บทที่ 9 - จางลี่หรู

บทที่ 9 - จางลี่หรู

หายไป!?

“กระเป๋าฉัน! กระเป๋าฉันล่ะ!” จางลี่หรูแทบจะกรีดร้องออกมา

“ฉันชื่อจางลี่หรูนะ เป็นหลานสาวของคุณปู่ตระกูลจาง พวกคุณให้ฉันเข้าไปเถอะ!” จางลี่หรูพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน ตะโกนใส่หน้าพนักงานรักษาความปลอดภัย

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ จางลี่หรูเพิ่งจะได้รับข่าวว่าคุณปู่ของเธอล้มป่วยหมดสติ... และมีแนวโน้มว่าอาจจะไม่รอดแล้ว

เธอจึงรีบตรงดิ่งมายังตึกหลี่ซินทันที

ตึกหลี่ซินแห่งนี้... เป็นตึกส่วนตัวของตระกูลจาง ภายในมีเครื่องมือและทีมแพทย์ที่ทันสมัยยิ่งกว่าในโรงพยาบาลเสียอีก หลังจากที่คุณปู่ของจางลี่หรูป่วย ท่านก็ถูกย้ายมารักษาตัวที่นี่ทันที

พอรู้ว่าคุณปู่อยู่ที่นี่ จางลี่หรูก็รีบถ่อมาทันที

แน่นอนว่า... ตึกหลี่ซินแห่งนี้ไม่ใช่ว่าใครอยากจะเข้าก็เข้าได้... ต่อให้เป็นคนในตระกูลจางอย่างพ่อของจางลี่หรูเอง... ก็ยังต้องใช้บัตรผ่านเพื่อเข้ามาในตึกนี้

จะพูดว่าสถานที่แห่งนี้มีการป้องกันที่แน่นหนาที่สุดก็คงไม่ผิดนัก

“พวกคุณก็รู้จักฉันนี่นา! ฉันจางลี่หรูไง!” จางลี่หรูตะโกนลั่น “ตอนนี้คุณปู่ของฉันป่วยหนักมาก ให้ฉันเข้าไปดูอาการท่านเถอะนะ”

“ขอประทานโทษครับ ต่อให้คุณจะเป็นคุณหนูจางลี่หรู... แต่ถ้าไม่มีบัตรผ่านมายืนยัน... ต่อให้เป็นคุณพ่อของคุณจางเต๋อมาเอง เราก็ให้เข้าไม่ได้เหมือนกันครับ นี่เป็นคำสั่งของคุณปู่” พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับว่าไม่ได้เห็นจางลี่หรูอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

จางลี่หรูโกรธจนแทบกระอัก... เธออยากจะพังเข้าไปข้างในใจจะขาด... แต่เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ไม่ใช่นักเลงร่างกำยำ... จะไปพังเข้าไปได้ยังไงกัน?

“ถ้าคุณปู่ของฉันเป็นอะไรไปล่ะก็... พวกแกเตรียมตัวรับผิดชอบไม่ไหวแน่!” จางลี่หรูขู่ฟ่อ แต่พนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้นก็ยังคงยืนนิ่งเฉย ทำเหมือนว่าคำขู่ของเธอเป็นเพียงแค่ลมตด

“บ้าเอ๊ย!” จางลี่หรูขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองพนักงานรักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้น... แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ในขณะที่เธอกำลังร้อนใจจนแทบจะบ้าอยู่นั้นเอง... ภาพของใครบางคนก็แวบเข้ามาในหัวของเธอ

“ต้องเป็นไอ้หมอนั่นแน่ ๆ!” จางลี่หรูเบิกตากว้าง

“ต้องเป็นมันแน่ ๆ... ไอ้ขโมยที่ฉกกระเป๋าฉันไป!”

พอคิดได้แบบนั้น จางลี่หรูก็รีบวิ่งกลับไปที่รถ แล้วขับออกไปทันที

“ไอ้หัวขโมยเวร! กล้าดียังไงมาขโมยกระเป๋าฉัน... แกกับฉันได้เห็นดีกันแน่!”

“ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว~”

“ใครมันมาแช่งอะไรเราตอนนี้วะ?” หลี่หย่งเฉวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางยกมือขึ้นมาขยี้จมูก

หลังจากเลิกเรียนแล้ว หลี่หย่งเฉวียนก็กลับมาถึงบ้าน... ส่วนกระเป๋าใบเล็กของจางลี่หรูน่ะเหรอ... เขาก็โยนมันทิ้งไว้ข้าง ๆ นั่นแหละ... เขาตั้งใจว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้หรือวันไหนว่าง ๆ ค่อยเอาไปคืนให้จางลี่หรูแล้วกัน

ตอนนี้เขายังขี้เกียจเอาไปคืน!

อย่างน้อย... ก็ต้องปล่อยให้จางลี่หรูร้อนใจเล่นสักพักก่อนสิ

“แต่ว่าไปแล้ว... ไอ้ภารกิจระบบที่ให้เราไปทำให้เหล่าซือยอมรับเนี่ย... มันก็ยากจริง ๆ นั่นแหละ!” หลี่หย่งเฉวียนบ่นพึมพำด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

นี่มันเป็นภารกิจที่หินสุด ๆ ไปเลย

ถ้าเป็นวิชาอื่น... หลี่หย่งเฉวียนก็ยังพอจะมองเห็นหนทางอยู่บ้าง... แต่นี่มันต้องเป็นเหล่าซือประจำชั้นน่ะสิ... มันเลยรู้สึกว่ายากเป็นบ้า

เหล่าซือเฉินหลินชิงน่ะ ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดสุด ๆ... ไม่เคยมีนักเรียนคนไหนที่เธอจะยอมรับง่าย ๆ เลย... แม้กระทั่งหัวหน้าห้องอย่างหลี่หลิงหรู... เฉินหลินชิงก็ยังไม่เคยยอมรับในตัวเธออย่างเต็มที่เลยด้วยซ้ำ

เธอทำได้แค่พูดกับหลี่หลิงหรูว่า “หลี่หลิงหรู พยายามเข้านะ ฉันเอาใจช่วยเธอ... ขอแค่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยตี้หัวได้ อนาคตของเธอจะสดใสไร้ขีดจำกัดแน่นอน ฉันเอาใจช่วย!”... นี่คือคำพูดที่เหล่าซือพูดเป๊ะ ๆ เลย

มหาวิทยาลัยตี้หัว... คือมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังอันดับหนึ่งของประเทศ... ที่ไม่มีใครเทียบได้เลย ในแต่ละภาคการศึกษาทั่วทั้งประเทศ... มีนักเรียนที่สามารถสอบเข้าไปได้แค่ประมาณสามร้อยคนเท่านั้นเอง

ลองคิดดูสิว่า... ในแต่ละปีมีนักเรียนที่จบการศึกษาตั้งกี่ล้านคน... แต่มีคนได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยตี้หัวแค่สามร้อยคน... นี่มันแสดงให้เห็นเลยว่าการจะสอบเข้าไปน่ะ... มันยากมหาโหดขนาดไหน

“สอบเข้ามหาวิทยาลัยตี้หัว... สำหรับเรามันเป็นไปไม่ได้หรอก...” หลี่หย่งเฉวียนคร่ำครวญ

อย่าว่าแต่ตอนที่ยังไม่ได้ระบบเลย... ต่อให้ตอนนี้เขามีระบบเทพเรียนแล้ว... เขาก็ยังรู้สึกว่ามันแทบจะไม่มีหวังอยู่ดี!

แต่ตอนนี้... หลี่หย่งเฉวียนก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว... มีแค่สองทาง... คือทำภารกิจให้สำเร็จ... หรือไม่ก็รอให้ภารกิจล้มเหลว... แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตที่เจ็บปวดรวดร้าวเหมือนเมื่อก่อน

ตอนนี้หลี่หย่งเฉวียนเพิ่งจะอยู่ ม.6 เทอมต้น... ต่อให้เขาจะสอบติดจริง ๆ ก็ต้องรออีกตั้งครึ่งปี... แต่ภารกิจของระบบมันจำกัดเวลาไว้แค่หนึ่งเดือนนี่สิ!

พูดอีกอย่างก็คือ... ไอ้หนทางที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยตี้หัวน่ะ... มันใช้ไม่ได้ผล... ในเมื่อเป็นแบบนี้... หลี่หย่งเฉวียนก็คงต้องไปหาวิธีอื่นแทนแล้ว

[แจ้งเตือน! ภารกิจลับปรากฏ!]

ในตอนนั้นเอง เสียงของระบบเทพเรียนก็ดังขึ้น

[ระบบตอบรับภารกิจลับอัตโนมัติ... ภารกิจ: ทำให้เหล่าซือ 3 คนกล่าวชื่นชม ภายใน 3 วัน]

[รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: คัมภีร์แพทย์เทวะ!]

[บทลงโทษหากภารกิจล้มเหลว: โฮสต์จะโชคร้ายไปครึ่งเดือน]

หลี่หย่งเฉวียนถึงกับยืนอึ้ง... จู่ ๆ ก็มีภารกิจโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย... แถมบทลงโทษถ้าทำภารกิจล้มเหลวยังเป็นการโชคร้ายไปตั้งครึ่งเดือนอีกเนี่ยนะ?

นี่มันแกล้งกันชัด ๆ!

“เฮ้ย! มันจะมาแบบนี้ไม่ได้นะ!” หลี่หย่งเฉวียนโอดครวญ... “แต่ว่าไปแล้ว... ไอ้คัมภีร์แพทย์เทวะนี่มันคืออะไรกันแน่?” เขารวบรวมสติแล้วพึมพำกับตัวเอง

เขามองดูภารกิจลับที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาด้วยความสงสัย

หลี่หย่งเฉวียนพยายามจะลองกดเข้าไปดูคำอธิบายของ ‘คัมภีร์แพทย์เทวะ’... แต่มันก็กดเข้าไปดูไม่ได้... สาเหตุหลัก ๆ ก็น่าจะเป็นเพราะเขายังทำภารกิจไม่สำเร็จ... เลยยังไม่สามารถดูรายละเอียดได้

“แต่ว่า... เงื่อนไขในการทำภารกิจนี้... มันก็ดูไม่ค่อยยากเท่าไหร่แฮะ!”

“แค่ทำให้เหล่าซือ 3 คนชื่นชมเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ?” ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของหลี่หย่งเฉวียน

ถึงแม้ว่า... ในฐานะนักเรียนบ๊วยอย่างหลี่หย่งเฉวียน... การจะทำให้เหล่าซือหันมาชื่นชมน่ะ... มันเป็นเรื่องที่ยากมาก ๆ... แต่ตอนนี้!

เขามีระบบเทพเรียนอยู่ในมือแล้ว... มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอก!

ทั้งความสามารถในการจดจำแบบไม่ลืมเลือน... ไหนจะความสามารถในการแปลภาษาอังกฤษอีก... ถ้าเขาไปโชว์ความสามารถให้เหล่าซือบางคนเห็น... ก็น่าจะพอจะได้คำชื่นชมมาบ้างล่ะมั้ง?

ทันใดนั้นเอง... ในหัวของเขาก็ปรากฏหน้าต่างสถานะขึ้นมา... ซึ่งมันแสดงอยู่ด้านล่างของภารกิจลับนั่นเอง

‘เวลา: 7 วัน... คำชื่นชม: 0... คำตำหนิ: 0... จำนวนเหล่าซือ: 0/3’

‘เมื่อค่าความเกลียดชังถึง 3... ภารกิจจะล้มเหลวทันที... เมื่อค่าความชื่นชมถึง 3... ภารกิจจะสำเร็จ’

พอเห็นหน้าต่างสถานะนี้ หลี่หย่งเฉวียนก็ถึงกับหน้ากระตุก

“เฮ้ย... มีค่าความเกลียดชังด้วยเหรอวะเนี่ย?” เขายิ้มแห้ง ๆ... ไม่นึกเลยว่าจะมีของแบบนี้ด้วย!

พูดง่าย ๆ ก็คือ... ถ้าเขาโดนเหล่าซือเกลียดขี้หน้าหรือดุด่า... ค่าความเกลียดชังมันก็จะเพิ่มขึ้นทีละหนึ่ง... เหมือนกับค่าความชื่นชมนั่นแหละ

ต้องรู้ก่อนว่า... หลี่หย่งเฉวียนคนเก่าน่ะ ขึ้นชื่อว่าเป็นนักเรียนบ๊วยประจำห้อง... เรียกได้ว่าอยู่ในระดับที่ใครเห็นใครก็เบื่อ... แทบจะโดนเหล่าซือดุด่าอยู่ทุกวี่ทุกวัน... ถ้าเขาโดนด่าแค่สามครั้ง... ภารกิจนี้ก็ล้มเหลวเลยน่ะสิ?

พอคิดได้แบบนี้... ใบหน้าของหลี่หย่งเฉวียนก็พลันซีดเผือด... อารมณ์ของเขาในตอนนี้มันเหมือนกับกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาเลย

“ไม่ได้การล่ะ! ต่อให้ภารกิจนี้มันจะยากแค่ไหน... ฉันก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้!”

แววตาของหลี่หย่งเฉวียนฉายประกายความมุ่งมั่นออกมา

วันต่อมา... หลี่หย่งเฉวียนก็ไปโรงเรียนตามปกติ... แต่พอไปถึงหน้าประตูโรงเรียน... เขาก็สังเกตเห็นว่ามีคนไปมุงดูอะไรกันอยู่เต็มไปหมด

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

หลี่หย่งเฉวียนรู้สึกสงสัย... เขาจึงรีบเดินตรงไปที่กลุ่มคนนั้นทันที

[จบแล้ว]