บทที่ 23 เปิดใช้งานราชันย์มารจุติครั้งแรก! ฝ่ามือมังกรทะยานเมฆาปรากฏ!

ราตรีมืดมิด แสงจันทร์สว่างนวล!

เบื้องหน้าตำหนักหลัวเฟิง

ดวงตาทั้งสองของมู่ปิงเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า

นางอยู่ในชุดสีขาว ยืนกอดอก ในยามนี้พลังกดดันของนางแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ราวกับจักรพรรดินีผู้ไร้เทียมทานเสด็จมาด้วยตนเอง!

“จี้ซิว!”

“มาสู้กัน!”

ดวงตาคู่สวยของมู่ปิงจับจ้องไปที่จี้ซิว น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปี

นางรู้ว่าวันนี้ในจวนตระกูลจี้อย่างไรก็ฆ่าจี้ซิวไม่ได้

แต่จี้ซิวรังแกกู้เหยา ดังนั้นนางอย่างน้อยก็ต้องซัดเขาสาหัสปางตายถึงจะถือว่าได้ทวงคืนดอกเบี้ยเล็กน้อย

เหอๆ!

จี้ซิวส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองมู่ปิงอย่างเงียบๆ

บรรยากาศเงียบงันไปชั่วขณะ

มู่ปิงกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง ร่างทั้งร่างราวกับแสงออโรร่าในชั่วพริบตามาถึงเบื้องหน้าของจี้ซิว

บึ้ม!!!

หมัดหยกของนางซัดออกไป ในอากาศเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว

“ราชันย์มารจุติ!”

“เปิดใช้งาน!”

จี้ซิวมีสีหน้าเรียบเฉย เปิดใช้งานประตูแห่งการฆ่าฟันด่านแรกของกระดูกมารเทวะในทันที

ในชั่วพริบตา ในส่วนลึกของดวงตาเขามีบุปผาปี่อ้านสีแดงฉานสองดอกเบ่งบาน

บุปผาเบ่งบานเจิดจ้า เปลวไฟปีศาจลุกโชน!

“ช้าเกินไป!”

จี้ซิวเอ่ยออกมาสองคำช้าๆ ขณะเดียวกันในใจก็รู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตนเอง

หลังจากเปิดใช้งานราชันย์มารจุติแล้ว ตนเองสามารถมองเห็นวิถีการโจมตี จุดที่โจมตี และคาดการณ์รูปแบบการโจมตีครั้งต่อไปของมู่ปิงได้อย่างชัดเจน!

แม้กระทั่ง ในชั่วพริบตาเดียว ในหัวของตนเองก็ปรากฏวิธีเอาชนะมู่ปิงไม่ต่ำกว่าสิบวิธี!

หลังจากเปิดใช้งานราชันย์มารจุติ ความสามารถในการต่อสู้และความสามารถในการรับรู้อันตรายเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า!

เคร้ง!!!

มู่ปิงซัดหมัดเดียวทลายร่างของจี้ซิว

หมัดเดียวพลาดเป้า!

“ร่างมายา?”

มู่ปิงขมวดคิ้ว

ในความเข้าใจของนาง

ผู้ฝึกตนขอบเขตปฐพีชีวิตขั้นที่หนึ่งไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรมีความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

“ทำไม?”

“แปลกมากหรือ?”

เสียงของจี้ซิวที่เต็มไปด้วยความขบขันดังขึ้น

มู่ปิงหันกลับไปทันที พบว่าจี้ซิวมาอยู่ข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

นางกัดฟันกรอด มองจี้ซิวตรงหน้าอย่างเย็นชาแล้วเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง

“จี้ซิว!”

“เจ้าสมควรตายจริงๆ!”

พูดจบ ร่างของมู่ปิงก็วูบไหว ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าจี้ซิวในทันใด

ครืน! ครืน! ครืน! ครืน!

นางลงมือกับจี้ซิวอย่างโหดเหี้ยม การโจมตีรุนแรง ความเร็วสูงมาก เร็วเสียจนในอากาศมีแต่ภาพติดตาของนาง!

แต่จี้ซิวสามารถหลบหลีกการโจมตีทุกกระบวนท่าของนางได้อย่างง่ายดายและสมบูรณ์แบบ!

ราวกับว่า...ทุกกระบวนท่าของนางถูกจี้ซิวคาดการณ์และมองทะลุปรุโปร่งล่วงหน้า!

“เป็นไปได้อย่างไร?”

มู่ปิงยิ่งสู้ยิ่งตกใจ

นางลงมือไปแล้วหลายสิบกระบวนท่า

แต่แม้แต่ชายเสื้อของจี้ซิวก็ยังไม่โดน

ตามหลักแล้วระดับพลังบำเพ็ญเพียรของนางและจี้ซิวเหมือนกัน ไม่ควรจะแสดงความแตกต่างที่มากขนาดนี้สิ!

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้?”

จี้ซิวจ้องมองมู่ปิงด้วยสีหน้าขี้เล่น

ต้องบอกว่าพลังต่อสู้ของมู่ปิงนั้นแข็งแกร่งจริงๆ

พูดอย่างไม่เกินจริง พลังต่อสู้ของนางนั้นเหนือกว่าขอบเขตปฐพีชีวิตขั้นที่หนึ่งไปมากแล้ว

แม้แต่การต่อสู้กับผู้ฝึกตนขอบเขตปฐพีชีวิตขั้นที่สามหรือแม้แต่ขอบเขตปฐพีชีวิตขั้นที่ห้าก็ยังเหมือนกับการเล่นสนุก

แต่ตนเองที่เปิดใช้งานราชันย์มารจุติแล้วแข็งแกร่งกว่านาง!

“สุดขั้วเหมันต์!”

“ดาวตกสังหาร!”

ดวงตาของมู่ปิงเปล่งประกายเย็นเยียบ สองมือประสานอินอย่างบ้าคลั่ง

นางไม่ออมมืออีกต่อไป นางอยากจะเห็นว่าขีดจำกัดของจี้ซิวในตอนนี้อยู่ที่ไหน

แสงน้ำแข็งเจิดจ้า!

ธาตุต่างๆ ระหว่างสวรรค์และโลกสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง!

ฮึ่ม!

มู่ปิงตะโกนเบาๆ ชี้นิ้วไปยังจี้ซิว

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

แท่งน้ำแข็งแหลมคมนับร้อยพุ่งผ่านอากาศราวกับดาวตกที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้าพุ่งเข้าใส่จี้ซิว

“จบแล้ว!”

มุมปากของจี้ซิวโค้งขึ้นเล็กน้อย

ราชันย์มารจุติ เปิดใช้งานเต็มกำลัง

เปลวไฟปีศาจที่ลุกโชนพลันลอยออกมาจากเบ้าตาในทันที

แก่นปราณในร่างกายราวกับถูกจุดไฟให้ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง

ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน จะมีรอยเท้าเปลวไฟปรากฏขึ้นข้างหลัง

ในยามนี้เขามีท่วงท่าราวกับเทพปีศาจจุติลงมาจริงๆ

“ด้วยความเร็วระดับนี้!”

“อย่างมากสิบวินาทีแก่นปราณก็จะหมดสิ้น!”

“แต่สิบวินาทีก็เพียงพอแล้ว!”

จี้ซิวสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นกระทืบพื้นอย่างแรง ร่างทั้งร่างพุ่งออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

ฮึ่ม!

จี้ซิวตะคอกเสียงเย็นชา ซัดหมัดออกไปเป็นเส้นทางที่ลุกโชน!

ในขณะนี้ แม้แต่อากาศก็ยังมีกลิ่นไหม้!

ครืน!!!!

ในชั่วพริบตา แท่งน้ำแข็งแตกละเอียด เศษน้ำแข็งกระจายเกลื่อนท้องฟ้า คลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไปในอากาศ

“เจ้ามีฝีมือแค่นี้เองหรือ?”

จี้ซิวพุ่งเข้าใกล้มู่ปิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เจ้า...”

มู่ปิงมองจี้ซิวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตาสั่นระริก

นางไม่คิดว่าจี้ซิวจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้แล้ว!

พูดยังไม่ทันจบ....

นิ้วของจี้ซิวก็แตะลงบนหน้าผากของนาง

เคล็ดวิชามารกลืนเซียน พลังเสวียนพลุ่งพล่าน แสงสว่างจุดเล็กๆ เบ่งบานออก!

เคร้ง!

ในชั่วพริบตาก็ผนึกเส้นชีพจรทั้งหมดของนาง!

ในตอนนี้มู่ปิงสูญเสียการควบคุมร่างกาย ภายใต้การกดดันของพลังเสวียนของจี้ซิวจึงไม่สามารถขยับตัวได้เลย!

หากจี้ซิวต้องการ

วินาทีต่อมาก็สามารถจบชีวิตของมู่ปิงได้

แต่จี้ซิวไม่ได้ทำเช่นนั้น

ท้ายที่สุดแล้ว ท่านอาจารย์ของมู่ปิงก็คือท่านย่าหญิงมู่ชิวของตนเอง

หากตนเองฆ่ามู่ปิงตอนนี้ ตระกูลจี้ย่อมต้องแตกหักกับตำหนักเทพเหมันต์อย่างแน่นอน!

ในตอนนี้ตนเองยังต้องการให้ตำหนักเทพเหมันต์คอยข่มขู่ราชวงศ์เป่ยเซี่ยอยู่!

ดังนั้นการฆ่ามู่ปิงในช่วงเวลานี้จึงไม่มีความหมายใดๆ เลย

มิหนำซ้ำ ยังจะทำให้ตนเองและตระกูลจี้ตกสู่ห้วงเหวหมื่นจ้าง!

ยิ่งไปกว่านั้น ตนเองยังต้องใช้มู่ปิงเป็นครั้งคราวเพื่อสะสมแก่นแท้ชะตาสวรรค์ให้ตัวเองอีกด้วย!

“ก็อย่างเช่น....”

“ตอนนี้!”

มุมปากของจี้ซิวยกขึ้นเล็กน้อย

“เจ้า...”

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

ในใจของมู่ปิงเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา

“ฝ่ามือมังกรทะยานเมฆา!”

จี้ซิวพึมพำในใจ จากนั้นฝ่ามือก็เปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์แล้วยื่นไปค้นตัวมู่ปิง

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ขโมยแก่นแท้ชะตาสวรรค์ 500 แต้มสำเร็จ!】

อ๊า!!!!

มู่ปิงกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจและตวาดด้วยความโกรธ

“จี้ซิว!!!”

“เจ้าบังอาจ!!!”

นางไม่คิดเลยว่าจี้ซิวจะบังอาจยิ่งกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรกเสียอีก!

นางอยากจะสู้กับเขาสุดชีวิต แต่ทว่าในตอนนี้กลับขยับตัวไม่ได้เลย!

“ยังมีอีกห้าวินาที!”

จี้ซิวไม่สนใจมู่ปิง

เขาเริ่มโจมตีมู่ปิงอย่างบ้าคลั่ง

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ขโมยแก่นแท้ชะตาสวรรค์ 300 แต้ม!】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับแก่นแท้ชะตาสวรรค์ 800 แต้ม!】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ขโมยแก่นแท้ชะตาสวรรค์ 200 แต้ม!】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ขโมยโอสถเทียนหย่างหนึ่งเม็ด!】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ขโมยเกราะอ่อนจื่อหยุนหนึ่งชิ้น!】

“เอ๊ะ?”

“เดี๋ยวก่อน!”

“ดูเหมือนจะขโมยของแปลกๆ มาได้นะ!”

จี้ซิวเกาหัว

ในตอนนี้ สภาวะราชันย์มารจุติสิ้นสุดลง....

แก่นปราณหมดสิ้น

ความรู้สึกอ่อนแอเข้าจู่โจม

ขาของจี้ซิวอ่อนแรงลง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น

“จี้ผู้ไม่รู้จักอาย!”

“เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!”

สิ้นเสียง

เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นท่านแม่หลินหรูมาถึงลานเรือนเล็กของตำหนักหลัวเฟิง

นางเท้าสะเอว มองตนเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“ท่านแม่!”

“ท่านฟังข้าอธิบายก่อน!”

จี้ซิวโบกมือพลางตะโกนเสียงดัง

“เจ้าเด็กนี่?”

“จะอธิบายอะไร!!”

หลินหรูชี้ไปที่เกราะอ่อนจื่อหยุนในมือของจี้ซิวแล้วตวาดด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี้ซิวเหลือบมองเกราะอ่อนสีม่วงที่มีกลิ่นหอมในมือของตนแล้วก็ตะลึงไปชั่วครู่

“ข้า...”

จี้ซิวพูดอะไรไม่ออก

ความจริงอยู่ตรงหน้า

คำอธิบายที่มากเกินไปก็เหมือนกับการแก้ตัว

เขาเองก็ไม่คิดว่าตนเองจะใช้ฝ่ามือมังกรทะยานเมฆาถอดเกราะอ่อนป้องกันตัวของมู่ปิงออกมาได้!

“วันนี้ ดูซิว่าแม่จะไม่ตีแกให้ก้นลาย!”

หลินหรูกระโจนพรวดเดียวไปถึงหน้าจี้ซิว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ดึงหูจี้ซิวแล้วเดินเข้าไปในตำหนักหลัวเฟิง

และเมื่อหลินหรูมาถึงตำหนักหลัวเฟิง นางก็ได้เห็นภาพที่น่าตกใจยิ่งกว่า!

บนเตียงของลูกชายนาง....

กลับมีเด็กสาวนอนอยู่!

เด็กสาวคนนี้คือ กู้เหยา!

อ๊า!!!

เสียงคำรามราวกับแม่เสือดังก้องขึ้น

“จี้ผู้ไม่รู้จักอาย!”

“วันนี้แม่จะจัดการกับเจ้าให้ถึงที่สุด!”

จี้ซิว "???? "

มู่ปิงยืนตะลึงงันอยู่กับที่

ร่างอรชรของนางสั่นเทาเล็กน้อย

นางกัดริมฝีปากงามแน่น

ดวงตาเย็นเยียบสั่นระริกอย่างรุนแรง!

เดิมทีนางคิดว่าจะทวงคืนดอกเบี้ยเล็กน้อยให้กู้เหยา

แต่ผลลัพธ์กลับโหดร้าย... นางถึงกับไม่สามารถรักษากระราะอ่อนจื่อหยุนซึ่งเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ป้องกันตัวของตำหนักเทพเหมันต์ไว้ได้!

สายลมยามราตรีที่เย็นเยียบพัดผ่าน

มู่ปิงอดไม่ได้ที่จะหนาวสั่นขึ้นมา

"สารเลว!"

“จี้ซิว เจ้ากล้าดียังไง!!”

ใบหน้างามของมู่ปิงแดงระเรื่อ นางกำหมัดแน่น โกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง

นอกตำหนักหลัวเฟิง

มู่ชิวและท่านย่ามู่ฮั่วยืนอยู่ด้วยกันพลางทอดสายตามองไป

“ในสถานการณ์เช่นนี้”

“หากเจ้าเด็กสองคนนี้ไม่แต่งงานกัน”

“เกรงว่า คงไม่มีทางจบเรื่องได้แล้ว!”

ท่านย่ามู่ฮั่วกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าจนใจ

“ใช่แล้ว!”

มู่ชิวพยักหน้า

นางเห็นด้วยกับความคิดของมู่ฮั่วอย่างยิ่ง

พูดจบ นางมองเข้าไปในตำหนักหลัวเฟิง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า

“เจ้าเด็กคนนี้....ช่างฝืนลิขิตสวรรค์เสียจริง!”

“อายุน้อยเพียงนี้ก็อยู่ขอบเขตปฐพีชีวิตขั้นที่หนึ่งแล้ว!”

“กลับยังมีพลังต่อสู้อย่างน้อยเทียบเท่าขอบเขตปฐพีชีวิตขั้นที่แปดอีก!”

“ดูท่าว่า.....การแต่งงานครั้งนี้ช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องเสียจริง!”

เหอะๆๆ!

เมื่อมู่ฮั่วได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า

“ศิษย์พี่! สมแล้วที่เป็นท่าน”

“มุมมองในการมองเรื่องต่างๆ ของท่านช่างไม่เหมือนใครเสียจริง!”