441 - เผชิญหน้า!

441 - เผชิญหน้า!

"พระมารดา ท้องของท่านใหญ่ขึ้นทุกวัน ควรออกมารับแสงแดดบ้าง"

"แดดเดือนสามไม่ได้ร้อนจนเกินไป รับแดดช่วยเสริมแคลเซียมได้พอดี นี่ข้าทำนมที่ใส่น้ำตาลและครีมน้อยลง เพื่อควบคุมปริมาณน้ำตาล เป็นผลดีทั้งต่อท่านและเด็กในครรภ์"

กงซุนฮองเฮาในวัยสามสิบเจ็ด ถือเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่มีอายุค่อนข้างมาก ทั้งยังมีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง เมื่อเป็นสตรีในวังหลวงที่กินอยู่ตามใจมาก อาจเสี่ยงต่อโรคเรื้อรัง

"ได้ แม่เชื่อเจ้าก็แล้วกัน!" กงซุนฮองเฮากล่าวด้วยรอยยิ้ม วันนี้นางออกมานอกวัง หัวใจก็รู้สึกเบิกบานเมื่อเห็นบุตรหลานมีความสุข

"เจ้าทำเรื่องวุ่นวายจริงๆ ข้าว่าเจ้าขี้เหนียวไม่อยากให้พระมารดากินมากกว่า!" หลี่ชวนอวี่้กล่าวด้วยความไม่พอใจ

"แต่พี่สิบสาม มันอร่อยมากจริงๆ!" องค์หญิงสิบเก้ากล่าวพร้อมกับทำหน้าเปี่ยมสุข

"เจ้าตัวน้อย รู้แต่จะกิน!" หลี่ชวนอวี้กล่าวพร้อมโกรธเกรี้ยว "พระมารดาไม่อยากกินแล้ว!"

"ฉินโม่ ของพวกเราอยู่ไหน? เจ้าให้พวกเราทำงานตั้งมากมายแต่กลับไม่มีอะไรให้กินเลย!" หลี่ลี่เหยาหันไปกล่าว

"อืม ได้ยินแล้ว" ฉินโม่ตอบเรียบเฉย พลางทำเมนูชานมใหม่ๆ อย่างตั้งใจ

การมีชาใหม่ๆ ทำให้ฉินโม่สามารถปรุงชานมได้อย่างอิสระ เขาลองนำใบชาใส่ในนม ต้มให้เดือด กรอง แล้วเติมครีมชาเขียวกับงาขาว รสชาติออกมาดีเยี่ยม

ผู้คนที่กำลังย่างอาหารอยู่ใกล้ๆ เมื่อเห็นฉินโม่กำลังง่วนกับการชงชานม ต่างพากันมาดู

"ฉินโม่ เจ้าเล่นอะไรอีกแล้ว ข้าขอสักถ้วยได้หรือไม่!" หลี่เสวียนกล่าวพลางกลืนน้ำลาย

"อยากดื่มหรือ?"

"อยาก!" หลี่เสวียนพยักหน้าแรงๆ

"ได้ เจ้าช่วยข้าทำงาน หากอารมณ์ดีจะให้ถ้วยหนึ่ง!"

"เจ้าสัญญาแล้วนะ ห้ามหลอกข้า!" หลี่เสวียนรีบวิ่งเข้ามาช่วยอย่างกระตือรือร้น

"เอาล่ะ นำชาแดงนี้ไปให้พระมารดา ส่วนอีกสองถ้วยที่เป็นชาเขียวให้พระบิดากับท่านปู่" ฉินโม่สั่ง

กงซุนฮองเฮารับชาแดงไปดื่ม "ไม่เลว รสดีมากทีเดียว!"

หลี่ลี่เหยาและหลี่ชวนอวี้กลืนน้ำลายพร้อมกัน "มันอร่อยจริงหรือ?"

กงซุนฮองเฮายิ้มพลางกล่าว "ดูเสด็จปู่และพระบิดาของพวกเจ้าสิ แล้วจะรู้เอง!"

สองพี่น้องหันไปมอง พบว่าทั้งสองท่านกำลังเอนหลังบนเก้าอี้ พร้อมดื่มชานมอย่างสบายใจ

"มาเถิด น้องๆ ทั้งสอง ลองชิมดู"

"ขอบคุณพี่เขย!" หลี่ซวงอันและหลี่เสวี่ยรับชานมไปลองชิม รสชาติเย้ายวนใจทันที

"อร่อย หอมหวานและเย็นมาก!" หลี่เสวี่ยกล่าวด้วยความตื่นเต้น

"ถ้าเจ้าชอบ ข้าจะทำให้ดื่มทุกวัน!" ฉินโม่กล่าวพลางยิ้ม

เขาหันไปมองหลี่อวี้ซู่ที่ยืนลังเลอยู่ด้านข้าง จึงยื่นชานมให้ "องค์หญิงเจ็ด ลองดื่มดู" แม้ในอดีตพวกเขาทั้งสองจะมีเรื่องไม่ลงรอยกันมาก แต่ตอนนี้ทุกอย่างผ่านไปแล้วไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องเจ็บแค้นกันอีก

หลี่อวี้ซู่รับชานมด้วยความเขินอาย เมื่อลองดื่ม นางรู้สึกอบอุ่นหัวใจ

เมื่อเห็นฉินโม่ทำงานคนเดียว หลี่อวี้ซู่วางชานมลง "ข้ามาช่วยเจ้าดีกว่า ดื่มเปลาๆ แบบนี้คงต้องช่วยอะไรบ้าง"

โดยไม่รอฟังคำตอบ นางพับแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือช่วยทันที

ทุกคนต่างประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าหลี่อวี้ซู่จะยอมช่วยฉินโม่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางเกลียดเขาที่สุด

ฉินโม่เองก็ตกใจไม่น้อย

กงซุนฮองเฮามองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความอ่อนใจ

หลี่อวี่หลานที่กำลังถือชานมในมือ รู้สึกว่าชานมไม่หวานเหมือนเดิม นางกล่าวว่า "ข้ามาช่วยด้วย!"

ทันใดนั้น หลี่เสวียนถูกเบียดออกไป

"พี่สาม พี่เจ็ด อย่าแย่งข้า หากพวกพี่ทำหมด ข้าจะทำอะไรล่ะ? เดี๋ยวข้าจะไม่มีชานมกิน!" หลี่เสวียนกล่าวอย่างกระวนกระวาย

แต่ด้วยร่างเล็กบางของเขา ทำให้ไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้เลย

สองพี่น้องสาวไม่ได้พูดอะไร ต่างก็พับแขนเสื้อขึ้นสูง มือทั้งสองข้างทำงานไม่หยุดจนแทบจะมีประกายไฟออกมา

บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะมีกลิ่นควันสงครามเล็กๆ

"ข้ามาช่วยด้วย!"

หลี่จิ้งหยา ซึ่งลังเลมาตลอด สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าก้าวเข้ามา

"ห้ามเข้ามา!"

สองพี่น้องสาวหันขวับไปมองหลี่จิ้งหยาพร้อมกัน ดวงตาเบิกกว้างจนทำให้นางถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"ข้า...ข้าไม่ไปก็ได้!"

เมื่อเห็นดังนั้น สายตาของสองพี่น้องจึงหันมาประสานกันอีกครั้ง เต็มไปด้วยความท้าทาย

"น้องเจ็ด งานหยาบแบบนี้ให้ข้าทำเองเถิด แค่ชานมถ้วยเดียว พี่เขยให้เจ้าก็รับไว้เจ้าก็รับไปเถอะไม่จำเป็นต้องตอบแทนอะไร!" หลี่อวี่หลานกล่าว

"ข้าดื่มแล้ว รสชาติดีมาก แต่พี่เขยต้องทำงานคนเดียว ข้าในฐานะน้องก็อดสงสารไม่ได้ ช่วยเขาสักหน่อยก็ควรอยู่แล้ว!" หลี่อวี้ซู่กล่าวโดยไม่ยอมถอย

หลี่ซินที่มองดูอยู่รู้สึกดีใจ

ใช่แล้ว ไปแย่งชิงสิ! แย่งชิงเพื่อสิ่งที่ต้องการ!

ฉินโม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "นี่มันเรื่องอะไรกัน? เจ้าแย่งอะไร? ชานมไม่อร่อย หรือเก้าอี้เอนไม่สบาย? งานหยาบแบบนี้ หากนางอยากทำ ก็ปล่อยให้นางทำไป! เจ้านี่ไม่เชื่อฟังเลย!"

หลี่อวี่หลานรู้สึกดีใจเมื่อได้รับการปกป้องจากฉินโม่ นางหันไปมองหลี่อวี้ซู่ด้วยสายตายิ้มเยาะ "ข้า...ข้าฟังเจ้าก็ได้ แต่หยุดจับมือข้าไว้ พระบิดากับพระมารดายังมองอยู่!"

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราก็คนในครอบครัวเดียวกัน!"

ฉินโม่จับนางให้นั่งลงบนเก้าอี้เอน "เจ้าก็แค่พักผ่อนให้สบาย น้องเจ็ดชอบทำงาน ก็ปล่อยให้นางทำ!"

"พระมารดา!" หลี่ชวนอวี้พยายามจะช่วยหลี่อวี้ซู่ แต่กงซุนฮองเฮายกมือขึ้นขัดจังหวะ "ไปเถิด เราไปดูพวกย่างอาหารกันดีกว่า ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง!"

หลี่ชวนอวี้ไม่กล้าขัดขืน ต้องเดินตามไปด้วยความไม่เต็มใจ

หลี่ซินเห็นดังนั้นจึงกล่าวด้วยเสียงดัง "แยกย้ายกันได้แล้ว!"

หลี่อวี้ซู่รู้สึกน้อยใจเมื่อเห็นฉินโม่ปกป้องหลี่อวี่หลาน แต่นางก็พยายามปลอบใจตัวเองว่านี่อาจจะดี เพราะยังได้อยู่ใกล้ฉินโม่

แต่แล้ว นางกลับถูกฉินโม่ใช้งานไปมาเหมือนเป็นนางกำนัล

"เจ้ามือซุ่มซ่ามนัก มีอะไรที่เจ้าทำได้ดีบ้าง? ถ้าไม่ได้เรื่องให้สิบหกมาทำแทนเจ้าดีไหม? เจ้าแค่ขูดน้ำแข็งยังทำให้มือเจ้าเลือดออกได้อีก!"

ฉินโม่กล่าวตำหนิ แต่มือกลับจับมือของหลี่อวี้ซู่เอาไว้ แล้วรีบนำแอลกอฮอล์มาทำความสะอาดบาดแผล

"โอ๊ย เจ็บ!" หลี่อวี้ซู่ที่เดิมไม่ได้ร้องไห้ กลับทนไม่ไหวจนปล่อยโฮออกมา

"ฮือ...เจ้าจะอ่อนโยนกับข้าหน่อยไม่ได้หรือ?" นางร้องไห้พลางกล่าวด้วยความน้อยใจ

……

ช่วงบ่ายๆ ลงอีกนะครับ ตอนนี้ทำงานประจำก่อน เขาจะไล่ออก