248 - ระเบิดจนพวกมันต้องร่ำร้องหาบิดามารดา
248 - ระเบิดจนพวกมันต้องร่ำร้องหาบิดามารดา
248 - ระเบิดจนพวกมันต้องร่ำร้องหาบิดามารดา
“ตกลง ข้าอนุญาต!”
หลี่ซื่อหลงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ของนี้ให้อยู่ในมือคนอื่นเขาก็ไม่ไว้ใจจริงๆ
“เร็วเข้า ลองดูพลังทำลายหน่อยสิ!” หลี่ซื่อหลงกระตือรือร้นอยากเห็นพลังของระเบิดมือด้วยตาตัวเอง
ฉินโม่กล่าวว่า “ในตำหนักไท่จี๋ก็ว่างเปล่า ไม่มีอะไรให้ระเบิด ไม่อย่างนั้นคงต้องระเบิดตำหนักไท่จี๋แล้ว?”
“ใครว่าต้องระเบิดตำหนักไท่จี๋กันล่ะ?” หลี่ซื่อหลงตวาด “ไปที่สวนหลวงกับข้า!”
ที่สวนหลวงมีหินเทียมมากมาย ระเบิดได้ตามสะดวก
ทุกคนมาถึงสวนหลวงที่เต็มไปด้วยดอกเหมยสีสันสดใส งดงามเป็นพิเศษ
ฉินโม่เห็นปลาว่ายในบึงน้ำก็เล็งเป้า เอาระเบิดมือออกมาจุดชนวนด้วยไฟจากไฟแช็ก แล้วขว้างลงบึงทันที
ตูมมม!
เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่ว
น้ำกระเซ็นพุ่งขึ้นสูง
ทุกคนรอบๆ ถึงกับตกใจจนตะลึง
หลี่เยว่และคนอื่นๆ แม้จะเคยเห็นมาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกตกตะลึง อีกทั้งครั้งนี้ระเบิดมือใหญ่กว่าเดิม ย่อมมีพลังมากกว่า
หลี่ซื่อหลงซึ่งได้ชมระเบิดมือระยะใกล้เป็นครั้งแรกนั้น หัวถึงกับอื้ออึงไปชั่วขณะ
เห็นปลาในบึงลอยขึ้นมากองเป็นแพ กว้างหลายสิบวา บางตัวกระทั่งชิ้นส่วนลอยขึ้นมาเกยฝั่ง
“ปลาของข้า! เจ้าเด็กโง่ ใครบอกให้เจ้าขว้างลงน้ำกันล่ะ! มีหินเทียมตั้งมากมาย ทำไมไม่ระเบิดหินเทียม?” หลี่ซื่อหลงถึงกับใจหาย เพราะเขามักมาให้อาหารปลาผ่อนคลายอารมณ์เสมอ แต่ตอนนี้ปลากลับตายเกลี้ยง ทำเอาเขาเจ็บใจจนแทบทนไม่ไหว
“จะไหวหรือ ระเบิดหินเทียมมันอันตรายเกินไป สะเก็ดระเบิดอาจกระเด็นมาโดนพวกเราได้!” ฉินโม่เถียงกลับอย่างไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด
หลี่ซื่อหลงถอนใจ “ถ้าอย่างนั้นทีหลังอย่าขว้างลงบึง ลองฝังไว้ในดินแทน!”
“ตกลง!”
ฉินโม่รับคำแล้วเดินไปที่กลางสวนพร้อมกับฝังระเบิดลงไปในดิน จากนั้นทุกคนก็ถอยกลับไปไกลก่อนที่เขาจะจุดชนวน
ตูมมม!
เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง
เศษหินปลิวว่อน องครักษ์คนหนึ่งถูกหินกระแทกจนเลือดอาบทันที!
หลี่ซื่อหลงให้คนช่วยห้ามเลือดองครักษ์คนนั้น พลางมองภูเขาจำลองที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงพังทลายลงมา รอบข้างเต็มไปด้วยเศษหินที่ร่วงเกลื่อนกลาด เขาถึงกับอ้าปากค้าง “มิน่าถึงสามารถพังบ้านได้ พลังทำลายรุนแรงขนาดนี้ ถ้าใช้ในสนามรบ ไม่ฆ่าคนให้เกลี้ยงแถวก็ให้มันรู้ไป!”
“พระบิดา ระเบิดมือมีพลังทำลายสูงก็จริง แต่ไม่ทนความชื้น วันฝนตกจะจุดติดยาก หากใช้กับทัพม้าก็ไม่เหมาะ เว้นแต่จะรวมกลุ่มกันถึงจะได้ผล
แต่หากใช้โจมตีและป้องกันเมืองก็มีประสิทธิภาพมาก ในวันฟ้าเปิดเจอกับทหารราบก็ฆ่าเรียบแน่ แถมมันยังทำจากเหล็กเมื่อลูกระเบิดแตกออกก็มีเศษเหล็กกระจาย แม้แต่เกราะเหล็กก็ทะลุได้
นอกจากนี้อย่าไปมองแค่มันเป็นอาวุธไว้รบสิ มันยังเหมาะมากสำหรับการบุกเบิกเส้นทางหรือแม้แต่ขุดเหมือง!”
“เจ้าพูดถูก!” หลี่ซื่อหลงพยักหน้า “ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะรู้เรื่องกลยุทธ์การศึกด้วย!”
ฉินโม่หัวเราะ “เมื่อพูดคุยกับท่านพ่ออยู่ที่บ้านพูดไปพูดมาเขาก็วกเข้าเรื่องสงครามทุกครั้ง ข้าฟังจนหูเปียกหมดแล้ว”
หลี่ซื่อหลงหัวเราะ “คนอื่นอยากฟังยังไม่มีโอกาสฟังเลย ไม่แปลกที่เจ้าไม่เคยผ่านสนามรบ แต่กลับสามารถช่วยเหลือเฉิงเฉียนได้ในสถานการณ์คับขัน!”
เขาเริ่มมองเห็นว่าฉินโม่ก็มีแววเป็นแม่ทัพแล้วเช่นกัน
น่าเสียดายจริงๆ หากชายหนุ่มคนนี้วิญญาณไม่ออกจากร่างเขาคงเป็นแม่ทัพใหญ่ได้แน่ สักวันเมื่อคนรุ่นเขาแก่ตัวไป ฮ่องเต้องค์ใหม่จะต้องพึ่งพาฉินโม่เป็นอย่างมาก
“พระบิดา จะลองขว้างสักลูกไหม?” ฉินโม่ยื่นระเบิดมือให้
หลี่ซื่อหลงก็อยากลองมานานแล้ว ระเบิดมือมีน้ำหนักเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือไฟแช็ก อีกมือหนึ่งถือระเบิด
“พระบิดา จุดแล้วต้องขว้างทันที ห้ามชักช้าเด็ดขาด!” ฉินโม่เตือน
หลี่ซื่อหลงพยักหน้าแล้วจุดชนวน จากนั้นก็ขว้างระเบิดออกไป
ตูมมม!
ปลาทั้งบึงตายเพิ่มขึ้นอีก
“ปลาของข้า!” หลี่ซื่อหลงทั้งเสียใจและดีใจ มีระเบิดมือนี้ ใครจะกล้ามาท้าทายเขาอีก!
“ก็แค่ปลานิดหน่อย ตายก็ตายไปเถอะ!” ฉินโม่กล่าว “ไปสิ ให้คนเก็บปลาตายขึ้นมา เราจะได้มีอาหารเพิ่มวันนี้!”
“ปลาของข้าตายหมด ข้าไม่สบายใจ เจ้าจะชดเชยอย่างไร?”
ฉินโม่เริ่มไม่สบอารมณ์ “ในเมื่อท่านไม่สบายใจข้าจะหาทางชดเชยให้!”
“จะไปไหน? กลับมานี่!”
“พวกมันยังหาคนร้ายไม่เจอ ยังไม่มาขอโทษ ข้าจะระเบิดพวกมันให้ตายทั้งหมด!”
“เจ้าหนุ่ม รอก่อน!”
“ข้าไม่สน พระบิดาจะตีข้า ข้าตีท่านไม่ได้ ข้าก็ต้องไประบายกับคนอื่น!” ฉินโม่แบกหีบเดินออกไปอย่างมุ่งมั่น
หลี่ซื่อหลงได้แต่กลั้นยิ้ม “มีอะไรคุยกันได้ เรื่องทุกอย่างตกลงกันได้!”
“เรื่องนี้ไม่มีทางคุยกันได้ ข้าหลบอยู่ในวังมาสี่ห้าวันแล้ว จะให้ข้าหลบไปตลอดชีวิตหรือ? ท่านพ่อคงคิดถึงข้าแย่แล้ว!”
หลี่ซื่อหลงคิดในใจ “เจ้าพ่อเจ้าน่ะสบายใจจะตาย เจ้าไม่อยู่บ้าน เขาสบายอกสบายใจ สองวันก่อนเขายังไปเยี่ยมบ้านตระกูลฉินอยู่เลย คิดจะปลอบโยนฉินเซียงหรูกลับได้ยินว่าเขากินอิ่มนอนหลับ บอกว่าเจ้าหนูไม่อยู่บ้านทำให้เขามีความสุขขึ้น!”
“พระบิดา จะให้ลูกหยุดเขาไหม?”
“พวกเจ้าหยุดเขาได้หรือ? เจ้าหนุ่มนี่ถ้าอาละวาด ใครก็หยุดไม่อยู่หรอก วันนี้อาจจะหยุดได้ แต่กลับบ้านแล้วพวกเจ้ากล้ารับรองไหมว่าเขาจะไม่ไปหาเรื่องอีก?”
หลี่ซื่อหลงมองพวกเขา “ไปเถอะ คอยดูให้ดี อย่าให้ฉินโม่ไปฆ่าคนเข้าล่ะ!”
หลี่เยว่เข้าใจทันที “พ่ะย่ะค่ะ พระบิดา พวกเราจะพยายามเต็มที่ในการหยุดเขา!”
“โอ๊ย ไม่ไหวๆ ทหารอยู่ที่ไหน! ฉินโม่ระเบิดปลาแสนรักของข้า ถอดยศขุนนางทั้งหมด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉินโม่เป็นเพียงสามัญชน รีบกระจายคำสั่งนี้ให้ทั่ว!”
ในไม่ช้า พวกฉินโม่ก็ยกหีบระเบิดออกจากวัง ขณะที่หยางหลิวเกินกับคนอื่นๆ ก็มารออยู่ที่หน้าประตูอู่เหมินแล้ว
“คุณชาย!”
“ลุงหลิวเกิน ทุกคนพร้อมไหม?”
“คุณชาย ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ท่านไม่รู้หรอก สองสามวันมานี้ นายท่านคิดถึงท่านจนผ่ายผอมแล้ว!”
“พวกขยะนั่นไม่คิดจะไปขอโทษพ่อข้าเลยหรือ?”
“ไม่เลย ซ้ำยังมีคนฟ้องท่านทุกวัน นายท่านโกรธจนนอนไม่หลับมาหลายวันแล้ว!” หยางหลิวเกินกล่าว “สองวันก่อนฝ่าบาทยังเสด็จมาเยี่ยมเลย!”
“ดี! ดีมาก! ไม่กลัวตายใช่ไหม คิดจะรังแกพ่อข้าใช่ไหม ข้าจะทำลายบ้านของพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลอง!” ฉินโม่โมโหจนควันออกหู “ไปสิ ครั้งนี้ถ้าไม่ทำให้พวกมันคุกเข่ากราบกรานร่ำร้องหาบิดามารดาข้าจะไม่หยุดเด็ดขาด!”
“คุณชายมีคำสั่ง ระเบิดจนกว่าพวกมันจะร่ำร้องหาบิดามารดา!” หยางหลิวเกินตะโกนสั่ง คนของจากหมู่บ้านตระกูลฉิน จากนั้นผู้คนนับร้อยก็มุ่งหน้าไปที่จวนตระกูลไต้ทันที!
…………