784 - ไม่เปลี่ยนไป ยังเหมือนเดิมเป๊ะ!

784 - ไม่เปลี่ยนไป ยังเหมือนเดิมเป๊ะ!

หลี่ซื่อหลงถึงกับอายที่จะอ่านต่อ

ขณะที่เกาซื่อเหลียนกลั้นหัวเราะจนปากแทบปิดไม่ลง

"นี่หมายความว่าอะไร? แล้วไอ้เว่ยจื่อคือใคร?" หลี่ซื่อหลงถาม

"ฝ่าบาท เป็นเว่ยจื่อขันทีที่รับใช้ไท่ซ่างหวงพ่ะย่ะค่ะ ก่อนที่ราชบุตรเขยจะออกศึก เขาบอกไว้ว่า จะจับสุโคคุเท็นโนกลับมา แล้วตอนนั้นจะทำให้เขากลายเป็นขันทีเพื่อรับใช้ ให้เหล่าเว่ยเป็นคนจัดการเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ" เกาซื่อเหลียนตอบ

"เด็กบ้านี่ ช่างคิดจริงๆ ต่อให้สุโคคุเท็นโนเป็นแค่กษัตริย์ของรัฐบริวาร แต่การกระทำแบบนี้มันเหลวไหลเกินไป!"

หลี่ซื่อหลงบ่นพึมพำ ส่ายพระพักตร์และอ่านต่อ

"พระบิดา ตอนนี้ท่านต้องกำลังด่าข้าอยู่แน่ๆ

ถ้าจะด่า ข้าก็ยอมรับ แต่ข้าไม่ได้ยินอยู่ดี ท่านอยากด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ!"

หลี่ซื่อหลงถึงกับหน้าดำคล้ำ

"เกาซื่อหลียน เจ้าอ่านต่อไป!" พระองค์โยนรายงานให้เกาซื่อหลียนอย่างหัวเสีย

เกาซื่อหลียนพยายามกลั้นขำ ก่อนจะอ่านต่อ

"แต่พระบิดา เรื่องนี้จะไม่ใช่ทางแก้ปัญหาระยะยาว ข้าคิดจะแบ่งญี่ปุ่นออกเป็นหกถึงสิบแคว้น

ท่านควรรีบส่งเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ที่ชอบท่องเที่ยวมาปกครองที่นี่ พร้อมทั้งส่งคนมาเสริมกำลังรักษาการณ์

ข้ารู้สึกเบื่อกับที่นี่มาก ไม่อยากอยู่เลยสักวันเดียว"

"อีกอย่าง ตอนนี้เรากวาดเอาเงินและทองมาได้กว่าหนึ่ล้านตำลึง ข้ายังพบแหล่งแร่เงินและทองหลายแห่งในญี่ปุ่น

ต่อจากนี้ เราจะมีรายได้จากภาษีอย่างน้อยปีละหลายล้านตำลึง

ท่านคงจะสะใจน่าดูเลยใช่ไหม?

บอกตรงๆ ข้าเองก็สะใจมาก!"

"แล้วก็พระบิดา ข้าเก็บเงินมาได้หลายล้านตำลึง จะต้องแบ่งให้ขุนนางและทหารด้วย

ขอบอกไว้ก่อน เพราะพวกเขาอุตส่าห์มาสู้รบถึงที่นี่ จะไม่ให้รางวัลก็เกินไป!"

"เด็กบ้านี่! ยังกล้าบอกตรงๆ อีก!" หลี่ซื่อหลงหัวเราะ แม้จะบ่นแต่ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธ

"ฝ่าบาท ราชบุตรเขยซื่อตรงดี ไม่เหมือนบางคนที่แอบโกงลับหลัง" เกาซื่อหลียนกล่าว

"อ่านต่อเถอะ!"

หลี่ซื่อหลงเอนพระวรกายอย่างสบาย พระหัตถ์ถือแก้วเหล้าข้าวอุ่นๆ จิบไปพลางอย่างมีความสุข

รายได้มหาศาลแบบนี้ ทำให้พระองค์รู้สึกมั่งคั่งอย่างแท้จริง

"พระบิดา ข้าขอแนะนำให้ส่งกองเรือสามหมื่นนายไปประจำการที่ซือตานและกิเอ๋อ

ด้วยวิธีนี้ เราจะล้อมว่านจี้(เพกเจ) หวงลั่ว(ชินลา) และเกาหลี(โครยอ)จากสามด้าน หากพวกมันกล้าก่อเรื่อง เราก็จัดการได้ทันที!"

ฉินโม่เขียนรายงานอย่างยืดยาว

หลี่ซื่อหลงก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

"อ้อ ข้าลืมบอกไป ครั้งนี้มีคนจากญี่ปุ่นที่สมัครใจเข้าร่วมต้าเฉียนหลายคน พวกเขาช่วยเหลือเรามาก

โปรดพระราชทานรางวัลให้พวกเขาด้วย ข้าบันทึกผลงานของพวกเขาไว้หมดแล้ว

ต่อไปญี่ปุ่นจะกลายเป็นมณฑลของต้าเฉียนอย่างแน่นอน

แต่ในช่วงแรกเราต้องดูแลพวกเขาอย่างดี

ให้พวกเขาสำนึกในบุญคุณของต้าเฉียน และพร้อมทำงานรับใช้

อย่าขี้เหนียวล่ะ!"

"เด็กบ้า กล้ามาสอนข้าซะด้วย!" หลี่ซื่อหลงหัวเราะ

"หมดแล้วหรือ?"

"หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"แล้วเขาไม่ได้บอกเลยหรือว่าจะกลับเมื่อไหร่?"

"ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ซื่อหลงทรงขุ่นเคือง "ไม่มีแม้แต่คำถามถึงข้า ช่างไร้มารยาทสิ้นดี!"

แต่หลังจากบ่นเสร็จ พระองค์ก็ยิ้มออกมา

"ไป ส่งข่าวดีนี้ให้ทุกคนได้ร่วมยินดี

เรียกฉินเซียงหรู กงซุนอู๋จี้ และขุนนางคนอื่นๆ เข้ามาพบข้า

อ้อ สำเนาข่าวนี้ส่งไปยังตำหนักต้าหานและตำหนักหลี่เจิ้งด้วย!"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

เกาซื่อหลียนรีบออกไป

ในตำหนักใต้หาน

หลี่หยวนอ่านข่าวอย่างปลื้มปิติ

"หลานเขยของข้า ช่างทำให้ข้าภาคภูมิใจยิ่งนัก!"

เว่ยจงยิ้มตาหยีด้วยความปลาบปลื้ม

"ไท่ซ่างหวง กระหม่อมเชื่อว่าราชบุตรเขยเป็นสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์ประทานมาเพื่อช่วยเหลือต้าเฉียนโดยเฉพาะ"

เดิมทีเขาคิดว่าคำพูดของฉินโม่ก่อนออกศึกเป็นแค่คำพูดเล่นๆ แต่ในรายงานด่วนกลับระบุถึงเรื่องนั้นอย่างจริงจัง

และที่สำคัญคือ ฉินโม่ทำสำเร็จจริงๆ

"ก่อนหน้านี้ ข้ายังคิดว่าเขาพูดเล่นอยู่เลย สุดท้ายข้าโดนตบหน้าเต็มๆ!" เว่ยจงถอนหายใจ

"ไอ้สุโคคุเท็นโนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง หลานเขยของข้าพูดอะไร เคยลดหย่อนสักครั้งหรือ?" หลี่หยวนกล่าวก่อนจะเตะเว่ยจงเบาๆ

เว่ยจงรีบตบปากตัวเองสองที "กระหม่อมโง่เอง สมควรถูกลงโทษพ่ะย่ะค่ะ!"

หลี่หยวนไม่อาจนั่งเฉยได้ หยิบรายงานด่วนขึ้นมาพร้อมขี่รถเลื่อนออกไปทันที

"ไท่ซ่างหวง โปรดระวังหน่อย อย่าหมุนแรงนัก เดี๋ยวจะชนอะไรเข้า!"

เว่ยจงรีบวิ่งตามไป

อีกด้านหนึ่ง

ที่ตำหนักหลี่เจิ้งก็ได้รับรายงานด่วนเช่นกัน

เฟิงจิ่นอ่านรายงานให้ฮองเฮาฟัง

ขณะที่องค์หญิงน้อยเสี่ยวจิ่วจิ่วนอนหนุนตักกงซุนฮองเฮา ดวงตากลมโตมองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น

หลี่ลี่เจินเองก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

"ยอดเยี่ยมเลย ข้ารู้ว่าเขยของข้าต้องชนะได้แน่นอน!"

เฟิงจิ่นกล่าวอย่างตื่นเต้นหลังอ่านรายงานจบ

"เหนียงเหนียง นี่เป็นชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ทหารเราบาดเจ็บเพียงพันนาย ตายไม่ถึงยี่สิบ ทั้งยังมีครึ่งหนึ่งตายเพราะป่วย

จับตัวสุโคคุเท็นโนและราชวงศ์ทั้งหมดได้ในคราวเดียว ให้พวกประเทศบริวารดูไว้ นี่แหละผลของการไม่รู้จักประมาณตน!"

กงซุนฮองเฮายิ้มไม่หุบ "ไปเรียกบุตรีทั้งสามของข้ามาที่ตำหนัก และเรียกชายารองของอ๋องฉินมาด้วย

แจ้งไปยังสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงว่าข้าจะจัดงานเลี้ยง สั่งให้ห้องเครื่องเตรียมอาหาร!"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"

เฟิงจิ่นรีบออกไปอย่างกระตือรือร้น

ขณะนั้น

เสี่ยวจิ่วจิ่วเอ่ยขึ้นอย่างไร้เดียงสา "พระมารดา เมื่อพี่เขยกลับมา ท่านจะให้เขาแต่งงานกับพี่สาวหกใช่ไหม?"

คำถามนั้นทำให้กงซุนฮองเฮาชะงักไปทันที

หลี่ลี่เจินหน้าแดง "เจ้าสิบเก้า เจ้าพูดอะไรของเจ้า?"

เสี่ยวจิ่วจิ่วเชิดหน้าอย่างมั่นใจ "พี่สาวหกนี่ไม่มีคนนอก เจ้าเองก็รู้ว่าพระบิดาตกลงพนันกับพี่เขยไว้ ถ้าจับกษัตริย์ญี่ปุ่นได้ จะอนุญาตให้เขาแต่งงานกับเจ้าหญิงเพิ่มอีกคน

พี่เขยไม่ชอบพี่สิบสาม พี่เขยเอ็นดูข้ามากที่สุด แต่รองลงมาก็เป็นท่านชัดๆ!"

เจ้าตัวเล็กทำหน้าตารู้ทัน "ถ้าเจ้าไม่ชอบ ระวังจะโดนคนอื่นแย่งไปนะ

ข้าได้ยินมาว่าเสี่ยวจิ้งหยาตามพี่เขยออกศึกไปด้วย!"

ข่าวที่เสี่ยวจิ้งหยาออกศึกกับฉินโม่ไม่ใช่ข่าวลับในเมืองหลวง

ตอนที่ข่าวออกมา ฉีอ๋องเฟยถึงกับโมโหจัดและถือดาบไปที่จวนอ๋องฉิน

นางร้องไห้ฟูมฟายจนฉินเซียงหรูถูกข่วนหน้าจนเป็นแผล

เรื่องนี้ลุกลามจนหลี่หยวนต้องออกมาไกล่เกลี่ย

หลี่หยวนที่กำลังเล่านิทานถึงกับวิ่งไปตำหนิฉีอ๋องเฟยอย่างรุนแรงจนต้องยอมสงบลง

สุดท้ายเรื่องนี้ก็ถูกกลบเกลื่อนอย่างเงียบๆ

แต่ข่าวการที่เสี่ยวจิ้งหยาตามฉินโม่ออกศึกกลับแพร่กระจายไปในวงสังคมชั้นสูง

ทุกคนต่างรู้ แต่ไม่มีใครพูดถึงเพื่อรักษาหน้าของราชวงศ์

เนื่องจากเชื้อพระวงศ์หลายคนติดหนี้บุญคุณฉินโม่

พวกเขาจึงเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและช่วยปกปิดเรื่องนี้

แม้ว่าฉีอ๋องเฟยจะสงบลง แต่ภายในจวนของฉีอ๋อง นางยังคงร้องไห้ฟูมฟายแทบทุกวัน

สุดท้ายเฉิงจวิ้นอ๋องเฟยต้องไปปลอบใจหลายครั้ง ในที่สุด ฉีอ๋องเฟยก็ยอมหยุดการประท้วงของนางและรอคอยการกลับมาของบุตรีค่อยชำระแค้นในครั้งเดียว!

……….