บทที่ 425 กลับเมืองหลวง พบสหายเก่า เปรมปรีดิ์!
บทที่ 425 กลับเมืองหลวง พบสหายเก่า เปรมปรีดิ์!
ทวีปเก้าสวรรค์ ราชวงศ์เป่ยเซี่ย เมืองหลวง!
ไม่ได้เจอกันนานหลายปี เมืองหลวงยังคงเจริญรุ่งเรือง ดอกท้อโปรยปรายในเมืองหลวงที่คึกคัก ต้องบอกว่าเมืองหลวงเป็นเมืองที่มีชีวิตชีวาที่สุดในทวีปเก้าสวรรค์
และเช้าตรู่วันนี้ ผู้นำของขุมกำลังต่างๆ ในจิงตูต่างก็มาต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าจวนตระกูลจี้ ชาวบ้านและผู้ฝึกตนในจิงตูเมื่อเห็นภาพนี้ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด เพราะวันนี้คือวันที่ท่านอ๋องน้อยจี้ซิวกลับบ้าน
ในตอนนี้ ชื่อเสียงของจี้ซิวได้โด่งดังไปทั่วโลกเก้าสวรรค์ กลายเป็นความภาคภูมิใจของทั้งเป่ยเซี่ยและทวีปเก้าสวรรค์อย่างแท้จริง!
ในขณะนี้ โรงเตี๊ยมต่างๆ เต็มไปด้วยผู้คน ผู้ฝึกตนจากทั่วทุกสารทิศในเก้าสวรรค์ต่างก็พูดคุยกันอย่างเผ็ดร้อนในหัวข้อเดียวกัน-----จี้ซิว!
【ทุกท่าน ได้ยินข่าวหรือไม่? เมื่อก่อนตอนที่องค์รัชทายาทจี้ซิวกระโดดลงไปในห้วงอเวจีบรรพกาลโกลาหลแล้วไปที่ดินแดนปีศาจ!】
【แน่นอนว่าได้ยินแล้ว องค์รัชทายาทจี้ซิวสังหารอย่างบ้าคลั่งบนยอดเขาแดนมาร สุดท้ายยังได้นั่งบนบัลลังก์เหมันต์ในตำนาน!】
【ซี้ด! นั่นหมายความว่าองค์รัชทายาทจี้ซิว กลายเป็นสามีของท่านจักรพรรดินีมารในตำนาน หรือก็คือจอมมารงั้นหรือ?!】
【นั่นเป็นเรื่องธรรมดา ได้ยินมาว่าท่านจักรพรรดินีมารในตำนานนั้น รักองค์รัชทายาทจี้ซิวมากจริงๆ!】
【เฮ้! ท่านอ๋องน้อยจี้ซิวไปเก้าสวรรค์เบื้องบนได้อย่างไร? ได้ยินว่าท่านอ๋องน้อยจี้ซิวยังถูกพี่ใหญ่ขอบเขตสวรรค์ไล่ล่าด้วย!】
【แม้จะไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แต่ยอดฝีมือขอบเขตสวรรค์ก็ทำอะไรท่านอ๋องน้อยจี้ซิวไม่ได้ นี่แสดงว่าท่านอ๋องน้อยจี้ซิวเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดของโลกเก้าสวรรค์แล้ว ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังได้ยินมาว่าท่านอ๋องน้อยจี้ซิวได้ติดอันดับหนึ่งในสิบยอดอัจฉริยะหนุ่มสาวระดับทิ้งห่างของยุคแล้ว เคียงบ่าเคียงไหล่กับโอรสสวรรค์และโอรสสวรรค์มังกรแท้ในตำนาน!】
【น่ากลัวจริงๆ! น่ากลัวจริงๆ!】
【เฮ้อ! ข้าเห็นแววองค์รัชทายาทจี้ซิวมาตั้งแต่เด็กแล้ว!】
ยุคสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้น
เรื่องราวในอดีตของจี้ซิวไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป ตอนนี้ผลงานและเรื่องราวมากมายของจี้ซิวได้ถูกกองกำลังต่างๆ ในเก้าสวรรค์เบื้องบนขุดคุ้ยออกมา และยิ่งพวกเขาขุดคุ้ยก็ยิ่งตกใจ จนในที่สุดทั้งโลกเก้าสวรรค์ก็รู้เรื่อง!
ดังนั้น ในตอนนี้ชื่อของจี้ซิวจึงเรียกได้ว่าโด่งดังไปทั่วโลกเก้าสวรรค์อย่างแท้จริง แม้แต่ยอดอัจฉริยะจากสามยุคก็ไม่สามารถบดบังรัศมีของจี้ซิวได้!
ตอนนี้ชาวบ้านและผู้ฝึกตนทั่วทั้งเมืองหลวงกำลังรอคอยการกลับมาของจี้ซิว แต่มีเพียงไม่กี่คนที่สังเกตเห็นชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่คนหนึ่งแบกโลงศพขนาดใหญ่เดินเข้ามาในเมืองหลวงอย่างช้าๆ
นอกเมืองหลวง
กู้เหยา หลินหรู มู่ฮั่ว จี้เซี่ยว จี้นู่ ผู้เฒ่าเหวย และผู้มีอำนาจในตระกูลจี้ต่างก็เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างร้อนรน พวกเขากำลังรอคอยการกลับมาของของรักของหวงของตระกูลจี้!
กู้เจี้ยนก็กลับมาที่เมืองหลวงเช่นกัน ในตอนนี้อารมณ์ของเขาตื่นเต้นถึงขีดสุด ส่วนเสิ่นเจี้ยนซินก็ยืนอยู่ข้างๆ กู้เจี้ยนอย่างเงียบๆ ราวกับภรรยาตัวน้อย มือหยกก็จับชายเสื้อของกู้เจี้ยนไว้
เมื่อเห็นฉากนี้ กู้เหยาก็แค่นเสียงเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ในฐานะพี่สาวนางเคารพน้องชายของตัวเองมาก แต่ในสายตาของนาง น้องชายของนางสามารถหาผู้หญิงที่ดีกว่านี้ได้ เสิ่นเจี้ยนซิน อ่อนแอไปหน่อยหรือไม่?
และในขณะนั้นเอง
เรือเหาะลำหนึ่งค่อยๆ แหวกท้องฟ้า บนเรือเหาะสลักรูปวิหคสวรรค์ที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดง นี่คือเรือเหาะของจักรวรรดิเสินหวง
“กลับมาแล้ว!”
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!”
หลินหรูกล่าวอย่างตื่นเต้น ในตอนนี้ นางตื่นเต้นจนแทบจะยืนไม่ไหว
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้เหยาก็เดินเข้าไปประคองหลินหรูอย่างเอาใจใส่
ครืน ๆ!!!
เรือเหาะเสินหวงค่อยๆ ร่อนลงหน้าเมืองหลวง
โครม!
ประตูเรือเหาะเปิดออก
จี้ซิวพาผู้คนเดินออกมาอย่างช้าๆ
ในตอนนี้ เขาจินตนาการถึงภาพที่ท่านแม่ ท่านพ่อ ท่านปู่ และท่านย่าของเขาเห็นเขาแล้วร้องไห้ออกมาแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว ใครใช้ให้เขาเป็นของรักของหวงของตระกูลจี้ล่ะ!
“ท่านแม่!”
จี้ซิวโบกมือให้หลินหรู
“ซิวเอ๋อร์!”
หลินหรูเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ นางวิ่งเข้าหาจี้ซิวด้วยขอบตาที่แดงก่ำ
กอดหลินหรูแน่น ริมฝีปากของจี้ซิวปรากฏรอยยิ้มบางเบา แน่นอนว่าไม่ว่าจะไปที่ไหน การกลับบ้านคือที่พักพิงที่ดีที่สุด!
“ซิวเอ๋อร์!”
“ในที่สุดท่านก็กลับมา!”
มู่ฮั่วตบไหล่ของจี้ซิวเบาๆ แล้วกล่าวด้วยความรู้สึกทึ่ง
“เจ้าเด็กเหลือขอ!”
จี้นู่และจี้เซี่ยวมีน้ำตาคลอเบ้า แม้ว่าตอนนี้จี้ซิวจะแข็งแกร่งเพียงใด ในสายตาของพวกเขา จี้ซิวก็ยังคงเป็นเจ้าตัวเล็กที่คอยวิ่งตามหลังพวกเขาแล้วร้องเรียกท่านปู่กับท่านพ่อ
“ท่านย่า!”
“ท่านปู่!”
"ท่านพ่อ!"
จี้ซิวเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“กลับมาก็ดีแล้ว!”
มู่ฮั่วกล่าวเบาๆ
และในขณะนั้นเอง เสียงที่นุ่มนวลก็ดังขึ้น
“ท่านปู่ท่านย่า!”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหรูและจี้ซิวก็มองเข้าไปในเรือเหาะพร้อมกัน ในตอนนี้วิหคเพลิงอุ้มจี้หนานหนานเดินออกมาอย่างช้าๆ ในชั่วพริบตานั้น น้ำตาของหลินหรูก็ไหลทะลักออกมา นางปล่อยมือจากจี้ซิว แล้วเดินมาอยู่หน้าวิหคเพลิงโดยไม่หันกลับไปมอง แล้วกอดหนานหนานแน่น
“หลานสาวคนดี!”
“ย่า คิดถึงเจ้าจะตายอยู่แล้ว!”
หลินหรูจูบแก้มอวบๆ ที่น่ารักของหนานหนานอย่างแรงสามครั้ง
“หนานหนานอ้วนขึ้นอีกแล้ว!”
จี้เซี่ยวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"ไม่มีทาง"
หนานหนานทำปากจู๋แล้วพึมพำ
ฮ่าๆๆ!
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินหรูและจี้ซิวก็หัวเราะออกมา
ส่วนจี้นู่ก็พยักหน้าให้วิหคเพลิงแล้วพูดว่า
“หวงเอ๋อร์ เจ้าลำบากแล้ว!”
ไม่ลำบาก!
วิหคเพลิงยิ้มแล้วส่ายหน้า
ส่วนจี้ซิวที่มองดูหนานหนานที่ถูกผู้ใหญ่ในบ้านล้อมรอบอย่างมีความสุข เขาก็เกาหัวแล้วคิดในใจว่า: ข้าต่างหากที่เป็นของรักของหวงของตระกูลจี้!
“ซิวเอ๋อร์!”
“ในอนาคตเจ้าต้องดูแลหวงเอ๋อร์ให้ดี”
“หลายปีมานี้ นางลำบากมากจริงๆ!”
มู่ฮั่วตบหัวของจี้ซิวเบาๆ แล้วกำชับ
“เข้าใจแล้ว!”
“ท่านย่า!”
จี้ซิวพยักหน้าอย่างหนักแน่น แน่นอนว่าท่านย่าของเขาคือคนที่รักเขาที่สุด
และในขณะนั้นเอง มู่ปิงก็เดินออกมา ทันทีที่มู่ฮั่วเห็นมู่ปิง นางก็ตะลึงไปทั้งตัว
"ปิงเอ๋อร์!"
มู่ฮั่วพูดไม่ออก พูดจบนางก็รีบเข้าไปกอดมู่ปิงแน่น ทิ้งให้จี้ซิวอยู่คนเดียวอย่างสับสน...
“อาจารย์อา!”
มู่ปิงกัดริมฝีปากแล้วเรียกเบาๆ
“กลับมาก็ดีแล้ว!”
“กลับมาก็ดีแล้ว!”
น้ำตาของมู่ฮั่วไหลพราก สำหรับมู่ปิง นางรักและสงสารมาโดยตลอด ตอนนี้มู่ปิงก็กลับมาแล้ว นางจะไม่ร้องไห้ได้อย่างไร?
“จี้ซิว เจ้าไม่ใช่ของรักของหวงของตระกูลจี้หรือ?”
โม่ชิงเซียนยิ้มเยาะอย่างเจ้าเล่ห์
แค่กๆๆ!
จี้ซิวไอแห้งๆ แล้วพึมพำเบาๆ
“ใครว่าไม่ใช่ล่ะ?”
“ข้าไม่ใช่ของรักของหวงของตระกูลจี้หรือ?!”
องค์รัชทายาท!
เสียงตะโกนที่อ่อนหวานดังขึ้น
กู้เหยาโผเข้าสู่อ้อมกอดของจี้ซิว กอดกู้เหยาเบาๆ จี้ซิวคิดในใจว่า เหยาเอ๋อร์ของข้าดีที่สุดจริงๆ!
และจี้ซิวก็ได้พบกับกู้เจี้ยนและเสิ่นเจี้ยนซิน ตอนนี้กู้เจี้ยนได้บรรลุถึงขอบเขตจักรพรรดิวิญญาณแล้ว เรื่องนี้เขาไม่ได้แปลกใจ เพราะกู้เจี้ยนมีกระดูกผู้ยิ่งใหญ่อยู่ ขอบเขตจักรพรรดิจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับกู้เจี้ยน ส่วนเสิ่นเจี้ยนซินก็เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิได้
“องค์รัชทายาท!”
กู้เจี้ยนคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าจี้ซิว ร่างกายสั่นเทา เขาก้มหน้าลง น้ำตาเม็ดโตหยดลงบนพื้น
“คารวะนายท่าน!”
เสิ่นเจี้ยนซินคุกเข่าอยู่ข้างๆ กู้เจี้ยน ให้ความรู้สึกเหมือนภรรยาที่เชื่อฟังสามี
“ไม่ถูก!”
“สองคนนี้ไม่ปกติ!”
“มีอะไรไม่ชอบมาพากล!”
จี้ซิวคิดเช่นนี้