EP.549 รองกัปตันของราชาโจรสลัด!

EP.549 รองกัปตันของราชาโจรสลัด!

กิจกรรมใน "วันพีช" :

"เฮ้ยยยย!!? บนเรือของราชาโจรสลัดนะเหรอ!!" ลูฟี่อุทานหลังจากเรย์ลี่เผยว่าครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่บนเรือของราชาโจรสลัด

“ใช่แล้ว ฉันเป็นรองกัปตัน... ฉันชื่อซิลเวอร์ เรย์ลี่ ยินดีที่ได้รู้จัก” เรย์ลี่ตอบด้วยรอยยิ้ม

“ฮัจจัง เธอไม่ได้บอกพวกเขาเหรอ” ชัคกี้ถาม

“นิว~… พวกเราแค่ต้องการให้เขามาคลุมเรือเท่านั้น” ฮัจจังตอบ

“รองกัปตัน!?” ลูกเรือทั้งหมดตกตะลึงเมื่อรู้ตัวตนที่แท้จริงของเรย์ลี่

พวกเขาทั้งหมดก็ตระหนักถึงเรื่องนี้ทันที แต่ดูเหมือนโรบินจะรู้เรื่องนี้มานานแล้ว

“โอ้ย พวกนายไม่สังเกตเลยเหรอ” เธอกล่าวถาม

"ฉันรู้จักชื่อนั้นดีเลย!!!"

"มันอยู่ในหนังสือหลายเล่มเลย!!!"

อุซปและนามิอุทานโดยมีน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาอย่างเงียบๆ

"มันเป็นชื่อที่ทุกคนเคยได้ยินอย่างน้อยสักครั้งนึงอย่างแน่นอน" ซันจิกล่าว

“…” การได้ยินชื่อนี้ทำให้แฟรงกี้นึกถึงอะไรบางอย่าง

“โกล โรเจอร์ ผมจำมือใหม่ที่มีชื่อนั้นได้... หรือบางทีก็อาจจะไม่” บรู๊คกล่าว

ลูกเรือของราชาโจรสลัดทุกคนต่างมองดูหน้ามังงะโดยกลั้นหายใจเพราะเหตุการณ์ปัจจุบันกำลังพูดถึงพวกเขาอยู่

"โครงกระดูกคนนี้หมายถึงอะไรเมื่อเขาพูดว่า "มือใหม่" ?"

“อ๋อ ใช่แล้ว! กลุ่มโจรสลัดรุมบ้านั้นเป็นกลุ่มโจรสลัดที่เก่าแก่มาก... ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉันนั้นเพิ่งเริ่มการเดินทางกับเรย์ลี่ในช่วงที่พวกเขาใกล้จะถึงจุดจบ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

"ฉันไม่คาดคิดว่าจะมีวันที่มีคนเรียกฉันว่ามือใหม่... แม้ว่าฉันจะชื่อโกล ดี. โรเจอร์ ฉันก็มีจุดเริ่มต้นที่คนอย่างบรู๊คได้ยินมา เหมือนกับใบประกาศจับใบแรกที่ลูฟี่ได้รับ มันอาจจะเป็นใบประกาศจับใบปรกแรกที่ฉันได้และบรู๊คได้เห็นก็ได้"

...

“เรย์ลี่กำลังพูดอะไรอยู่นะ... เรย์... ตัวนายในมังงะดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่าลูฟี่นั้นพิเศษแค่ไหนจริงๆ...”

"บทสนทนานี้ดูน่าสนใจมาก..."

"ดูขนาดของความตกใจบนใบหน้าของพวกเขาสิ เมื่อพวกเขารู้ว่ากำลังพูดคุยกับตำนานที่มีชีวิต... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เรย์ลี่ปรับแว่นของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันอยากรู้เหตุผลของมิตรภาพแปลกๆของฉันกับมนุษย์เงือก... ตัวของฉันในมังงะบอกว่าฮัจจินั้นเคยช่วยเขาจากเรืออัปปาง... แปลกนะ ฉันได้รับบาดเจ็บจนว่ายน้ำไม่ได้เหรอ ?"

“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ไม่สำคัญเท่ากับผลลัพธ์ มนุษย์เงือกคนนี้เป็นคนใจดีมาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาช่วยนายไว้จริงๆเมื่อนายอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย” โรเจอร์ตอบ

“ดูคำถามของซันจิสิ... ดูเหมือนว่านี่จะเป็นจังหวะที่เหมาะสมที่จะท้าทายคำโกหกของรัฐบาลโลก ฮ่าๆๆๆ! จู่ๆฉันก็อยากเห็นสีหน้าของ 5 ผู้เฒ่าทั้ง 5 คนหลังจากเห็นตอนนี้”

“แต่โกลโรเจอร์ถูกประหารชีวิตเมื่อ 22 ปีก่อน พวกเขาไม่ได้จับตัวนายที่เป็นรองกัปตันเหรอ...” ซันจิถามถึงเหตุผลที่เรย์ลี่สามารถหลบหนีการไล่ล่าของกองทัพเรือได้

“พวกเราไม่ได้ถูกจับ... โรเจอร์เข้ามอบตัวเองต่างหาก”

“รัฐบาลโลก... ต้องการแสดงอำนาจ เลยกระทำเหมือนจับตัวเขาได้...”

“ราชาโจรสลัดมอบตัว !? ทำไมล่ะ !?” นามิถาม

“เพราะเขามองเห็นจุดสิ้นสุดการเดินทางของพวกเราแล้ว”

“... ประมาณ 4 ปีก่อนการประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน... โรเจอร์ล้มป่วยด้วยโรคร้ายแรง” เรย์ลี่กล่าวด้วยความเศร้าโศก ราวกับว่าการนึกถึงเหตุการณ์นั้นทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน

“กัปตันโรเจอร์…สิ่งที่เรย์ลี่พูดเป็นความจริงหรือเปล่า ?”

"มันคงไม่ถูกต้องหรอก... ใช่ไหมล่ะ ?"

ลูกเรือบางคนไม่ทราบเกี่ยวกับโรคร้ายแรงที่กัปตันของพวกเขาติดมาก่อนหน้านี้... เป็นสิ่งที่มีเพียงเรย์ลี่ , กาบัน และคร็อกคัสที่เป็นแพทย์ประจำเรือเท่านั้นที่รู้

คนอย่าง บุลเล็ต , แชงคส์ , บากี้และคนอื่นๆ พวกเขาไม่รู้เรื่องนี้เลย จนกระทั่งในช่วง 2 ปีสุดท้ายของการเดินทางบนเรือโอโร่แจ็คสัน

ไม่ต้องพูดถึงกลุ่มโจรสลัดหนวดขาวที่ไม่รู้เรื่องราวจริงตลอดเวลา... เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่เรย์ลี่พูดในมังงะ พวกเขาก็ตกใจเช่นกัน

“ทำไมแกถึงส่งตัวเองไปอยู่ในมือของกองทัพเรือ ? กุรารารารา!! มันชัดเจนอยู่แล้วใช่ไหมลูกๆ ว่าชายที่รู้จักกันในชื่อราชาโจรสลัดผู้นี้อันตรายยิ่งกว่าหากเขาใกล้จะตายเสียอีก”

หนวดขาวหัวเราะและแสดงความคิดเห็นอย่างตรงไปตรงมา

"รูปร่างหน้าตาเป็นมิตรและหนวดเคราอันน่ารักของเขาไม่ได้ดึงดูดแกเลย เขาเป็นปีศาจที่น่ากลัวกว่าปีศาจตัวจริงเสียอีก"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รูจรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของนิวเกตอย่างชัดเจน

“ส่วนไหนของเขาที่ดูเหมือนปีศาจ ?” เธอถาม

“โอ้ ?” หนวดขาวหยุดดื่มสาเกก่อนที่จะยกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ ท่าทางของรูจดูเหมือนแมวโกรธ

“เอาล่ะ กุรารารา นายมีภรรยาที่ดีนะ โรเจอร์”

เมื่อเห็นเช่นนี้ โรเจอร์ก็หัวเราะก่อนจะลูบหัวภรรยาและพูดว่า “อย่าจริงจังกับคำพูดของนิวเกตมากเกินไปเลย เขาไม่ได้เป็นคนเรียกฉันว่าปีศาจคนเดียว แต่การเรียกแบบนั้นไม่ได้ทำให้คุณค่าของฉันลดลงแต่อย่างใด การสร้างยุคโจรสลัดที่ยิ่งใหญ่เป็นการกระทำที่ปีศาจเท่านั้นที่ทำได้”

เมื่อพูดเช่นนี้แล้ว เขาก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับลูกเรือของเขาและให้กำลังใจพวกเขา

“ไม่เป็นไรนะเพื่อนๆ เหตุผลที่คร็อกคัสออกจากทีมและกลับมาที่แหลมแฝดก็เพราะว่าโรคของฉันหายแล้ว ฉันจะไม่ตายเพราะโรคนี้ในโลกนี้หรอก”

"โอ้!!" ลูกเรือทุกคนร้องอุทาน

...

มารีนฟอร์ด :

บึ้ม! "ไอ้เวรเอ๊ย!"

เซนโงคุตะโกนขณะที่เขาเกือบจะทุบแผ่นไม้ด้วยการตบ

"ไอ้พวกกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์พวกนี้ยังคงก่อปัญหาอยู่ในมังงะอยู่เลย!"

“ความภาคภูมิใจทั้งหมดที่พวกเราได้รับจากตอนแรกของมังงะนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ! พวกเราไม่ได้จับโรเจอร์ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเรา แต่เขาต่างหากที่มอบตัว!”

"นั่นไม่ชัดเจนเหรอ เซนโงคุ บุวาฮ่าฮ่าฮ่า!"

“นายไม่พูดเหรอว่านายไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะจับโรเจอร์ได้แม้ว่าเขาจะป่วยก็ตาม”

“แต่... แต่... ทำไมมังงะถึงเปิดเผยความจริงนี้ตอนนี้ล่ะ นี่เท่ากับการตบหน้าพวกเราเป็นเวลานานเลยนะ!”

“เรย์ลี่กินสเตียรอยด์หรือเปล่า ? เขาไม่หยุดเททุกอย่างที่เขารู้ออกมาเลย...”

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตัวละครในตำนานลึกลับควรจะเป็น…”

"เอาล่ะ เอาล่ะ... อย่างน้อยความผิดในการสร้างยุคโจรสลัดยิ่งใหญ่และเชื่อมโยงกับโรเจอร์ก็ได้รับการยืนยันตั้งแต่แรกแล้ว... เยี่ยมไปเลย!"

โปรดติดตามตอนต่อไป.

_______________