บทที่ 2 - ใครอาจองอาจหมายปองมารดาข้า มันต้องตาย

บทที่ 2 - ใครอาจองอาจหมายปองมารดาข้า มันต้องตาย

สายตาที่น่ารังเกียจนั้น ราวกับจะเลียเรือนร่างของนางทั้งตัว

“ต้องตายแน่ๆ”

เอลฟ์สาวน้อยใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เพราะนางเพิ่งจะคลอดลูก จึงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อสู้ขัดขืน

ในขณะเดียวกันนั้น ลูกก็อบลินประหลาดตัวนั้น

ยังคงจ้องมองสายสะดือที่ท้องของเขาพลางยิ้มอย่างเหม่อลอย

ทันใดนั้น ลูกก็อบลินตัวหนึ่งที่แอบย่องเข้ามาใกล้เย่เหยียนก็จู่โจมเขาในทันที

ในชั่วพริบตานั้น เอลฟ์สาวน้อยคิดว่า ตายไปเสียก็ดี

“อย่านะ!”

แต่ด้วยสัญชาตญาณหรือด้วยพลังอะไรบางอย่างก็ไม่อาจทราบได้

ทำให้นางขยับตัวและยื่นมือออกไป โอบกอดลูกก็อบลินประหลาดตัวนั้นไว้ในอ้อมแขน

ปัง!

หมัดนั้นชกเข้าที่ร่างของเอลฟ์สาวน้อย โชคดีที่ลูกก็อบลินยังไม่มีพละกำลังมากนัก

เหตุการณ์นี้จึงไม่ได้ทำให้นางบาดเจ็บอะไร

แต่…

“แค่ก”

เลือดคำหนึ่งพุ่งออกจากปากของเอลฟ์สาวน้อย

การฝืนร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วยิ่งทำให้อาการของนางย่ำแย่ลงไปอีก

นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไม

ร่างกายถึงได้ขยับไปเอง

อาจจะเป็นการชดใช้

หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเด็กคนนี้คือสิ่งปลอบใจเพียงหนึ่งเดียวของนางในรังนรกแห่งนี้

“แม่ แม่”

ทันใดนั้น การได้อยู่ในอ้อมกอดของแม่ทำให้เย่เหยยีนดีใจมาก

แม่ไม่ได้กอดเขามานานแสนนานแล้ว

ความรู้สึกอบอุ่นนี้คือสิ่งที่เย่เหยียนปรารถนา

เพื่อสิ่งนี้ เขาสามารถฆ่าคนได้มากมาย ต่อให้ต้องฆ่าคนทั้งโลกก็ไม่เป็นไร

ขอเพียงแค่มีแม่อยู่ข้างกาย

แต่ว่า…

ติ๋ง

ของเหลวหยดหนึ่งหยดลงมา

ทำให้เขาที่กำลังดื่มด่ำกับความอ่อนโยนต้องตื่นจากภวังค์

เย่เหยียนก้มลงมอง นั่นคือ…

“เลือด?”

ฝีมือใคร

เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้น แล้วเบิกตากว้าง มองท่านแม่ที่มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา

เป็นไปได้อย่างไร

ท่านแม่ของเขาบาดเจ็บ

ความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านขึ้นในใจ

“ท่านแม่ รอสักครู่นะขอรับ”

เย่เหยียนส่งเสียงที่น่าเกลียดออกมา เอลฟ์สาวน้อยฟังไม่เข้าใจ

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในอ้อมแขนของตนคือก็อบลิน นางก็คลายมือออกโดยไม่รู้ตัว

เอลฟ์สาวน้อยมีสีหน้าตื่นตระหนก ดวงตาสีทับทิมคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนและรังเกียจ

นางยังคง…

เย่เหยียนไม่รู้ว่าแววตาและสายตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร

เพราะไม่มีใครเคยสอนเขา

ตั้งแต่เขาเกิดและจำความได้ เขาก็ได้รับการฝึกฝนในฐานะนักฆ่ามาโดยตลอด

ลบเลือนความรู้สึกไร้ประโยชน์ทั้งหมดทิ้งไป

กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่รับคำสั่งเท่านั้น

ความรู้สึกเพียงอย่างเดียวที่ถูกปลูกฝังให้เขาคือ การเชื่อฟัง "ท่านแม่"

แม่ของเขา

“ก๊าซ!”

ลูกก็อบลินตัวอื่นๆร้องเจี๊ยวจ๊าว พูดอะไรบางอย่างกับเย่เหยียน

ราวกับจะถามว่าทำไมเขาถึงปกป้องผู้หญิงคนนั้น

เย่เหยียนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงฟังพวกมันเข้าใจ และก็ฟังคำพูดของท่านแม่เข้าใจด้วย

แต่เขาไม่สนใจ

และไม่จำเป็นต้องสนใจ

“ก๊าซ”

ในขณะที่ก็อบลินตัวนั้นกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

ฟุ่บ!

เย่เหยียนพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล

ไม่เปิดโอกาสให้ลูกก็อบลินได้ทันตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย

เขายกมือที่ถือก้อนหินขึ้น ทุบลงไปที่ลำคออันเปราะบางของมัน

ฟุ่บ!

ลูกก็อบลินเบิกตากว้าง พยายามจะหลบ แต่เย่เหยียนไม่ให้โอกาส

หลังจากที่เสียงลึกลับนั้นดังขึ้น พละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้น

และพละกำลังที่เพิ่มขึ้นนี้ทำให้เขาทุบกะโหลกที่เปราะบางตรงหน้านี้ได้ง่ายขึ้น

ปัง!

ก้อนหินทุบลงบนหัวของลูกก็อบลินอย่างแรง

ลูกก็อบลินล้มลงกับพื้นทันที ดิ้นรนอย่างเจ็บปวด

แต่ยังไม่พอ เมื่อลงมือแล้วต้องเอาชีวิตของอีกฝ่ายให้ได้จึงจะถือว่าจบสิ้น

นี่คือสิ่งที่แม่ของเขาสอนไว้

เย่เหยียนไม่หยุดนิ่ง เขารีบขึ้นไปคร่อมบนตัวของลูกก็อบลิน แล้วทุบหัวมันไม่ยั้ง

จากนั้นก็เป็นหัวใจ จนกระทั่งลูกก็อบลินไม่ขยับและไม่ดิ้นรนอีกต่อไป

จนกระทั่ง เสียงแห่งโลกดังขึ้น

[ยินดีด้วย ท่านสังหารลูกก็อบลินได้ จากผลของทักษะ “ตะกละกลืนกิน” ท่านได้รับความเร็ว 1 หน่วย]

เย่เหยียนจัดการไปหนึ่งตัวด้วยความรวดเร็ว

ทำให้ลูกก็อบลินทุกตัวที่อยู่ในเหตุการณ์ตกตะลึง

พวกมันยืนนิ่งอยู่กับที่

เพราะพวกมันไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน

แม้แต่ก็อบลินที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายโดยกำเนิด

ก็ยังเป็นเช่นนี้

แม้แต่นางเอลฟ์ที่อยู่ข้างๆก็ยังตกใจกับการกระทำและพละกำลังของเย่เหยียนจนพูดไม่ออก

ลูกก็อบลินที่เพิ่งเกิดมาจะมีพละกำลังและความเร็วขนาดนี้จริงๆหรือ

อีกทั้งความเหี้ยมโหดและเด็ดขาดต่อศัตรู แม้แต่นักผจญภัยที่มากประสบการณ์บางคนก็ยังทำไม่ได้

หากทั้งหมดนี้เป็นไปโดยสัญชาตญาณ

มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว

และเขายังเป็น "ลูก" ของนางอีกด้วย

ความรู้สึกซับซ้อนแปลกประหลาดผุดขึ้นในใจของนางเอลฟ์

นางควรจะรู้สึกโชคดี หรือว่าหวาดกลัวกันแน่

เย่เหยียนไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของเอลฟ์สาวน้อย เขาลุกขึ้นจากพื้นแล้วเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า

“ก๊าซ”

ในขณะนั้นเอง ลูกก็อบลินตัวหนึ่งได้สติก่อนใครเพื่อน มันส่งเสียงคำรามอย่างโกรธแค้นใส่เย่เหยียน

ฟุ่บ!

แทบจะในเวลาเดียวกัน

เย่เหยียนที่ความเร็วเพิ่มขึ้น

ฟุ่บ!

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ไปอยู่ด้านหลังของลูกก็อบลินตัวนั้นแล้ว

“ก๊าซ”

เมื่อลูกก็อบลินรู้ตัวและพยายามจะหันกลับไปก็สายเกินไปเสียแล้ว

ก้อนหินในมือของเย่เหยียนที่เปื้อนเลือดไปแล้ว ทุบลงไปที่ท้ายทอยซึ่งเป็นจุดอ่อนของลูกก็อบลินอย่างแรง

ปัง!

เสียงทุ้มดังขึ้น

ความเร็วบวกกับพละกำลังที่เพิ่มขึ้น และความแม่นยำในการเล็งจุดอ่อน

ทำให้การโจมตีครั้งนี้ของเย่เหยียนสังหารมันได้ในครั้งเดียว

เสียงแห่งโลกดังขึ้น

[ยินดีด้วย ท่านสังหารลูกก็อบลินได้ จากผลของทักษะ “ตะกละกลืนกิน” ท่านได้รับพลัง 1 หน่วย]

พละกำลังเพิ่มขึ้นอีกครั้ง แต่เย่เหยียนกลับไม่รู้สึกอะไร

เขารู้สึกเพียงว่าความหิวโหยที่น่ารังเกียจและพร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

แต่เย่เหยียนไม่สนใจ

ในตอนนี้ ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว

นั่นคือฆ่าลูกก็อบลินที่พยายามจะทำร้ายและทำให้แม่ของเขาต้องมัวหมองให้หมด

ไม่ให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว!

“ก๊าซ!”

“ก๊าซ!!!”

เมื่อตายไปสองตัวติดต่อกัน ลูกก็อบลินจำนวนมากก็เริ่มได้สติ พวกมันคำรามใส่เย่เหยียนอย่างโกรธแค้น

แล้วพุ่งเข้าใส่เย่เหยียนเป็นฝูง

รังก็อบลินพลันเกิดความโกลาหลขึ้นในทันที

หญิงสาวที่คลอดลูกเสร็จแล้วต่างก็ขดตัวตัวสั่นอยู่ตามมุมกำแพง

พวกนางมองดู "ลูก" ที่ตัวเองให้กำเนิดฆ่าฟันกันเอง แต่กลับไม่มีความคิดที่จะเข้าไปช่วยเลยแม้แต่น้อย

มีเพียงความเคียดแค้นและโกรธา พวกนางอยากให้สัตว์ประหลาดพวกนี้ตายให้หมด

ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่สามารถดับความแค้นในใจของพวกนางได้

เย่เหยียนมองดูลูกก็อบลินนับไม่ถ้วนที่พุ่งเข้ามา ในแววตาของเขาไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชา

จิตสังหารที่เย็นยะเยือกจนแทบหายใจไม่ออก

ความกลัวงั้นหรือ

เขาไม่เคยรู้สึกถึงมัน

ตั้งแต่เกิดมา ความรู้สึกประเภทนี้ของเขาก็ถูกลบเลือนไปแล้ว

ไม่รู้จักว่าความกลัวคืออะไร

อีกทั้งความเร็วและพละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้น

บวกกับทักษะของมือสังหารอันดับหนึ่งในชาติก่อน

ไม่ใช่สิ่งที่ลูกก็อบลินเพิ่งเกิดพวกนี้จะรับมือได้

ปัง!

ก้อนหินในมือของเย่เหยียนกลายเป็นอาวุธสังหารลูกก็อบลิน

มันถูกทุบลงบนท้ายทอยของก็อบลินอย่างแม่นยำครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงแห่งโลกยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา

[จบแล้ว]