626 - ท่านสวี ทำได้ดีมาก!

626 - ท่านสวี ทำได้ดีมาก!

ตู้จิ้งหมิงกล่าวว่า "เจ้าคิดจริงหรือว่าขุนนางชั้นผู้น้อยจะง่ายต่อการควบคุม?"

ฉินโม่เห็นตู้จิ้งหมิงดูหงุดหงิด จึงกล่าวว่า "ท่านตู้ เมื่อใดที่ท่านรู้สึกว่าปัญหานี้ยากเกินแก้ แปลว่าปัญหานั้นใหญ่โตมากจนไม่ควรปล่อยไว้ เข้าใจไหม?"

"พวกเราต่างก็รู้ปัญหา แต่กลับไม่พูด และยังแสร้งกล่าวอ้างว่าแผ่นดินต้าเฉียนจะคงอยู่หมื่นปี เรื่องเหลวไหลอะไร!"

ฉินโม่กล่าวต่อ "สรุปแล้ว การปฏิรูประบบขุนนางชั้นผู้น้อยต้องไปคู่กับระบบขุนนางหมุนเวียน เราสามารถเริ่มจากพื้นที่เล็กๆ เพื่อทดลองก่อน

หากไม่มีการปฏิรูประบบขุนนางชั้นผู้น้อย ระบบหมุนเวียนจะมีผลเพียงครึ่งเดียว เราสามารถแบ่งเวลาออกเป็นสามถึงห้าปีเพื่อดำเนินการทั่วประเทศ

เริ่มจากการดำเนินระบบขุนนางหมุนเวียน เมื่อเรามีคนเพียงพอ ค่อยๆ แทนที่ขุนนางชั้นผู้น้อยที่อยู่มานาน ให้พวกเขาเลื่อนตำแหน่งหรือเกษียณก่อนกำหนด หากพวกเขาไม่เต็มใจที่จะย้าย"

คำพูดนี้ทำให้หลายคนเริ่มเห็นด้วย หากทำได้สำเร็จ อำนาจของตระกูลขุนนางจะลดลงจนไม่เป็นภัย

"เจ้าต้องการให้เชื้อพระวงศ์เป็นหัวหอกใช่ไหม!" หลี่เต้าหยวนเริ่มไม่พอใจ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีเจตนาดี!"

"เหิงอ๋อง ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร? วิกฤติมักมาพร้อมโอกาส ฝ่าบาทต้องการขุนนางที่ทำงานได้จริง ไม่ใช่ผู้ที่มุ่งแต่เสวยสุข

หากเป็นเช่นนั้น จะเปลี่ยนระบบเชื้อพระวงศ์ไปทำไม? ปล่อยให้พวกเขาเกษียณอย่างสงบสุขที่หลงโหย่วไม่ดีกว่าหรือ?"

ฉินโม่กล่าวต่อ "อย่าเพิ่งด่วนสรุป ฟังข้าก่อน ระบบเชื้อพระวงศ์ ระบบขุนนางหมุนเวียน และการปฏิรูประบบขุนนางชั้นผู้น้อย ล้วนเชื่อมโยงกัน

รวมถึงกฎหมายการสืบทอดตำแหน่งที่ข้ากำลังจะพูดถึง หากเราปฏิรูปทั้งหมดนี้ได้ การแต่งตั้งผู้มีความสามารถแทนลำดับกำเนิดจะมีพื้นฐานที่มั่นคง

ตราบใดที่บุคคลนั้นมีความสามารถ และมีสายเลือดบริสุทธิ์แห่งราชวงศ์ ก็เพียงพอแล้ว"

สี่คนต่างนั่งตัวตรง ตั้งใจฟังเหมือนนักเรียนที่กำลังฟังอาจารย์

"ข้าขอกล่าวตรงๆ หากในอนาคต ใครต้องการขึ้นเป็นฮ่องเต้ เขาจะต้องมีแนวทางที่ชัดเจน ไม่ใช่แค่อ้างว่าเป็นโอรสที่เกิดจากฮองเฮาแล้วต้องได้เป็น

ทุกคนที่ขึ้นเป็นฮ่องเต้ จะต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน เช่น การพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎร เศรษฐกิจ การศึกษา หรือโครงสร้างพื้นฐาน

เมื่อมีเป้าหมายแล้ว ขุนนางก็จะมุ่งสู่เป้าหมายนั้น

ความกตัญญูเป็นรากฐาน แต่ไม่ใช่แนวทางในการปกครองแผ่นดิน

ในอนาคต ใครทำให้ต้าเฉียนร่ำรวยและแข็งแกร่ง ใครทำให้ราษฎรมีชีวิตที่ดี คนผู้นั้นก็จะได้รับการสนับสนุน

แม้จะยังคงมีการแย่งชิงอำนาจ แต่การเปิดโอกาสให้พวกเขาย่อมดีกว่าการปิดกั้น!"

หลังฉินโม่กล่าวจบ ทุกคนต่างนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่

เมื่อฉินโม่นำกฎหมายใหม่ที่เขาเขียนมาให้ดู แต่ละคนต่างรู้สึกทึ่งและยอมรับ

แม้หลายข้อดูเหมือนจะกล้าหาญเกินไป แต่ทุกข้อสามารถเชื่อมโยงและอธิบายได้

"จิ้งอวิ๋น ข้ามีคำถามอีกข้อ!" หลี่เต้าหยวนถาม "แล้วฝ่ายในล่ะ จะจัดการอย่างไร?"

ฉินโม่ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน แต่เขายังไม่ได้เขียนอะไร เพราะต้องการให้กงซุนฮองเฮาเป็นผู้ขับเคลื่อนเรื่องนี้ ซึ่งคงเป็นเรื่องยาก

"สามปีแรก ให้เด็กอยู่กับมารดา แต่หลังจากนั้นให้แยกออก และดูแลร่วมกัน โดยแยกโอรสและธิดาอยู่คนละที่"

"แล้วฮองเฮาล่ะ?"

"ฮองเฮายังคงเป็นฮองเฮา ผู้ปกครองฝ่ายใน ไม่มีใครมาแทนได้"

หลี่เต้าหยวนมองฉินโม่ รู้ว่าเขาเองก็หนักใจ เพราะการปฏิรูปอาจมีผลกระทบมากมาย

แต่แผนการของฉินโม่ก็ยังดึงดูดใจ

"ข้าจะสนับสนุนเจ้า!" หลี่เต้าหยวนกล่าว

สวีซื่อฉางรีบเสริม "ข้าก็สนับสนุนเจ้า!"

อวี่ป๋อซือและตู้จิ้งหมิงแม้จะไม่ได้พูด แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

ฉินโม่รีบกล่าว "ทั้งสี่ท่านล้วนเป็นผู้ใหญ่ของข้า ข้าคิดว่าเราควรแยกยื่นข้อเสนอ

ท่านเหิงอ๋องเสนอเรื่องระบบเชื้อพระวงศ์ ท่านตู้เสนอเรื่องระบบขุนนางหมุนเวียน และท่านอวี่เสนอเรื่องกฎหมายการสืบทอดตำแหน่ง!"

"แล้วข้าล่ะ?" สวีซื่อฉางถาม

"ท่านปรบมือก็พอ!" ฉินโม่ตอบ

สวีซื่อฉางถึงกับพูดไม่ออก แต่พอคิดดูดีๆ เขาก็พบว่าตัวเองตอนนี้ นอกจากปรบมือแล้วก็แทบไม่มีบทบาทสำคัญอะไรในราชสำนักเลย

เจ็บใจเหลือเกิน

"เจ้าจะให้พวกเราสามคนออกหน้าแทนสินะ แผนเจ้านี่มันคิดมาดีเชียว!" หลี่เต้าหยวนโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ

"อะไรที่เรียกว่าออกหน้า? ถ้าเฉิงอ๋องอยู่ตอนนี้ เขาคงกระโจนเข้ามาทำเป็นคนแรกอย่างแน่นอน

อีกทั้งอาเฉิง ถ้าเขาได้ยินว่ามีเรื่องดีๆ แบบนี้ คงพุ่งเข้ามาทันที

ไม่ใช่ว่าข้ากลัวออกหน้า แต่เพราะชื่อเสียงและสถานะของข้าไม่มีน้ำหนักเท่าพวกท่าน

โดยเฉพาะเหิงอ๋อง ท่านเป็นพระอนุชาสายตรงของฝ่าบาท กฎหมายนี้หากออกจากปากของท่าน จะมีน้ำหนักมากที่สุด

ตอนนั้น เชื้อพระวงศ์ทั้งแผ่นดินจะต้องซาบซึ้งในความดีของท่าน แต่ถ้าออกจากปากข้า ผลลัพธ์จะลดลงอย่างมาก

ท่านตู้ ท่านเป็นขุนนางอาวุโส เป็นทั้งเสนาบดีกรมขุนนางพลเรือนและผู้ว่าการสำนักราชกิจ กฎหมายเกี่ยวกับขุนนางควรออกจากปากท่าน ย่อมมีน้ำหนักกว่าข้าร้อยเท่า

สุภาษิตกล่าวไว้ว่า ผู้เชี่ยวชาญควรจัดการสิ่งที่เชี่ยวชาญ ท่านคิดว่าข้ากลัวหรือ? คนอย่างข้ามีหรือจะกลัวอะไร แต่ข้ากำลังมอบโอกาสให้พวกท่านสร้างชื่อเสียงและตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่ต่างหาก!"

ฉินโม่แสดงสีหน้าปวดใจ "และท่านอวี่ ท่านมักไม่มีบทบาทเด่นเลย หากท่านสามารถผลักดันกฎหมายการสืบทอดตำแหน่งนี้ ข้าขอบอกเลยว่า ในอีกพันปี ชื่อเสียงของอวี่ป๋อซือจะไม่มีใครลืม

และสิ่งสำคัญคือ ใครเป็นคนเสนอ ก็คนนั้นแหละที่ต้องรับผิดชอบ อย่าบอกว่าพวกท่านไม่ต้องการ ข้าไม่อยากฟังคำพูดจอมปลอมพวกนั้น!"

ทั้งสามคนเงียบไปชั่วขณะ เพราะลึกๆ แล้วก็รู้ว่าฉินโม่พูดมีเหตุผล

"พูดกันตรงๆ ข้าไม่มีความจำเป็นต้องมายุ่งเรื่องนี้เลย พวกท่านไม่รู้หรือว่าใครบีบบังคับข้า?" ฉินโม่ทำทีเป็นพูดอย่างเจ็บปวด "โอกาสข้าให้แล้ว คว้าไว้ไม่ได้ ก็อย่ามาโทษข้า!"

สามคนมองหน้ากันแลกเปลี่ยนความคิดในใจ

ใช่แล้ว ฉินโม่คือขุนนางที่ฝ่าบาทไว้ใจที่สุด

ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของฝ่าบาท ฉินโม่คงไม่ยุ่งเรื่องพวกนี้ เขามีทั้งอำนาจและทรัพย์สินเพียงพอ ไม่ว่าจะใครขึ้นครองราชย์ก็ต้องพึ่งพาเขาอยู่ดี

พูดง่ายๆ นี่คือความประสงค์ของฝ่าบาท

หลี่เต้าหยวนคิดในใจ "ดูเหมือนฝ่าบาทจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะใช้เชื้อพระวงศ์ถ่วงดุลอำนาจของตระกูลขุนนาง"

"กฎหมายเชื้อพระวงศ์ของเจ้ายังมีปัญหา ข้าจะเอาไปปรับแก้!" หลี่เต้าหยวนพูดพลางเก็บเอกสารกฎหมายของฉินโม่เข้าไปในอกเสื้อ

ตู้จิ้งหมิงหน้าแดง "กฎหมายขุนนางหมุนเวียนของเจ้าถูกใจข้ามาก ข้าจะเอาไปศึกษาต่อ!"

อวี่ป๋อซือพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตอนนี้คือยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง กฎหมายโบราณไม่เหมาะสมกับยุคนี้ แม้กฎหมายของเจ้าจะไม่ตรงใจข้า แต่ก็มีแง่คิดที่ใช้ได้ ข้าจะนำไปพิจารณา!"

"พูดได้ดีมาก!" สวีซื่อฉางโพล่งออกมา พร้อมปรบมือเสียงดัง

เสียงปรบมือทำให้ทั้งสามคนหน้าแดง

ฉินโม่แทบหลุดหัวเราะ รีบยกนิ้วโป้งให้ "ท่านสวี ทำได้ดีมาก!"

…………..