PTH12 ยอดเยี่ยม

“เจ้าหากระดูกแมงป่องเพลิงมามากขนาดนี้ได้ยังไง?” ราตรีมาเยือน เว่ยสั่วกลับถึงบ้านหลังน้อย นำโถคุมภูติที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา คลายผนึกที่ลงไว้ก่อนที่ชายชราร่างเขียวจะปรากฏกาย เมื่อชายชราเห็นกระดูกแมงป่องเพลิงที่เว่ยสั่วได้มา ชายชราดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

“ฮ่าฮ่า ข้าแค่โชคดีไปเจอพวกตัวผู้ที่กำลังแย่งตัวเมีย เลยฆ่ากันตายยกใหญ่ ข้าก็แค่รอเก็บซากของพวกมันมา” เว่ยสั่วล้างหญ้าธูปเงินและบุบผาเพลิงที่เก็บมาระหว่างทางกลับบ้าน พลางกล่าวตอบคำถามของชายชราด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เขารู้แล้วว่ายิ่งหญ้าธูปเงินและบุบผาเพลิงมีคณภาพสูงมากเท่าไหร่ กระดาษยันต์ที่ได้ก็จะมีคุณภาพสูงมากเท่านั้น เมื่อวาดอักขระลงไปแล้วจะยิ่งทำให้ยันต์ทรงพลังมากขึ้น

“เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง” เมื่อได้ยินคำกล่าวของเว่ยสั่ว ชายชราทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“ฮ่าฮ่า ถ้าท่านอยากรู้ก็บอกอะไรที่เป็นประโยชน์กับข้ามาสักอย่างก่อนสิ” เว่ยสั่วกล่าว

“ไม่หล่ะ เจ้าน่าจะรู้ดีว่าหากจะก้าวหน้าต้องเป็นไปทีละขั้นตอน” ชายชรากล่าว

“ข้ารู้น่า… แต่ท่านบอกข้าเองว่าถ้าข้าบรรลุเขตขั้นทะเลศักดิ์สิทธิ์ที่ 4 ท่านจะบอกอะไรที่เป็นประโยชน์กับข้า…” เว่ยสั่วกล่าว “อย่างน้อยท่านก็น่าจะบอกข้าหน่อยว่าสิ่งนั้นคืออะไร”

“ก็ได้” ชายชราจ้องมองเว่ยสั่วพลางกล่าว “สิ่งที่ข้าจะบอกเจ้าคือ ตำรับโอสถที่เป็นประโยชน์กับตัวเจ้า วิธีการรับมือกับอสูรชนิดต่างๆที่ข้ารู้จัก นอกจากนี้ ข้ายังรู้จักถ้ำอาศัยของผู้เชี่ยวชาญไร้สังกัดที่สร้างเอาไว้... ผ่านมาเป็นหมื่นปี ผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นสมควรตายกันไปหมดแล้ว”

“เยี่ยมมาก!”

เว่ยสั่วตื่นเต้นกับคำกล่าวของชายชรา เขาสนใจตำรับโอสถ เขารู้ว่าตำรับโอสถที่ชายชราจะให้ย่อมไม่ธรรมดาเหมือนกับยันต์เพลิงที่ชายบอกวิธี นอกจากตำรับโอสถแล้วยังมีที่พักที่ถูกปล่อยร้าง เรียกว่า ถ้ำอาศัย

ถ้ำอาศัยคือที่อยู่อาศัยหรือบ้านของผู้เชี่ยวชาญไร้สังกัด ซึ่งของมีค่าทั้งหมดของผู้เป็นเจ้าของ ส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ในภายในนั้น

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีข่าวการพบถ้ำอาศัยภายในแคว้นสวรรค์ลึกล้ำอยู่หลายครั้ง แต่ละครั้งที่พบ นิกายมากมายจะเข้าประชันเพื่อชิงความเป็นเจ้าของ เมื่อเข้าสำรวจขุมกำลังที่ได้ครองจะได้พบสิ่งต่างๆมากมายภายใน ผู้ที่ได้ครอบครองสมควรได้สมบัติไปมากมาย

นอกจากตำรับโอสถและถ้ำอาศัยแล้ว ชายชรายังจะมอบความรู้เรื่องอสูรให้… ภายนอกกำแพงสวรรค์มีอสูรมากมายมหาศาล แม้ว่าอสูรที่อยู่รอบๆเมืองจิตวิญญาณสูงสุดจะเก่งกาจ ยากจะรับมือ แต่ไม่อาจเทียบเคียงกับภายนอกกำแพงสวรรค์ได้

นอกจากจำนวนอสูรภายนอกกำแพงสวรรค์จะมากมายมหาศาลแล้ว ยังมีอสูรระดับสูงอยู่ไม่น้อยเช่นเดียวกัน ต่อให้เป็นเขตขั้นแก่นทองคำที่ออกไปเผชิญภายนอกกำแพงสวรรค์ ยังเสี่ยงที่จะถูกสังหาร

ด้วยความที่ภายนอกนั้นอันตราย แผนที่ของโลกภายนอกจึงขายได้ราคาแพงมาก ชายชราที่อยู่ภายในโถคุมภูติ เคยติดตามผู้เป็นนายมาแล้วมากมาย สมควรเคยเดินทางไปยังแคว้นต่างๆในโลก พบเจอสิ่งต่างๆมากมาย กระทั่งมีโอกาสได้รู้ว่าสิ่งใดคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในโลกใบนี้!

แม้ว่าตอนนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่เว่ยสั่วไม่รู้ แต่มีอย่างหนึ่งคือเขารู้ คือชายชรามีค่ากับเขามาก “ผู้อาวุโส… ข้าว่า ข้าอาจมีโอกาสได้ฉุ่ยหลิงเอ๋อร์มาครองหากได้ท่านช่วย… ว่าแต่ทำไมท่านถึงไม่ยอมบอกข้าว่าท่านให้ตำรับโอสถอะไร? ทำไมต้องรอให้ถึงเขตขั้นทะเลศักดิ์สิทธิ์ที่ 4 ก่อน?”

“เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าไปรนหาที่ตาย” ชายชรากล่าว “ดูจากนิสัยเจ้าแล้ว หากวันนี้ข้าบอก พรุ่งนี้เจ้าคงแจ้นออกไปหาสมุนไพร… ข้าอยากช่วยเจ้ารักษาชีวิต อีกอย่าง โอสถนั่นก็เป็นประโยชน์กับเขตขั้นทะเลศักดิ์สิทธิ์ที่ 4”

“อืม… แต่ข้ายังมีอีกคำถาม”

“ทำไมเจ้าเป็นคนช่างสงสัยขนาดนี้?”

“คำถามสุดท้ายของวันนี้แล้ว” เว่ยสั่วกล่าว “ครั้งก่อนที่ท่านบอกว่าดื่มโลหิตแมงป่องเพลิงจะทำให้ปราณของท่านฟื้นฟู… ท่านดื่มโลหิตยังไง?”

ชายชราขมวดคิ้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังโถคุมภูติ “เจ้าก็แค่เทโลหิตลงไปในนั้น”

“แค่นั้นหน่ะเหรอ?

เว่ยสั่วกล่าวพลางหยดโลหิตแมงป่องลงไปในโถหนึ่งหยด ทันทีที่โลหิตสัมผัส โถเปล่งแสงสีเขียว อักขระที่สลักอยู่บนโถเปล่งแสง โลหิตแมงป่องเพลิงจะค่อยๆจางหายไป

เขาจ้องมองชายชราและพยายามจะหยดโลหิตลงไปอีกครั้ง แต่ชายชรากลับส่ายหน้า “แค่นี้ก็พอแล้ว”

“พอแล้ว?”

“ตอนนี้อักขระบนโถเสียหาย จึงดูดซับโลหิตได้ไม่มาก แค่หยดเดียวก็เพียงพอหล่อเลี้ยงได้ 3 วัน ต่อให้เจ้าเทโลหิตลงมาอีกก็ไม่เป็นประโยชน์”

“งั้นข้าก็ทำอะไรไม่ได้” แม้ว่าเขาจะมีโลหิตแมงป่องอยู่มาก แต่ให้ชายชราไปมากกว่านี้ไม่ได้… โลหิตแมงป่องแต่ละหยดล้วนเป็นศิลาวิญญาณในสายตาเว่ยสั่ว แม้จะใจดีมอบให้ชายชราแต่เขาก็แอบเสียดาย ในเมื่อชายชราพอแล้ว กระดูกแมงป่องที่เหลือเว่ยสั่วจึงนำมาเค้นเอาโลหิตบรรจุลงในขวด แล้วเริ่มทำกระดาษยันต์

เมื่อได้กระดาษยันต์คุณภาพสูงออกมา 16 แผ่นเขาก็หยุด หันมาจับพู่กันวาดอักขระลงไป

เมื่อวาดอักขระลงกระดาษยันต์ได้ 14 แผ่น เขาก็หมดแรง ร่างกายและจิตใจมาถึงขีดจำกัด

ภายในห้องของเว่ยสั่ว แสงสีแดงส่องสว่างออกมาเป็นระยะ เป็นสัญญาว่าสร้างยันต์ได้สำเร็จ

“สร้างยันต์ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ” เขาทรุดตัวลงเตียงด้วยความเหน็ดเหนื่อย กระดาษยันต์ 16 แผ่น สำเร็จไป 9 แผ่น ที่เหลือล้มเหลว ดูเหมือนตอนนี้ อัตราความสำเร็จของเขาจะเพิ่มมากขึ้นแล้ว...