บทที่ 20 คลาสทางการ สัญญาณรักษาความลับ

“281...282...283...”

ฟางชิงอวี่รักษาจังหวะการหายใจ พลางนับในใจ

วันนี้สมรรถภาพร่างกายพุ่งกระฉูด ในการออกกำลังกายก็ทนทานกว่าเมื่อวาน

นับจนกระทั่งมีข้อความแจ้งเตือนใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ฟางชิงอวี่ถึงได้ค่อย ๆ วางขาลง

[ยินดีด้วย ทักษะพื้นฐานอาชีพ «ธงมังกร» ของท่านอัปเลเวลเป็น Lv.2 (0/200) ได้รับรางวัลแต้มสถานะหนึ่งแต้ม]

“อืม?”

“ครั้งนี้ยังไม่เต็มอีกเหรอ?”

ฟางชิงอวี่มองอย่างแปลกใจ เดิมทีเขาคิดว่าทักษะออกกำลังกายจะเต็มที่เลเวล 2

ตอนนี้ดูแล้วน่าจะเกี่ยวกับความยากด้วย

นี่เป็นเรื่องดี

ทำให้ตัวเองสามารถฝึกต่อไปได้

บรรลุเป้าหมาย

ฟางชิงอวี่อาบน้ำแล้วก็นอนเลย

ทุกวันเต็มที่ขนาดนี้ ไม่ต้องกังวลเรื่องการนอนหลับ

วันรุ่งขึ้น

โรงฝึกยุทธ์เฉินเฟิง

ฉีฮ่าวมายืนรออยู่ที่ประตูตั้งแต่เช้า เห็นฟางชิงอวี่จอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ก็เดินมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“ชิงจื่อ”

“เป็นอะไรไป?”

ฟางชิงอวี่เห็นท่าทีของเขา ก็สงสัย

“นายเข้าคลาสทางการยังไม่บอกฉันอีกเหรอ”

สายตาของฉีฮ่าวยิ่งเศร้าสร้อย เหมือนภรรยาน้อย

“ก็อยากจะให้นายเซอร์ไพรส์ไง”

ฟางชิงอวี่ยิ้มแล้วชกไหล่เขาไปหนึ่งที

“เฮ้อ นายทำแบบนี้ก็เซอร์ไพรส์จริง ๆ”

ฉีฮ่าวก็โอบไหล่ฟางชิงอวี่ เดินไปที่ประตูด้วยกัน

“ใครจะเหมือนนาย สิบกว่าวันก็จากคนธรรมดาเข้าคลาสทางการแล้ว”

“ไม่มีเหรอ?”

ฟางชิงอวี่ฟังแล้วก็ชะงักไป

ฉีฮ่าวหยุด คิดอยู่ครู่หนึ่ง: “เอ่อ...ก็มี แต่ก็น้อยมาก ตอนนี้คนพวกนั้นเป็นตำนานไปแล้ว”

“ตำนาน?”

ฟางชิงอวี่เลิกคิ้ว

ตำนานก็เกินไปหน่อยไหม

“เป็นตำนานจริง ๆ เดี๋ยวต่อไปนายก็จะรู้เอง ไป ๆ ๆ ไปหาครูฝึกเจิ้งก่อน”

ฉีฮ่าวดึงฟางชิงอวี่เข้าโรงฝึกยุทธ์อย่างร้อนรน

ฟางชิงอวี่ก็เดินตามเข้าไป สายตาก็จ้องไปที่ครูฝึกฉินโดยสัญชาตญาณ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ดึงมือฉีฮ่าวออก

“เอ่อ รอเดี๋ยว ฉันไปหาครูฝึกฉินก่อน”

ครูฝึกฉินยืนอยู่ตรงนั้น มองฟางชิงอวี่เดินมาก็เลิกคิ้ว

“นายไม่ไปเข้าคลาสทางการ แล้วมาหาฉันทำไม?”

ฟางชิงอวี่ไม่รอให้ครูฝึกฉินได้พูดอะไร ก็โค้งคำนับอย่างรวดเร็ว แล้วก็ยิ้มแล้วยืนขึ้นพูดว่า: “ขอบคุณครับครูฝึกฉินที่สอนมาหลายวัน”

ครูฝึกฉินมองแล้วก็มีความยินดีในแววตา แต่ก็ทำหน้าบึ้งทันที

“ขอบคุณอีก ค่าเล่าเรียนก็ไม่คืนให้นะ”

“ไปเรียนได้แล้ว”

ฟางชิงอวี่ฟังแล้วก็ปากกระตุก พยักหน้า

“ได้เลยครับ”

“พรืด”

ฉีฮ่าวยืนดูอยู่ไกล ๆ พลางกลั้นหัวเราะ รอให้ฟางชิงอวี่เดินกลับมา

“นายรู้ไหมว่าครูฝึกฉินฉายาอะไร ออกมาจากเขายังกล้ากลับไปหาเขาอีก คนแบบนี้น้อยนะ”

“อะไร?”

ฟางชิงอวี่ถามไปโดยสัญชาตญาณ

แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วก็ถามต่อ: “เอ่อ ครูฝึกฉินชื่อเต็มว่าอะไร?”

“ฉินฮุย ฉายาปากจัด”

ฉีฮ่าวก็ตอบสองคำถามพร้อมกัน

“อ๋อ”

ฟางชิงอวี่จดชื่อเต็มไว้ แล้วก็เดินตามฉีฮ่าวไปที่โซนคลาสทางการ

ที่นี่แตกต่างจากคลาสทั่วไปมากที่สุดคือมีชั้นวางอาวุธมากมาย และเสาฝึกชกที่นี่ก็ไม่เหมือนกัน

เสาฝึกชกของคลาสทางการเป็นสีน้ำตาลเข้มทั้งหมด ผิวมีลวดลายวงแหวนละเอียด

มีน้ำมันธรรมชาติมากกว่าคลาสทั่วไป

ครูฝึกเจิ้งยืนอยู่หน้าเสาฝึกชกพวกนี้

ฉีฮ่าวดึงฟางชิงอวี่มาอยู่ตรงหน้าเธอ ทำความเคารพแบบทหาร

“ครูฝึกเจิ้ง นักเรียนใหม่มาถึงแล้ว!”

ครูฝึกเจิ้งพยักหน้า โบกมือให้ฉีฮ่าว: “นายไปฝึกเองได้แล้ว”

จากนั้นก็หันมามองฟางชิงอวี่

“นาย ตามฉันมา”

ฟางชิงอวี่เดินตามเธอไปอย่างสงสัย ไปที่ห้องทำงานหลังฉากกั้นอีกด้านหนึ่ง

“บัตรประชาชนให้ฉันดูอีกที”

ครูฝึกเจิ้งนั่งลงบนเก้าอี้ มองไปที่คอมพิวเตอร์แล้วยื่นมือไปหาฟางชิงอวี่

ฟางชิงอวี่ก็ยื่นบัตรประชาชนให้เธอ

ไม่นาน

ครูฝึกเจิ้งก็ปิดคอมพิวเตอร์ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากลิ้นชักวางบนโต๊ะ

“ในคลาสทางการ สิ่งที่นายเรียน ต้องเซ็นสัญญา 2 ฉบับ นายดูหน่อยว่ารับได้ไหม”

“ครับ”

ฟางชิงอวี่หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างสงสัย

สัญญาฉบับหนึ่งคือสัญญาเก็บความลับ ฉบับหนึ่งคือสัญญาทั่วไป

สัญญาเก็บความลับเนื้อหาหลักคือห้ามนำเนื้อหาที่เรียนในคลาสทางการไปบอกต่อใคร หากฝ่าฝืนจะถูกปรับหนัก และมีความผิดทางกฎหมาย

จุดนี้ฟางชิงอวี่ก็เดาได้ตั้งแต่ตอนที่ได้ยินเรื่องสัญญา

ไม่ได้แปลกใจอะไร

แต่สัญญาฉบับที่สอง ทำให้ฟางชิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เงยหน้ามองครูฝึกเจิ้ง

“จะเข้าคลาสทางการ ต้องเข้าร่วมหน่วยงานกำกับดูแลนี้ด้วยเหรอ?”

“เป็นแค่ชื่อ นายดูให้จบก่อนแล้วค่อยพูด”

ครูฝึกเจิ้งไม่ได้เงยหน้าเลย แสดงว่าได้ยินคำถามนี้มาหลายครั้งแล้ว

ฟางชิงอวี่ก็ได้แต่ทนอ่านต่อไป

ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

สิ่งที่สอนในคลาสทางการ คือวิชาฆ่าคน

ดังนั้นสัญญาจึงกำหนดให้นักเรียนคลาสทางการ หากไม่ใช้ในสถานการณ์พิเศษ ถ้าทำร้ายคนอื่นโดยสมัครใจต้องได้รับโทษเพิ่มหนึ่งเท่า

ข้อสองคือต้องลงทะเบียนกับหน่วยงานกำกับดูแลนี้ เพื่อให้สามารถตรวจสอบข้อมูลได้ตลอดเวลา

จุดนี้ก็เหมือนกับช่างทำกุญแจ

ฟางชิงอวี่ก็เข้าใจได้

จึงเซ็นชื่อลงไปทันที

ยื่นเอกสารให้ครูฝึกเจิ้งอีกครั้ง

“ไปกันเถอะ”

“นายอยากฝึกชก หรือฝึกอาวุธ?”

ครูฝึกเจิ้งเก็บเอกสารไว้ ยืนขึ้นเดินออกไป พลางถาม

“เอ่อ”

“ฝึกทั้งสองอย่างได้ไหม?”

ฟางชิงอวี่เดินตามหลัง พูดคำถามที่คิดไว้แล้ว

เขาชอบวิชาหมัดมาก

แต่ก็เข้าใจหลักการที่ว่ายิ่งยาวยิ่งแรง

ถ้าเป็นไปได้ ฟางชิงอวี่ก็อยากจะเรียนวิชาหมัดกับอาวุธหนึ่งอย่าง

แบบนี้ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนก็จะรับมือได้ดีกว่า

“ได้สิ ถ้านายเรียนไหว”

ไม่คิดว่าครูฝึกเจิ้งจะพยักหน้าอย่างง่ายดาย

ฟางชิงอวี่เห็นเธอตอบตกลง ก็อดใจรอการฝึกต่อไปไม่ไหว

“มา ต่อยฉัน”

ไม่คิดว่ายังไม่ทันจะเดินไปถึงเสาฝึกชก ครูฝึกเจิ้งก็หันมาหาฟางชิงอวี่ พูดอย่างผ่อนคลาย

“?”

ฟางชิงอวี่ฟังแล้วก็ชะงักไป

“ให้ต่อย ก็ต่อยสิ”

ครูฝึกเจิ้งเลิกคิ้วสูง ไม่โกรธก็ยังน่าเกรงขาม

ฟางชิงอวี่ก็ได้แต่กัดฟัน ยกหมัดขึ้นมาทุบไปที่หน้าของเธอ

แปะ——

ผลปรากฏว่าครูฝึกเจิ้งก็ตบที่ข้อมือของฟางชิงอวี่ไปหนึ่งที ขมวดคิ้วตะคอก

“เหล่าฉินสอนวิชาต่อสู้จริงให้นายแบบนี้เหรอ?”

ฟางชิงอวี่สะบัดมือ รอยแดงที่ข้อมือก็ค่อย ๆ บวมขึ้นมา

พอได้ยินดังนั้น ก็สลัดความคิดอื่น ๆ ออกไป ตั้งสมาธิร้อยเปอร์เซ็นต์

หายใจเข้าลึก ๆ ส้นเท้าออกแรงทันที หมัดซ้ายวาดเป็นวงโค้งพุ่งไปที่ซี่โครงของครูฝึกเจิ้ง

แปะ——

ครูฝึกเจิ้งก็ตบอีกครั้ง รออยู่ที่เส้นทางหมัดของเขาพอดี ตบไปที่ปลายแขน

ฟางชิงอวี่รู้สึกเหมือนถูกกดปุ่มหยุด แรงของแขนทั้งข้างก็ยุบตัวลงอย่างแปลกประหลาดจนรู้สึกชา

“กลั้นหายใจ”

ตอนนั้นครูฝึกเจิ้งก็พุ่งเข้ามาข้างหน้า มือขวากดไปที่ท้องของเขาขึ้นไป

“รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของทรวงอก”

ฟางชิงอวี่กำลังจะอ้าปาก ก็ถูกอีกฝ่ายดีดนิ้วไปที่ไหปลาร้า

การดีดเบา ๆ นี้เหมือนกับเปิดสวิตช์ การหายใจที่ติดขัดก็จมดิ่งลงสู่จุดตันเถียนอย่างราบรื่น กระดูกสันหลังก็ยืดตรงเหมือนสปริงที่ถูกปรับเทียบใหม่

“เสียงฟ้าร้องมาจากส้นเท้า ออกมาจากเอวและสะโพก”

นิ้วโป้งของครูฝึกเจิ้งก็กดไปที่หลังเอวของเขาอีก “ตอนหายใจเข้ากล้ามเนื้อซี่โครงจะยืดออก ตอนหายใจออกกระดูกก้นกบจะจมลง ชกอีกที!”

ฟางชิงอวี่จับจังหวะบางอย่างได้จากการกดที่เป็นจังหวะ

ครูฝึกเจิ้งที่กำลังพูดอยู่ ก็เหมือนจะหยุดนิ่งไปในสายตาของเขา

วินาทีต่อมา

ชก!!

บนตำราภาพ หน้าต่างของผู้ฝึกยุทธ์ฝึกหัด ก็มีการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบ ๆ

[ตรวจพบทักษะขั้นสูง «มังกรจำศีล» กำลังเปิดใช้งาน (1/100)]

[ค่าประสบการณ์การเปิดใช้งาน +1]

(จบบท)