471 - การค้นพบปูนซีเมนต์
471 - การค้นพบปูนซีเมนต์
471 - การค้นพบปูนซีเมนต์
หลี่เยว่วิ่งตามฉินโม่จนทัน “เจ้าโง่ เจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่?”
“คิดอะไรหรือ?”
“ก็เรื่องพี่เจ็ดของข้าน่ะสิ เจ้าอย่าบอกนะว่าเจ้าไม่สังเกตเห็น! เอาจริงๆ แล้ว ในวังพี่เจ็ดคือคนเดียวที่ปฏิบัติต่อข้าดี เจ้ากับนางแค่เข้าใจผิดกัน แต่ตอนนี้พี่เจ็ดเปลี่ยนไปแล้ว เจ้าไม่คิดจะให้โอกาสนางหน่อยหรือ?”
“ฝ่าบาทเป็นคนยกเลิกการหมั้น และนางก็เป็นคนบอกเองว่านางรังเกียจข้า อีกอย่าง คนที่นางชอบคือกงซุนชง นางกลับมาหาข้าเพียงเพราะนางไม่พอใจที่แพ้” ฉินโม่พูดพร้อมเบ้ปาก “เจ้าหยุดยุ่งกับเรื่องนี้เถอะ ไม่มีทางหรอก นางจะเป็นน้องภรรยาของข้า และข้าจะเป็นพี่เขยของนาง นั่นคือความสัมพันธ์ของเรา!”
หลี่เยว่ได้แต่มองฉินโม่จากไปด้วยความหงุดหงิดใจ
เมื่อกลับถึงบ้าน คนของหมู่บ้านตระกูลฉิมก็แวะมาหา “ท่างกง หัวหน้าตระกูลกับผู้อาวุโสมาหาท่าน”
ฉินโม่เดินไปยังห้องโถง เห็นฉินเซียงกุ้ย ฉินโหยวเต๋อ และคนอื่นๆ อยู่ที่นั่น
“ท่างกงกลับมาแล้ว!” ฉินเซียงกุ้ยลุกขึ้นพร้อมคำนับ
“หัวหน้าตระกูล ไม่ต้องพิธีมากนัก เราเป็นครอบครัวเดียวกัน” ฉินโม่กล่าว “วันนี้มีโอกาสอะไรมาที่นี่?”
“ท่างกง ข้าทั้งชีวิตไม่เคยคิดว่าจะได้เป็นขุนนาง ขอบคุณจริงๆ!” ฉินเซียงกุ้ยพูดด้วยความดีใจ ตอนที่รับสาสน์พระราชโองการ พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตา
แม้ว่าฉินเซียงกุ้ยจะได้ตำแหน่งเพียงขุนนางระดับเจ็ดทั้งยังเป็นตำแหน่งล่างสุด แต่เขาก็พอใจมาก
“ท่างกง บุญคุณนี้เกินกว่าจะขอบคุณได้ ต่อไปพวกเราทุกคนจะยึดท่านเป็นผู้นำ!” ฉินโหยวเต๋อประสานมือกล่าว
“พี่โหยวเต๋อ อย่าเกรงใจนัก เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ต่อไปตั้งใจทำงานให้ดี หากมีอะไรอย่ากลัว หากใครมารังแกพวกเจ้า ก็ลุยกลับไปได้เลย”
“ขอปฏิบัติตามคำสอนท่างกง!” ฉินโหยวเต๋อตอบด้วยภาษาสละสลวย
“คำสอนอะไรกัน ข้าไม่ชอบฟังคำแบบนี้ ใครทำตัวเกรงใจก็อย่ามาบ้านข้าอีก!” ฉินโม่หัวเราะแล้วเดินกลับไปยังห้องหนังสือ
แต่ยังไม่ทันได้พัก คนของหมู่บ้านตระกูลฉินก็มาอีกครั้ง
“ท่านกง ตอนนี้คุณชายฉินเลี่ยทำสิ่งที่ท่านต้องการสำเร็จแล้ว!”
ฉินโม่ลุกพรวดขึ้น “ใช่ปูนซีเมนต์หรือไม่?”
“ใช่แล้ว คุณชายเลี่ยกำลังรอท่านอยู่!”
ด้วยความตื่นเต้น ฉินโม่รีบพาเกาเหยาตรงไปยังฐานทดลองลับของหมู่บ้านตระกูลฉิน
“คำนับท่านอา!” ฉินเลี่ยรีบทำความเคารพ
“ไม่ต้องพิธีมาก ปูนซีเมนต์ของข้าอยู่ไหน?” ฉินโม่ตื่นเต้นจนแทบเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เพราะหากได้ปูนซีเมนต์มา งานอีกมากมายจะเดินหน้าต่อได้
“ท่านอา เชิญทางนี้!” แม้ฉินเลี่ยจะกดดันมาก แต่ก็พาฉินโม่ไปยังจุดทดลองหลัก
ในฐานลับนี้ ทุกคนล้วนเป็นผู้ภักดีต่อหมู่บ้านตระกูลฉิน
เมื่อเห็นกองผงสีเทา ฉินโม่ดีใจจนอดไม่ได้ที่จะแตะมัน เขาใช้นิ้วสัมผัสแล้วบี้ดู พบว่าผงยังไม่ละเอียดเท่าที่คาด แต่ไม่ผิดแน่ นี่คือปูนซีเมนต์ของจริง
“ทดลองแล้วหรือยัง?”
“ทดลองแล้ว ความจริงข้าใช้วิธีเทปูนที่ท่านอาบอกสร้างกำแพงในลานหลังบ้านดูแล้วด้วยซ้ำ” ฉินเลี่ยกล่าว
ฉินโม่เดินไปดูที่ลานหลัง เห็นกำแพงที่เริ่มแข็งตัว เขาสั่งให้คนหยิบค้อนมาลอง
หลังจากใช้เวลาหนึ่งวัน กำแพงยังไม่แข็งตัวเต็มที่ แต่เขาใช้ค้อนทุบไปสิบกว่าครั้ง จนเพียงแค่ขอบกำแพงหลุดออก
“ดีมาก เยี่ยมจริงๆ! เจ้าทำได้ดีมาก ฉินเลี่ย!” ฉินโม่กล่าวอย่างยินดี
ฉินเลี่ยเกาศีรษะอย่างเขินอาย “ทั้งหมดเป็นเพราะคำแนะนำของท่านอา หากไม่มีท่าน ข้าคงทำไม่ได้”
“แจ้งรายชื่อคนที่ร่วมโครงการนี้มา ข้าจะให้รางวัลหมื่นตำลึงไปแบ่งปันกัน และให้เจ้าห้าพันตำลึงเป็นกรณีพิเศษ นอกจากนี้ เจ้าจะได้ส่วนแบ่งกำไรจากปูนซีเมนต์หนึ่งในสิบ และอีกหนึ่งในสิบแบ่งให้กับผู้ที่เข้าร่วมการคิดค้น”
ฉินโม่ไม่ใช่คนขี้ตระหนี่ เพราะเขารู้ว่าปูนซีเมนต์จะเข้ามาแทนที่กาวข้าวเหนียวในไม่ช้า
“มากเกินไปแล้ว!” ฉินเลี่ยรีบปฏิเสธ
“ไม่มากเกินไปเลย!” ฉินโม่กล่าวหนักแน่น “เจ้ากับคนในโครงการนี้ทำงานหนักและสร้างสิ่งที่สำคัญมาก หากไม่มีพวกเจ้า ข้าคงไม่มีวันได้เห็นผลลัพธ์เช่นนี้”
ฉินโม่หันไปทางเกาเหยา “จัดการจ่ายรางวัลตามที่ข้าบอก และตรวจสอบให้แน่ใจว่าทุกคนได้รับสิ่งที่สมควรจะได้”
เกาเหยาพยักหน้า “ขอรับท่างกง ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย”
ฉินเลี่ยยังคงกล่าวด้วยความเกรงใจ “ท่านอา ข้าแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น การได้รับโอกาสช่วยเหลือท่านก็ถือเป็นรางวัลยิ่งใหญ่แล้ว”
ฉินโม่หัวเราะเบาๆ “เจ้าอย่าถ่อมตัวไปนัก การทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้ ไม่ใช่เรื่องเล็ก เจ้าและคนในโครงการนี้สมควรได้รับสิ่งตอบแทน และจงจำไว้ ปูนซีเมนต์นี้จะเปลี่ยนแปลงต้าเฉียนไปตลอดกาล!”
หลังจากตรวจสอบทุกอย่างเสร็จสิ้น ฉินโม่เดินออกจากฐานทดลอง พร้อมด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด
เขามองไปยังท้องฟ้าและกล่าวกับตัวเอง “ขั้นตอนต่อไป ถึงเวลาที่ต้าเฉียนจะก้าวไปอีกขั้น!”
ฉินโม่ตบไหล่ฉินเลี่ยเบาๆ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สิ่งที่ผู้ใหญ่ให้มา จงอย่าปฏิเสธ ตั้งใจทำงานให้ดี เดินหน้าต่อไปในเส้นทางที่ข้าชี้ให้เจ้า วันหนึ่ง เจ้าจะสร้างเส้นทางของตัวเองได้สำเร็จ”
ดวงตาของฉินเลี่ยแดงก่ำด้วยความซาบซึ้ง ความรู้สึกที่ได้รับการยอมรับและให้ความสำคัญเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“ไม่ว่าจะอย่างไร ฉินเลี่ยก็คือคนในตระกูลฉิน และเป็นหลานของท่านอา หากไม่มีท่านอา ก็ไม่มีฉินเลี่ยในวันนี้!”
คนอื่นๆ ต่างกล่าวขอบคุณตามกัน พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าฉินโม่จะให้รางวัลมากมายขนาดนี้
“พอเถอะ พวกเจ้าล้วนเป็นชายชาติทหาร อย่ามาเสียน้ำตาแบบนี้ ข้าถามหน่อย ที่ข้าให้พวกเจ้าไปสร้างเตาเผาอิฐ ทำสำเร็จหรือยัง?”
“สำเร็จแล้วขอรับ เตาเผาอิฐไม่ยากเลย ด้วยแบบร่างของท่านอา พวกเราใช้เวลาสร้างเพียงห้าวันก็เสร็จ
“ดินแดงที่ฝั่งภูเขาทางตะวันตกเหมาะมากสำหรับทำแม่พิมพ์เผาอิฐ เตาหนึ่งเตาสามารถผลิตอิฐแดงได้กว่าสองหมื่นก้อน ต้นทุนต่อก้อนเพียงเหรียญเดียวเท่านั้น
“อีกทั้งฝั่งภูเขานั้นมีถ่านหินอยู่มาก ทำให้สะดวกต่อการจัดหาเชื้อเพลิง”
ฉินโม่คำนวณในใจ ดินแดงและถ่านหินเป็นทรัพยากรของครอบครัว เพียงแค่เสียค่าแรงเล็กน้อย
อิฐแดงผลิตง่ายและต้นทุนต่ำ โดยเฉพาะอิฐแดงทั่วไปก้อนละหนึ่งอีแปะเท่านั้น หากสร้างบ้านสองชั้นขนาดร้อยตารางเมตร ใช้เพียงไม่ถึงสี่หมื่นก้อน
คิดโดยรวมแล้ว การสร้างบ้านทั้งหลังไม่เกินร้อยตำลึง
“ขยายการสร้างเตาเผาอิฐอีกหลายเตาไปเลย เตาเผายิ่งมีมากยิ่งดี อย่างไรเสียบริเวณภูเขาฝั่งนั้นก็ไม่มีคนอาศัยอยู่”
ฉินโม่สั่งอย่างชัดเจน ก่อนจะถามต่อ “แล้วปูนซีเมนต์ล่ะ เตาหนึ่งครั้งผลิตได้เท่าไร?”
“ประมาณหนึ่งพันจินครับ”
“แล้วใช้เวลานานแค่ไหนต่อหนึ่งเตา?”
“สามชั่วยามครับ”
หากคิดตามนี้ เตาเผาหนึ่งเตาสามารถผลิตปูนซีเมนต์ได้เพียงสองตันต่อวัน
ฉินโม่คิดถึงข้อมูลที่เคยอ่านในอดีต สายการผลิตปูนซีเมนต์ในยุคสมัยของเขาสามารถผลิตได้พันตันต่อวัน
แต่เมื่อพิจารณาถึงความเป็นต้าเฉียน และปูนซีเมนต์ยังเป็นสิ่งใหม่ การตั้งเป้าหมายให้สูงเกินไปอาจไม่ใช่เรื่องจำเป็น
“สร้างเตาเผาปูนเพิ่มอีกหลายเตาให้มากที่สุด ในอนาคตความต้องการปูนซีเมนต์จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก เราต้องพยายามเพิ่มกำลังการผลิตให้สูงขึ้น ปริมาณที่มีตอนนี้ไม่พอใช้เลย”
ด้วยกำลังผลิตในปัจจุบัน แม้แต่วัสดุก่อสร้างสำหรับหอพักอาจารย์ยังไม่พอ!
“รับทราบ ท่านอา!”
อารมณ์ของฉินโม่ดีขึ้นอย่างมาก เขารีบเดินทางไปยังทางใต้ของเมือง แต่ความสุขนั้นกลับหายไปเมื่อเขาเห็นบางสิ่งที่ทำให้เขาหมดกำลังใจ!
……..