182 - วันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา!

182 - วันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา!

คืนนั้น หลี่อวี้หลานพักค้างคืนที่จวนตระกูลไฉ่

ไฉ่ซือเถียนกลัวว่าหลี่อวี้หลานจะเศร้าใจ จึงคอยอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา "พี่สะใภ้ ข้าต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้างเมื่อเข้าไปในวัง?"

ที่ผ่านมา นางยังไม่เคยได้เข้าไปในวังหลวงเลย

"ไม่ต้องกังวล ตอนนั้นเจ้าแค่เดินตามข้า ข้าจะแนะนำชายหนุ่มผู้มีความสามารถให้เจ้าเอง!" หลี่อวี้หลานจับมือนาง "ในงานนี้จะมีคนมากมายเตรียมของขวัญและแต่งบทกวีถวายพระมารดา"

ใบหน้าของไฉ่ซือเถียนแดงขึ้นทันที "พี่สะใภ้ อย่ากล่าวถึงข้าเลย กล่าวถึงท่านดีกว่า ข้าได้ยินพ่อกล่าวว่าฮ่องเต้อยากยกท่านให้กับบุตรชายตระกูลโหว"

"ไม่มีทาง เรื่องนั้นยกเลิกไปแล้ว!"

หลี่อวี้หลานกล่าว "ไม่ว่าจะแต่งกับใคร ข้าก็จะไม่แต่งเข้าตระกูลโหวเด็ดขาด!"

นางรู้ดีว่าตระกูลโหวคิดอะไรอยู่ และพวกเขาตั้งใจจะเล่นงานตระกูลไฉ่ขนาดไหน หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากฉินโม่ ราชโองการคงถูกส่งมาแล้ว

นับว่าเป็นโชคดีอย่างยิ่ง มิฉะนั้น นางคงไม่รู้ว่าจะมองหน้าไฉ่ซือเถียนได้อย่างไรในภายหลัง!

เมื่อได้ยินดังนั้น ไฉ่ซือเถียนก็โล่งใจ "พี่สะใภ้ ข้าหวังว่าท่านจะได้แต่งงานกับคนที่ท่านรัก ในงานวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาครั้งนี้ ท่านน่าจะลองเลือกหาคู่ครองให้ตัวเองบ้างนะ!"

หลี่อวี้หลานยิ้มอย่างขมขื่น "ข้ายังไม่มีแผนจะแต่งงานในตอนนี้"

"ท่านพ่อบอกว่าจะเตรียมสินสอดให้ท่านอย่างดี เพื่อส่งท่านออกเรือนอย่างเต็มภาคภูมิ!"

ไฉ่ซือเถียนกอดนาง "พี่สะใภ้ ข้าหวังว่าท่านจะมีความสุข ไม่ว่าท่านจะแต่งงานกับใคร ท่านจะเป็นพี่สะใภ้ของข้าเสมอ!"

หลี่อวี้หลานลูบเส้นผมของไฉ่ซือเถียน "พี่สะใภ้ก็หวังว่าเจ้าจะมีความสุขเช่นกัน"

ทั้งสองสาวพูดคุยกันจนดึกดื่นก่อนจะเข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกนางตื่นกันแต่เช้าตรู่

หลี่อวี้หลานได้สวมชุดที่หรูหรากว่าชุดเรียบง่ายปกติเป็นครั้งแรก และทาแป้งแต่งหน้า

ไฉ่ซือเถียนมองหลี่อวี้หลานด้วยความหลงใหล "พี่สะใภ้ ท่านสวยจริงๆ!"

"เจ้าเองก็งดงามมาก!"

หลี่อวี้หลานยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้า เพราะนางรู้ดีว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่นางต้องไว้ทุกข์ สามปีเป็นเส้นแบ่งที่สำคัญ

หากนางยังไว้ทุกข์ต่อไปก็ถือเป็นการไม่ให้เกียรติบิดามารดา และจะทำให้ตระกูลไฉ่ตกที่นั่งลำบาก

ไฉ่เส้าโค้งคำนับให้หลี่อวี้หลาน "องค์หญิง ข้าฝากซือเถียนไว้กับท่านด้วย!"

เมื่อทั้งสองออกจากจวน ไฉ่เส้าก็ถอนหายใจยาว

ไฉ่หรงเองก็รีบไปที่ร้านอาหารของตระกูลฉินตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

บรรยากาศที่ร้านอาหารคึกคักมาก

ฉินโม่ยืนดูอยู่บนชั้นสูง หลี่หย่งเหมิง พี่น้องตระกูลเฉิง หลิวหรูเจี้ยน และโต้วอี้อ้ายก็มาถึงตั้งแต่เช้า

ไฉ่หรงพบว่าตัวเองเป็นคนมาช้าที่สุด เขารู้สึกตกใจและรีบกล่าวขอโทษ "ขอโทษ ข้ามาช้าไปหน่อย!"

เขาแอบด่าตัวเองในใจว่าทำไมถึงไม่มาให้เร็วกว่านี้

"เสี่ยวไฉ่ มาแล้วหรือ ไม่เป็นไร นี่เพิ่งเริ่มกัน พวกเขาพักอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน พวกเขาย่อมมาก่อนเจ้าอยู่แล้ว!" ฉินโม่ตบไหล่ไฉ่หรง ทำให้ไฉ่หรงรู้สึกคลายความกังวลลง

"มาเร็ว เสี่ยวไฉ่!"

หลี่หย่งเหมิงรีบหลีกทางให้เขานั่ง

"ตอนนี้ทุกคนมาพร้อมแล้ว ฟังให้ดี วันนี้ภารกิจของเราหนักมาก เพราะข้าต้องเตรียมของขวัญวันเกิดที่พิเศษสุดสำหรับแม่ยายของข้า

ของขวัญวันเกิดนี้เป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียวในต้าเฉียน แต่การทำของมันยากมาก จำเป็นต้องใช้ความร่วมมือจากทุกคน!

นอกจากนี้ ข้ายังต้องทำอาหารสำหรับโต๊ะของแม่ข้าอีกด้วย เวลากระชั้นมาก ทุกคนลุยกันเลย! ลุงหลิว วันนี้ร้านไห่ตี้เหลจะปิดบริการ แต่เราจะแจกขนมหวานให้กับลูกค้าที่ได้รับคิวทุกคนเพื่อเป็นการชดเชย!"

"เข้าใจแล้ว คุณชาย!" หยางหลิวเกินพยักหน้า

"ทุกคนเริ่มลงมือได้แล้ว!"

เมื่อฉินโม่พูดจบ ครัวก็เริ่มคึกคักขึ้นทันที

ไข่ขาวและไข่แดงของไข่แต่ละฟองถูกแยกออกจากกัน

ฉินโม่ตั้งใจจะทำเค้กชั้นสูงถึงเก้าชั้น ต้องใช้ไข่หนึ่งถึงสองร้อยฟอง และต้องเพียงพอสำหรับแขกกว่าร้อยคน!

นอกจากนี้ เขายังต้องทำอาหารอีกสามสิบกว่าจาน และเมื่อทำเสร็จแล้ว เขาต้องแน่ใจว่าอาหารเหล่านี้จะไม่เย็น

ตอนแรก ทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่ต่อมาก็เริ่มรู้สึกไม่สนุกเสียแล้ว

การตีไข่ด้วยมือทำให้พวกเขาเหนื่อยจนแทบจะยกมือไม่ขึ้น

งานฉลองครบรอบวันเกิดสามสิบหกปีของฮองเฮา ในอาณาจักรต้าเฉียน อายุนี้สามารถเป็นคุณย่าได้แล้ว

ในต้าเฉียน การแต่งงานและมีบุตรตั้งแต่อายุสิบสามหรือสิบสี่เป็นเรื่องธรรมดาและพบเห็นได้บ่อย

เพราะไม่ใช่วันเกิดครบรอบสำคัญ กงซุนฮองเฮาจึงจัดงานเล็กๆ ในตำหนักหลี่เจิ้ง

แม้ว่าจะเป็นงานเล็ก แต่แขกที่มาร่วมก็ยังมากมาย

องค์หญิงที่ออกเรือนไปแล้วกลับมาร่วมงานทั้งหมด และยังมีบรรดาฮูหยินจากตระกูลใหญ่ๆ อีกทั้งบรรดาสนมจากวังหลังล้วนเข้าร่วมงานนี้

ผู้ที่ได้เข้าไปในตำหนักหลี่เจิ้งล้วนเป็นบุคคลสำคัญของต้าเฉียน

นี่ไม่ใช่เพียงการเมือง แต่ยังเป็นการผูกมัดอีกทางหนึ่งด้วย

ส่วนบุรุษที่สามารถเข้ามาในงานได้ ล้วนเป็นรุ่นเยาว์จากตระกูลใหญ่หรือสมาชิกจากราชวงศ์

หลี่อวี้หลานในฐานะองค์หญิงคนโตแห่งต้าเฉียน แม้จะไม่ได้อยู่ในฐานะองค์หญิงใหญ่แล้ว แต่สถานะของนางก็สูงส่งอย่างมาก

ในขณะนี้ นางสวมชุดสีแดง หน้าปิดด้วยผ้าโปร่งสีชมพู มีจุดสีแดงบนหน้าผาก ดวงตาคมกล้าดึงดูดสายตาทุกคน

นางเป็นหนึ่งในดอกไม้ที่งดงามที่สุด

ไฉ่ซือเถียนที่นั่งอยู่ด้านหลัง ดูน่ารักและอ่อนหวาน

ส่วนหลี่อวี้ซู่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า สวมชุดสีชมพูดั่งดอกท้อ มีจุดแดงบนหน้าผาก แก้มสีแดงระเรื่อ คิ้วเรียวเหมือนคันศร ตากลมโตเหมือนหยดน้ำ นางดูสง่างามและเรียบหรู

บนตักของนางมีเด็กน้อยอายุประมาณห้าขวบ เด็กน้อยนั่งสงบเรียบร้อยบนตักอย่างไม่กระดุกกระดิก

กงซุนฮองเฮาสวมมงกุฎหงส์และเสื้อคลุมหรูหรา ดูสง่าและน่าเกรงขาม

บรรยากาศในห้องโถงใหญ่คึกคักเป็นพิเศษ

เมื่อบรรดาฮูหยินใหญ่ของขุนนางเข้าสู่งาน พวกนางก้มคำนับกงซุนฮองเฮา จากนั้นขันทีที่หน้าประตูจะขานรายชื่อของขวัญที่พวกนางนำมา

ยิ่งของที่นำมามาก กงซุนฮองเฮาก็ยิ่งกลุ้ม

การที่ฮองเฮาจัดงานฉลอง จะไม่จำเป็นต้องมอบของตอบแทนกลับไปหรือ?

หากไม่ให้ของตอบแทน พวกนางจะคิดว่า ของที่พวกนางนำมาไม่ถูกใจฮองเฮาหรือไม่?

ตระกูลของพวกนางจะถูกทอดทิ้งหรือเปล่า?

ดังนั้น ของตอบแทนต้องเป็นไปตามธรรมเนียม

ปกติเรื่องพวกนี้จะถูกจัดการโดยเฟิงจิ่น การตอบแทนของขวัญจะมีการทำรายการก่อน และกงซุนฮองเฮาต้องตรวจสอบ หากไม่มีปัญหา จึงจะส่งของตอบแทนตามรายชื่อที่จัดไว้

"พี่สะใภ้ ข้าตื่นเต้นมาก!" ไฉ่ซือเถียนกระซิบเบาๆ นางนั่งจนเริ่มปวดขา(โต๊ะกินเลี้ยงจะคล้ายๆ โต๊ะญี่ปุ่น) แต่ก็ไม่กล้าลุกขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนงานเลี้ยงเริ่ม ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้นไปทำธุระ ดังนั้นพวกนางต้องไปห้องน้ำและรับประทานอาหารล่วงหน้าก่อนเข้าวัง

"อย่าตื่นเต้นไป เมื่อทุกคนมอบของขวัญเสร็จแล้ว งานเลี้ยงจะเริ่ม" หลี่อวี้หลานกล่าว "ตอนนี้เป็นเวลาที่เหล่าฮูหยินถวายของขวัญ อีกไม่นานก็จะเป็นเวลาของบรรดาชายหนุ่มจากตระกูลขุนนางเข้ามาถวายของขวัญ เจ้าตั้งใจฟังให้ดี ขันทีจะประกาศชื่อตระกูลพวกเขาด้วย!"

ไฉ่ซือเถียนพยักหน้า รออยู่นาน ในที่สุดก็มาถึงเวลาของเหล่าชายหนุ่มจากตระกูลใหญ่

นางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที!

…………..