะปิดหน้าด้วยหน้ากาก แต่พอเห็นดวงตาคู่นั้นที่มีน้ำตาคลอ ฉินโม่ถึงกับตัวสั่น ขยี้ตาและอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา “พี่...ศิษย์พี่?”

“ใครเป็นศิษย์พี่ของเจ้า ไอ้บ้า ข้ามาฆ่าเจ้า!”

คนชุดดำจับด้ามกระบี่ไว้แน่น

ฉินโม่หายง่วงทันที ลุกพรวดขึ้นและคว้าตัวนางมากอดแน่น

ในพริบตานั้น คนชุดดำถูกยกขึ้นนั่งตักฉินโม่โดยไม่ทันตั้งตัว

ฉินโม่กอดแน่น ซบหน้าลงที่ตัวนางและพูด “ศิษย์พี่ เจ้านี่ไม่อาบน้ำมานานแล้วใช่ไหม เหม็นปนหอม กลิ่นเดียวกับตอนที่ไปทางใต้กับข้าเลย ใช่แน่ๆ!”

“เจ้าบ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!” ฟางซุนพูดอย่างดุเดือด แต่ร่างกายกลับอ่อนปวกเปียก

“เอาเลย ฆ่าข้าสักพันครั้ง หมื่นครั้งก็ได้!” ฉินโม่พูด “ขอแค่เจ้าอย่าหนีจากข้าอีกก็พอ

ศิษย์พี่ ข้าผิดเอง ข้าขอโทษ เจ้าไม่อยู่ ข้าไม่มีใครดุ ไม่มีใครต่อว่า ไม่มีใครตี

ข้ารู้สึกแปลกไปหมด เจ้าเข้าใจข้านี่ ถ้าไม่ได้ตีกันสักสามวัน ข้าคงออกไปก่อเรื่องอีกแน่

แล้วถ้าข้าถูกผู้หญิงสวยๆ หลอกล่ะ เจ้าจะเสียใจไหม?!”

“เจ้าบ้า อย่าพูดเหลวไหล!” ฟางซุนบิดหูเขา แต่คำพูดของฉินโม่ทำลายความสงบของนางไปหมด

นางทั้งหงุดหงิดและว้าวุ่น แต่ขณะนั้นเอง นางก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นจากตัวฉินโม่

ฉินโม่กอดนางแน่น ราวกับกลัวว่านางจะหนีไปอีก

ร่างกายเขาสั่นสะท้าน

เสียงที่สั่นเครือ ทำให้นางลงมือไม่ลง “ข้าเกือบฆ่าเจ้า แล้วเจ้าจะยังคิดถึงข้าอีกทำไม?”

“วันที่เจ้าทิ้งข้าไป ข้าก็เหมือนตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าตายอีกครั้งจะเป็นไรไป?”

ฉินโม่เงยหน้าขึ้นมองหลี่เยว่ที่นอนอยู่บนเตียง “อีกอย่าง คนที่โชคร้ายไม่ใช่ข้า ถ้าเขาตายไป ก็แปลว่าเขาไม่ใช่คนที่สวรรค์เลือกแล้ว!”

ฟางซุนมองดวงตาที่แดงก่ำของฉินโม่ ความรู้สึกผิดถาโถมในใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะข้อมูลผิดพลาดของนาง หลี่เยว่อาจไม่บาดเจ็บ และฉินโม่ก็ไม่ต้องเสี่ยงอันตราย

นางรู้สึกสับสนและทุกข์ใจอย่างที่สุด

หลังคิดทบทวน นางจึงตัดสินใจเปิดเผยตัวและมาหาเขาในที่สุด

นางตั้งใจจะมาขอโทษฉินโม่ แต่ไม่คิดว่าเจ้าคนบ้าบอนี่จะกอดนางทันทีโดยไม่พูดอะไรเลย ทำให้นางหนีไปไหนไม่ได้

ฉินโม่ถอดหน้ากากของนางออก ก่อนจะประทับจูบยาวนาน

จนกระทั่งฟางซุนแทบหายใจไม่ออก เขาถึงได้ปล่อยนาง

จูบนี้ทำลายความแน่วแน่ในใจของฟางซุนจนพังทลาย “แล้วถ้าข้ามาฆ่าเจ้าจริงๆ ล่ะ?”

“ตราบใดที่คนที่จะฆ่าข้าเป็นเจ้า ข้าก็ยินดี!”

“เจ้าก็ยังปากหวานเหมือนเดิม!”

นางเคยคิดว่าหลังจากไม่ได้เจอกับฉินโม่มานานกว่าปี อาจมีความรู้สึกห่างเหินกันบ้าง

แต่กลับไม่ใช่ นางรู้สึกเหมือนว่าไม่เคยจากกันไปไหนเลย

ความรู้สึกที่เก็บกดเอาไว้ระเบิดออกมาเหมือนสายน้ำหลาก พังทลายกำแพงที่กั้นใจของนางลงอย่างราบคาบ

นางลูบหน้าของฉินโม่ “ขอโทษนะ ข้าเองที่ส่งข้อมูลผิดพลาดไป”

“ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลย เป็นเพราะศัตรูมันเจ้าเล่ห์เกินไป อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะข้อมูลผิด เจ้าคงต้องหลบซ่อนต่อไปสินะ?”

ฉินโม่จับใบหน้าของฟางซุนอย่างอ่อนโยน “ศิษย์พี่ ผิวของเจ้าแห้งไปหมดแล้ว ต้องลำบากมามากแน่ๆ ต่อไปอย่าหนีข้าอีกเลย อยู่กับข้าเถอะ

พอข้ากลับไปเมืองหลวง เรามาแต่งงานกัน ให้บรรพชนและเหล่าเทพเป็นพยาน

ถ้าข้าทำให้เจ้าผิดหวัง ขอให้สายฟ้าฟาดข้าตายไปเลย!”

สำนักจื่อเว่ยซิงเหมินถือเป็นสายเต๋า ดังนั้นงานแต่งของพวกเขาต้องเป็นพิธีแต่งงานแบบเต๋า

พิธีแบบเต๋านั้นเคร่งครัดและจริงจังยิ่งกว่าพิธีแต่งงานทั่วไป การสมรสจะต้องมีบรรพชน เหล่าเทพ และผู้ทรงศีลเป็นพยาน

มั่นคงกว่าคำสัญญาหวานหูใดๆ

ฟางซุนมองฉินโม่ด้วยสายตาเลื่อนลอย “เจ้ามั่นใจหรือ?”

“ข้า ฉินเมี่ยวอวิ๋น ขอให้คำสัตย์!” คราวนี้ฉินโม่พูดอย่างหนักแน่น “ข้าจะครองรักกับฟางเมี่ยวซุนไปตลอดชีวิต

ขอให้บรรพชน เทพเจ้า และเซียนเป็นพยาน หากข้าทำร้ายนางหรือทรยศนาง ขอให้ข้าต้องตายอย่างอนาถ!”

ฉินโม่รู้สึกเสียใจมาตลอดปีที่ผ่านมา

เขาคิดว่าถ้าทำแบบนี้ตั้งแต่แรก ฟางซุนคงไม่หนีไป

ฟางซุนปาดน้ำตา “เจ้าคนบ้า ปากหวานแบบนี้ สองปีที่ผ่านมา เจ้าคงหลอกสาวๆ ไปมากมายอีกแน่ๆ

ข้า ฟางซุน ชะตากรรมช่างขมขื่น ที่ต้องมาเจอเจ้าคนบ้าแบบนี้

โดนเจ้าหลอกจนหัวปั่น คิดถึงเจ้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนแรกข้าจะไม่ยอมให้ท่านอาจารย์รับเจ้าเป็นศิษย์เด็ดขาด ไอ้เด็กบ้าแอบมองศิษย์พี่ตัวเอง!”

นางใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบที่อกของฉินโม่

เกาเหยาที่เฝ้าอยู่หน้าประตูถอนหายใจ พร้อมกับยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “นักพรตบ้าอารมณ์ร้อนคนนี้ ถ้าไม่ใช่คุณชายของข้า ใครจะทนรับมือไหว?”

คนอื่นทุบอกกันเบาๆ เรียกว่าหยอกล้อ แต่ฟางซุนนี่ทุบจริงเจ็บจริง

หมัดแต่ละหมัด เหมือนจะแฝงความแค้นส่วนตัวอยู่ด้วย

ฉินโม่รีบคว้ามือของฟางซุนไว้ “ศิษย์พี่ เบาๆ หน่อย ข้าจะหายใจไม่ออกแล้ว!”

ฟางซุนก็ยังคงเป็นฟางซุน นิสัยแบบนี้ไม่เปลี่ยน

“ศิษย์พี่ ข้าอยู่ดีมาโดยตลอด สองปีมานี้ข้าไม่ได้จีบใครเลย ตั้งแต่เจ้าจากไป ข้าก็อยู่แต่ในกรอบ!”

ฟางซุนบิดหูของฉินโม่ “โกหก! แล้วเรื่ององค์หญิงชิงเหอ?”

ฉินโม่เกาหัว “ข้าถูกบังคับจริงๆ นะ นางเป็นฝ่ายมาจีบข้าเอง เจ้าน่าจะรู้ว่านางมีแม่ดุแค่ไหน ถือกระบี่บุกเข้าบ้านข้า แล้วยังซัดพ่อข้าด้วย ข้าเลยไม่มีทางเลือก!”

ฟางซุนขำออกมาด้วยความโกรธ “เจ้ามันพวกหลอกลวง คำพูดเจ้าเชื่อไม่ได้สักคำ!”

ทีแรกนางตั้งใจมาขอโทษ แต่ตอนนี้กลับโมโหมากกว่าเดิม

…………