217 - การแต่งงานแบบคลุมถุงชนก็ดีเหมือนกัน!

217 - การแต่งงานแบบคลุมถุงชนก็ดีเหมือนกัน!

นี่เป็นการข่มขู่ชนิดหนึ่ง เป็นการบอกกับคนทั้งโลกว่าต่อไปนี้ ใครก็ตามที่คิดจะรังแกตระกูลไฉ่ ต้องคิดให้ดีก่อน

หยางหลิวเกินอ่านรายชื่อของขวัญยาวนานเกือบหนึ่งเค่อเต็มๆ กว่าจะอ่านจบ

จากนั้นหยางหลิวเกินก็ยื่นรายชื่อให้พร้อมกล่าวว่า "ท่านโหว นี่คือรายชื่อของขวัญ โปรดตรวจสอบ!"

ไฉ่เส้ารับรายชื่อมาแล้วโบกมือเรียกคนรับใช้ให้เริ่มขนของขวัญเข้าไป

"มาเถอะ บุตรเขยที่ดี รีบเข้ามาก่อน!"

ไฉ่เส้าจับมือฉินโม่ด้วยความพึงพอใจอย่างมาก

เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่ หลังจากพูดคุยทักทายกันเล็กน้อย ไฉ่หรงกล่าวว่า "น้องสามอยู่ไหนกัน? ให้นางออกมาสิ!"

ไฉ่เส้าลูบหนวดแล้วตอบว่า "นางอยู่ในครัว บอกว่าจะทำอาหารด้วยตัวเอง!"

ฉินโม่ไม่มีอะไรที่จะพูดคุยกับไฉ่เส้าเป็นพิเศษ เรื่องที่กล่าวก็คงจะเป็นเรื่องเดิมๆ ยิ้มจนหน้าชักจะแข็งไปหมดแล้ว

"ท่านพ่อตา ข้าขอไปช่วยในครัวดีกว่า!"

"บุตรเขยที่ดี จะให้เจ้าไปทำอาหารได้อย่างไร!" ไฉ่เส้ากล่าวด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนหัวโบราณ แต่ก็ยังคิดว่าบุตรเขยเป็นแขกสำคัญ จะปล่อยให้ไปทำงานในครัวได้อย่างไร

"ไม่เป็นไร ข้าแค่ไปช่วยนางนิดหน่อย ท่านพ่อตา รอชิมฝีมือของข้าได้เลย!" ฉินโม่กล่าวพร้อมกับถือเค้กเดินตรงไปที่ครัว

ไฉ่เส้าลุกขึ้นยืนด้วยความลังเล "นี่..."

ไฉ่หรงกล่าวเบาๆ ว่า "ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วว่าฉินโม่เป็นคนไม่ถือตัว แถมยังนิสัยดี น้องสามแต่งกับเขา ชีวิตต้องสุขสบายแน่นอน!"

ไฉ่เส้าถอนหายใจอย่างโล่งอก "ไปดูกันเถอะ!"

ในขณะเดียวกัน ไฉ่ซือเถียนกำลังสั่งการอยู่ในครัว "ขนมข้าวเหนียวนี่ไม่ได้เรื่อง ต้องให้เละกว่านี้หน่อย งาอยู่ไหน? งาหายไปไหนแล้ว?"

"ลูกชิ้นทอดนี้ทอดจนแข็งเกินไปแล้ว ทอดใหม่เลย!"

เนื่องจากฉินโม่จะมาเยี่ยมบ้าน นางจึงให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับการพบกันในครั้งนี้

โดยปกติแล้ว งานในบ้านทั้งหมด ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ ล้วนแต่เป็นหน้าที่ของนางที่ต้องจัดการ

นอกจากนี้ นางยังมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตัวเองเป็นอย่างมาก

แต่หลังจากพี่ชายของนางนำอาหารจากร้านไห่ตี้เหลาของฉินโม่มาที่บ้านบ่อยๆ นางก็พบว่าฝีมือการทำอาหารของตนเทียบไม่ได้เลย

โดยเฉพาะอาหารที่ฉินโม่ทำในวันเกิดของฮองเฮา ไม่เพียงแต่ดูงดงาม แต่รสชาติยังยอดเยี่ยมมาก

นางอยากเรียนวิธีทำ แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีพื้นฐานที่จะทำได้ ทำได้เพียงทำขนมหวานง่ายๆ

นางไม่รู้ว่าเมื่อฉินโม่มาเห็นสิ่งที่ตนทำ เขาจะคิดว่าตนพยายามอวดเก่งหรือไม่

ขณะที่นางกำลังคิดหนัก ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง "น้องสามตระกูลไฉ่อยู่หรือไม่?"

"ใครหาข้า?" ไฉ่ซือเถียนหันไปตามเสียงโดยอัตโนมัติ และทันใดนั้นก็แข็งทื่อไปทั้งร่าง "ฉิน...ฉิน...ฉินโม่...ท่าน...ท่าน..."

นางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าฉินโม่จะมาที่นี่จริงๆ

เมื่อฉินโม่มองไปที่แม่ครัวน้อยตรงหน้า เขาเห็นคิ้วเรียวโค้ง ดวงตากลมโต จมูกเล็ก ริมฝีปากแดงระเรื่อ นางดูเรียบร้อยและมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

"ข้าได้ยินท่านพ่อตาบอกว่าเจ้าอยู่ในครัวเอง!"

ฉินโม่ก้าวเข้าไปในครัว เหล่าคนงานในครัวหยุดมือพร้อมกันและกล่าวว่า "คำนับท่านเขย!"

แม้ว่าน้องสาวตระกูลไฉ่จะไม่ใช่คนที่มีนิสัยดุดัน แต่นางก็มีลักษณะเรียบร้อยและน่ารัก เป็นแบบที่ฉินโม่ชอบ

ได้ยินคำทักทายนี้ ไฉ่ซือเถียนถึงกับหายใจถี่ขึ้น ใบหน้าก็แดงด้วยความอาย

ไม่ใช่ว่าก่อนแต่งงานไม่ควรเจอหน้ากันหรอกหรือ?

แล้วทำไมฉินโม่ถึงมาที่นี่ด้วยตนเอง?

เมื่อมองไปที่ประตู ก็เห็นทั้งบิดาและพี่ชายยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับยิ้มมองมาที่นาง

นั่นทำให้นางยิ่งรู้สึกไม่สงบเข้าไปใหญ่

"น้องสาวตระกูลไฉ่ ข้าได้ยินเสี่ยวไฉ่บอกว่าเจ้าอยากกินเค้ก นี่คือเค้กที่ข้าทำเอง ลองดูว่าชอบหรือไม่!" ฉินโม่วางเค้กลงบนโต๊ะแล้วกล่าว "เจ้าลองแกะดูเอง!"

ไฉ่ซือเถียนเหลือบตามองพี่ชายด้วยความไม่พอใจ ทำไมเขาถึงต้องยุ่งมากขนาดนี้!

แต่เมื่อมองเค้กตรงหน้า หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความสุข "ขอบคุณพี่ฉิน!"

ฉินโม่รู้สึกอายเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพูดคุยกับนางมาก่อน

"รีบดูสิว่าชอบไหม!"

ไฉ่ซือเถียนค่อยๆ แกะโบออก กล่องเค้กทำจากไม้จันทน์ชั้นดี เมื่อเปิดออกมาก็พบว่าเค้กมีรูปร่างพิเศษเป็นรูปหัวใจ ฉินโม่บอกนางว่านี่คือรูปหัวใจ เขาเตรียมมาเป็นพิเศษสำหรับนาง

เค้กรูปหัวใจเป็นสัญลักษณ์ของความตั้งใจของฉินโม่!

ใบหน้าที่เปล่งปลั่งของนางแดงระเรื่อเหมือนถูกปกคลุมด้วยผ้าฝ้ายบางๆ "ขะ...ชอบเจ้าค่ะ!"

"ชอบก็ดีแล้ว!"

ฉินโม่ยิ้มแล้วพับแขนเสื้อขึ้น "เจ้ากินก่อน ข้าจะไปทำอาหาร!"

"อ๊ะ พี่ฉิน ท่านเป็นแขก จะให้ท่านทำอาหารได้อย่างไร!" ไฉ่ซือเถียนรีบกล่าวด้วยความตกใจ

"ข้าไม่ใช่แขกแล้ว ตอนนี้ข้าถือว่าเป็นเจ้าบ้านครึ่งหนึ่งของตระกูลไฉ่!" ฉินโม่กล่าวยิ้มๆ แล้วหยิบปิ่นปักผมออกมาจากอกของเขา ในจังหวะที่ไฉ่ซือเถียนไม่ทันระวัง เขาปักมันลงบนเส้นผมของนาง "หญิงสาวในบ้านข้า ข้าไม่ให้ลงครัวหรอก แค่แต่งตัวให้งดงามเหมือนบุปผาก็พอแล้ว!"

ไฉ่ซือเถียนจับปิ่นปักผมบนศีรษะของตัวเอง ความรู้สึกยินดีไม่สามารถบรรยายได้ นางรู้สึกว่าฉินโม่ดีกับนางเหลือเกิน

นอกครัว ไฉ่หรงเช็ดน้ำตา "ดีจริงๆ ถ้าพี่ใหญ่เห็นว่าน้องสามได้พบคู่ครองที่เหมาะสม เขาคงมีความสุขมาก!"

ไฉ่เส้าก็พยักหน้า "ฉินโม่เป็นเด็กดีจริงๆ ซือเถียนมีสามีเช่นนี้คอยดูแล ข้าก็เบาใจได้"

ในแคว้นต้าเฉียน ชายหนุ่มส่วนใหญ่ไม่ทำงานบ้านและไม่ทำอาหาร

แต่ฉินโม่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง เขาเหนือกว่าชายหนุ่มในแคว้นต้าเฉียนทั้งหมดยังไม่ต้องสงสัย

"ไปเถอะ พวกเราอย่ารบกวนพวกเขาเลย ปล่อยให้พวกเขาได้ใช้เวลาเรียนรู้กันเองเถอะ!" ไฉ่เส้าไม่คิดว่าสิ่งนี้จะผิดธรรมเนียมประเพณีแต่อย่างใด ช่างหัวธรรมเนียม ขอแค่ลูกๆ ของเขามีความสุขในอนาคตก็พอแล้ว

อย่างไรก็ตาม หากเกิดเรื่องใดขึ้นมา เช่นถ้าเรื่องเลยเถิดไปจนถึงขั้นทำให้ท้องขึ้นมาก่อนแต่งงานล่ะ?

ไฉ่เส้าก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีก!

เฮ้อ หนักใจจริงๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการ แต่ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายเดือนก่อนถึงวันแต่งงาน หากนางท้องขึ้นมา จะทำอย่างไรดี?

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะภรรยาของเขาจากไปเร็วเกินไป ในฐานะบิดา เขาควรจะกล่าวเรื่องนี้อย่างไรดี?

คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ต้องไปขอให้หลี่อวี่หลานช่วย

หลี่อวี่หลานซึ่งเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ แม้ว่านางจะไม่ใช่คนในตระกูลไฉ่แล้วในเร็วๆ นี้ แต่เขาเชื่อว่านางจะยินดีช่วยเหลืออย่างแน่นอน

"พี่ฉิน ให้ข้าทำแทนเถอะ!"

"ไม่เป็นไร งานหยาบๆ แบบนี้ ข้าทำเองก็ได้!" ฉินโม่ทำงานในครัวอย่างคล่องแคล่ว เขามองไปที่มือของไฉ่ซือเถียนและสังเกตเห็นว่าในฝ่ามือของนางมีรอยด้าน ซึ่งบ่งบอกว่านางทำงานบ้านไม่น้อยเลยทีเดียว

บุตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ทั่วไป มือของพวกนางล้วนเนียนนุ่มลื่น ไม่มีทางที่จะเกิดรอยด้านได้

ไฉ่ซือเถียนนั่งอยู่ที่นั่นแล้วลองชิมเค้กเพียงคำเดียว ก็รู้สึกว่ารสชาติของเค้กนี้หวานล้ำถึงหัวใจ

"อร่อยไหม?"

"อร่อยมาก!"

ไฉ่ซือเถียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ตั้งแต่ที่นางได้ลองชิมเค้กจากหอเจิ้งเจี้ยนครั้งก่อน รสชาตินั้นไม่เคยลืมเลือนเลย

"ถ้าชอบกิน คราวหน้าข้าจะให้คนทำมาให้เจ้าทุกครั้ง!" ฉินโม่ยิ้มและกล่าว

"เค้กนี้ขายแพงมาก ลองชิมเป็นครั้งคราวข้าก็พอใจแล้ว!" ไฉ่ซือเถียนกล่าว

"ถ้าเจ้าชอบ แพงแค่ไหนก็ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าง ต้นทุนของเค้กนี้ไม่แพงนัก มีเวลาเมื่อไรข้าจะสอนเจ้าทำเอง!"

ไฉ่ซือเถียนมองฉินโม่ด้วยความประทับใจ สูตรเค้กนี้ไม่รู้ว่ามีคนมากมายสักแค่ไหนที่อยากรู้ มันมีค่าเทียบเท่าทองหมื่นตำลึง แต่ฉินโม่กลับเต็มใจที่จะสอนนาง!

………….