บทที่ 38 เสือผีโบราณไป่หมิงถูกกักขัง

หลังจากเสือผีโบราณไป่หมิงหยุดลง มันจ้องมองป่าทึบเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง

ซูเซียวเซียวถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วมองไปตามสายตาของมัน เห็นเพียงในป่าลึกมีหมอกดำพัวพันอยู่ ต้นไม้รอบๆ แสดงอาการเหี่ยวเฉาที่ไม่เป็นธรรมชาติ

"ฮวาฮวา นั่นคือที่ที่ปีศาจอยู่เหรอ?"

ซูเซียวเซียวถามเสียงเบา หดคอด้วยความกลัว

ไป่หมิงพยักหน้า เปล่งเสียงคำรามต่ำออกจากลำคอ ส่งสัญญาณให้ซูเซียวเซียวอยู่กับที่ จากนั้นจึงค่อยๆ เดินไปข้างหน้า แต่ละก้าวทิ้งรอยอุ้งเท้าขนาดใหญ่บนพื้น แผ่ไอสังหารออกมารอบทิศทาง ดุดันสมกับเป็นราชันย์ผู้ทรงอำนาจ!

ซูเซียวเซียวหันกล้องมือถือไปยังบริเวณที่ผิดปกตินั้น พร้อมอธิบาย

"ครอบครัวในไลฟ์ คราวนี้ทุกคนมีบุญตามาก ฮวาฮวากำลังเดินไปดูสถานการณ์ข้างหน้า บางทีเราอาจจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของปีศาจในไม่ช้า..."

ขณะที่ซูเซียวเซียวกำลังพูด จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องอย่างน่าสะพรึงกลัวดังมาจากป่าลึก ตามด้วยเสียงดังสนั่นของต้นไม้หัก ขนทั้งตัวของเสือผีโบราณไป่หมิงพองขึ้นทันที ความเร็วเพิ่มขึ้น มันเปล่งเสียงคำรามกึกก้องแล้วพุ่งเข้าไป

จากนั้นก็มีเสียงดังมาจากในป่า เห็นต้นไม้ล้ม พร้อมกับเสียงคำรามของเสือที่ดังสนั่นหวั่นไหว

ซูเซียวเซียวมองไม่เห็นสถานการณ์ในป่า เป็นห่วงฮวาฮวามาก จึงเดินไปทางป่า คนในห้องไลฟ์ก็เพราะความอยากรู้อยากเห็น จึงพากันยุให้เธอเข้าไป

มีเพียงข้อความแชทจำนวนน้อยที่ห้ามไม่ให้เธอเข้าไป แต่พริบตาเดียวก็ถูกข้อความอื่นๆ สไลด์หายไป

ปลายนิ้วของซูเซียวเซียวสั่นเล็กน้อย กล้องมือถือสั่นไหวตามจังหวะก้าวของเธอ คนในห้องไลฟ์พลอยตื่นเต้นไปกับเธอด้วย กิ่งไม้แห้งส่งเสียงแตกใต้เท้า แต่ละเสียงเหมือนเหยียบลงบนเส้นประสาทของเธอ

"ฮวาฮวา?"

เธอเรียกเบาๆ ตื่นเต้นจนภาพในห้องไลฟ์สั่นขึ้นลง

เสียงต่อสู้ในป่าลึกรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงคำรามของเสือปะปนกับเสียงแหลมของบางสิ่ง ทำให้รู้สึกขนลุก หมอกดำรอบๆ ไหลเวียนระหว่างเรือนยอดไม้ราวกับมีชีวิต ทุกที่ที่มันผ่านไป ใบไม้ก็เหี่ยวเฉาร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว

[สตรีมเมอร์ อย่าไปเลย อันตรายเกินไป!]

[สตรีมเมอร์ รีบดูที่พื้นสิ!]

ข้อความแชทสีแดงตัวหนาดึงดูดความสนใจของซูเซียวเซียว เธอก้มมอง แล้วก็สูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ

เห็นเพียงพื้นดินกลายเป็นสีม่วงดำประหลาด เหมือนถูกกัดกร่อนด้วยบางสิ่ง ส่วนที่ไม่ถูกกัดกร่อนยังคงเป็นสีปกติ น่ากลัวกว่านั้นคือ รอยเหล่านี้กำลังลามมาทางเธอด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

"นี่...นี่มันอะไรกัน?"

เธอถอยหลังสองก้าวด้วยสัญชาตญาณ แต่กลับได้ยินเสียง "แกร๊ก" จากด้านหลัง

ซูเซียวเซียวหันขวับ กล้องมือถือส่องไปที่ใยแมงมุมขนาดมหึมา เส้นใยหนาเท่านิ้วมือ ส่องประกายสีขาวเงินเมื่อถูกแสง

สิ่งที่ทำให้เธอขนลุกยิ่งกว่านั้นคือ บนใยแมงมุมมีซากสัตว์เล็กๆ ที่แห้งเหี่ยวติดอยู่ แม้แต่ซากที่ดูเหมือนมนุษย์ด้วย ผิวของพวกมันเป็นสีม่วงดำน่ากลัว

ลมหายใจของซูเซียวเซียวเร็วขึ้น ในใจเตือนให้เธอออกไปจากที่นี่

แต่แล้วจู่ๆ ร่างสีขาวก็พุ่งมาจากด้านข้าง ซูเซียวเซียวยังไม่ทันได้กรีดร้อง ก็ถูกแรงมหาศาลผลักล้มลงกับพื้น มือถือร่วงออกไป

เธอตกใจเบิกตากว้าง เห็นไป่หมิงกำลังทับตัวเธอไว้ เขี้ยวคมห่างจากหน้าเธอแค่ไม่กี่นิ้ว

"ฮวาฮวา~"

ซูเซียวเซียวรีบร้องเรียก

"โฮ่ง!"

ไป่หมิงคำรามตัดบทเธอ ขณะเดียวกันเงาดำก็พุ่งผ่านจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ "โครม" เสียงดังกระแทกเข้ากับลำต้นไม้ ถลกเปลือกไม้ออกไปเป็นแผ่นใหญ่

ซูเซียวเซียวเหลียวมอง แทบจะตกใจจนวิญญาณหลุดลอย นั่นคือแมงมุมปีศาจตัวเล็กกว่าแต่ดูดุร้ายพอกัน ดวงตาแปดดวงเปล่งแสงสีแดงเลือดในความมืด ขาหน้าหนึ่งข้างปักลึกในต้นไม้ กำลังพยายามดึงออกมา

ไป่หมิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างมหึมาบังซูเซียวเซียวไว้ แยกเขี้ยว เผยให้เห็นฟันคม ขนบนหลังพองขึ้นทั้งหมด หางตึงเป็นเส้นตรง มีแสงสีฟ้าวาบ มันย่อตัวลง คำรามข่มขู่แมงมุมปีศาจตรงหน้า

"ฮวา...ฮวาฮวา ตรงนั้นยัง...ยังมีอีกตัว..."

เสียงของซูเซียวเซียวสั่น เธอลุกขึ้นอย่างลนลาน พบว่ามือถือหล่นอยู่ห่างไปไม่กี่เมตร กล้องชี้ตรงไปที่แมงมุมปีศาจพอดี

"คุกๆๆ..."

แมงมุมปีศาจส่งเสียงหัวเราะเหมือนผู้หญิง ทำให้ซูเซียวเซียวขนลุกซู่ คนในห้องไลฟ์เห็นชัดกว่า บางคนถึงกับร้องไห้ด้วยความกลัว เพราะกล้องมือถืออยู่ตรงหน้าแมงมุมปีศาจพอดี

...

ขณะเดียวกัน ที่ที่พักแห่งหนึ่งในหวังจิง เย่หงอวี๋ที่เพิ่งจัดการกับเหตุการณ์ปีศาจโจมตีมนุษย์ในต่างจังหวัดเสร็จ กำลังคลุมผ้าขนหนูสีขาว เพิ่งออกจากห้องน้ำ เปิดมือถือตามความเคย ตั้งใจจะดูว่าซูเซียวเซียวกำลังทำอะไรอยู่

"รุ่นพี่น่ารักคนนี้คงกำลังฝึกศิลปะเลี้ยงสัตว์ที่รู้แค่ครึ่งๆ กลางๆ ของเธอล่ะมั้ง?"

เย่หงอวี๋พึมพำกับตัวเอง เพราะตอนนี้เฉินฮ่าวมีนักเรียนแค่สามคน คนหนึ่งคือซูเซียวเซียว คนหนึ่งคือเธอ และอีกคนคือฉินเหยาที่เธอไม่ถูกกัน

แต่พอเธอเปิดห้องไลฟ์ของซูเซียวเซียว สิ่งที่เห็นคือภาพแมงมุมปีศาจ ตกใจจนแทบจะโยนมือถือทิ้ง

"อะไรกัน? ทำไมในห้องไลฟ์ของเซียวเซียวถึงมีภาพแมงมุมปีศาจ?"

เย่หงอวี๋ตกใจในตอนแรก แต่ก็รีบสงบสติอารมณ์ รีบจับมือถือขึ้นมาดูอย่างจริงจัง และจากข้อความแชท เธอก็เข้าใจเรื่องราวอย่างรวดเร็ว ตกใจจนรีบแต่งตัว โทรศัพท์เรียกประชุมหน่วยพิเศษเก้าทันที

ขณะนี้ในป่าชานเมือง ซูเซียวเซียวกำลังอยู่ภายใต้การปกป้องของไป่หมิง หลบหลีกการโจมตีจากแมงมุมปีศาจ ตอนแรกมีแมงมุมปีศาจแค่หนึ่งสองตัว เสือผีโบราณไป่หมิงจัดการได้สบายๆ

แต่ที่ไหนได้ ที่นี่ไม่ได้มีแมงมุมปีศาจแค่สองตัว แต่มีมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะแมงมุมปีศาจพวกนี้ แม้จะไม่แข็งแกร่งเท่าเสือผีโบราณไป่หมิง แต่พวกมันพ่นใยและก๊าซพิษไปทั่ว จำกัดความคล่องตัวของเสือผีโบราณไป่หมิงเป็นอย่างมาก

ไม่นานนัก เสือผีโบราณไป่หมิงก็ถูกแมงมุมปีศาจหลายตัวรุมล้อม

"ฮวาฮวา ระวัง!"

ซูเซียวเซียวตะโกนอย่างกระวนกระวายอยู่ข้างๆ เธอไม่เคยเรียนทักษะการต่อสู้จากเฉินฮ่าว มีแต่ศิลปะเลี้ยงสัตว์ที่ใช้ได้บ้างไม่ได้บ้างที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

เสือผีโบราณไป่หมิงแม้จะเป็นเสือผีโบราณ แต่มันเป็นแค่ตัวอ่อน และร่างเดิมก็เป็นเพียงแมวลายเสือที่ยกระดับด้วยสายเลือด ไม่ใช่เสือผีโบราณจริงๆ มันมีความสามารถไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของเสือผีโบราณด้วยซ้ำ

ไม่นาน เสือผีโบราณไป่หมิงก็ถูกแมงมุมปีศาจสามตัวล้อมไว้ ร่างกายพันด้วยใยแมงมุมสีเงินหนาเท่านิ้วหัวแม่มือ เหมือนขนมจ้างที่น่าสงสาร ได้แต่คำรามต่อเนื่อง พยายามดิ้นรนสุดแรง

ใยแมงมุมของพวกปีศาจนี้มีแรงยึดเหนียวมาก กักขังเสือผีโบราณไป่หมิงที่มีชื่อเสียงด้านพละกำลังไว้แน่น เสือผีโบราณไป่หมิงได้แต่โกรธอย่างไร้ความสามารถ ไม่อาจทำอะไรพวกแมงมุมปีศาจได้เลย

(จบบท)