บทที่ 490 - หวงโต้วโต้วสายลับ

บทที่ 490 - หวงโต้วโต้วสายลับ

ทั้งเครือข่ายอินเทอร์เน็ตระเบิดเถิดเทิง ทะเลาะกันไม่หยุดหย่อนในเรื่องนี้ บางคนที่เป็นพวกคลั่งตะวันตกก็ใจบางเฉียบ ยืนกรานว่านี่เป็นเรื่องโกหก พยายามหาข้อผิดพลาดในรายงานข่าวเหล่านี้ คนส่วนใหญ่หลังจากตกตะลึงก็เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง พลางถอนหายใจว่าประเทศของข้าพเจ้าเก่งกาจจริงๆ

ความภาคภูมิใจผุดขึ้นมาในใจ

พูดตามตรง จีนไม่ได้ออกหมัดหนักแบบนี้มานานมากแล้ว สำหรับโลกแล้วแทบจะลืมไปแล้วว่าจีนคือหน่วยทหารที่คลานอยู่บนหิมะ กินหิมะเคี้ยวก้อนแป้งข้าวโพดที่แข็งเป็นน้ำแข็งจนขับไล่กองทัพพันธมิตรตะวันตกกลับไปได้

การต่อสู้ครั้งนี้เหมือนสาดน้ำเย็นจัดใส่โลกตะวันตก

ทำให้พวกเขานึกถึงหน่วยทหารเมื่อหลายสิบปีก่อนขึ้นมาในทันที

ทำให้โลกตะวันตกทั้งหมดเงียบกริบ

เซียวซวี่ยิ้มเล็กน้อย เป็นหน่วยทหารนั้น ผลลัพธ์ก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ถูกกำหนดไว้แล้ว

เขาจึงเก็บโทรศัพท์มือถือ

จากนั้นก็ส่งที่อยู่ของตึกที่ซื้อใหม่ให้สมองมด ให้มันแจ้งให้ทุกคนที่มาสมัครงานที่อำเภอสิงไปรายงานตัวที่ตึก

โชคดีที่จ้าวอิ่งซื้อตึกได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นถึงตอนนั้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะไปสัมภาษณ์คนเหล่านี้ที่ไหน

ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าเขาไม่มีแม้แต่สถานที่ทำงาน เกรงว่าจะรับสมัครคนได้ยาก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หวงโต้วโต้วตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนกร้องนอกโรงแรม นั่งอยู่บนเตียงยืดเส้นยืดสาย สูดหายใจเข้าลึกๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น สภาพแวดล้อมของอำเภอสิงนี้ดีจริงๆ ภูเขาสวยน้ำใส

ไม่เหมือนเมืองใหญ่ที่มีแต่ตึกสูงระฟ้า อากาศก็แย่มาก ต้นไม้ก็มีไม่กี่ต้น หน้าร้อนก็ร้อนจะตาย หน้าหนาวก็หนาวจะตาย

ลมพัดมาทีก็มีแต่ฝุ่นทราย

หวงโต้วโต้วรู้สึกว่าเธอเริ่มชอบเมืองเล็กๆ แห่งนี้แล้ว

แค่ไม่รู้ว่าบริษัทเทคโนโลยีจะเป็นอย่างไร ถ้าโอเคเธอก็ไม่เกี่ยงที่จะทำงานที่นี่

จากนั้นเธอก็ได้รับที่อยู่สำหรับสมัครงานที่เพื่อนสนิทส่งมา

เธอรีบล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวไปดูสถานที่สมัครงาน

จะเข้าทำงาน อย่างน้อยก็ต้องรู้จักบริษัทให้ดีพอ

ไปดูสถานที่สมัครงานก่อน เพื่อทำความรู้จักเบื้องต้นกับบริษัทเทคโนโลยีแห่งนี้

หลังจากหวงโต้วโต้วล้างหน้าล้างตาเสร็จ กินอาหารเช้าแล้วก็เดินทางไปตามที่อยู่

ถึงแล้ว

หวงโต้วโต้วพบตึกสูงโดดเด่นหลังหนึ่งใจกลางอำเภอสิง

เธอมองดูที่อยู่ในมือแล้วเดินขึ้นไป พลันก็เห็นว่ามีพนักงานกำลังติดตั้งป้ายชื่อบริษัทเทคโนโลยีอยู่

“พี่ชายคะ ขอโทษนะคะ บริษัทเทคโนโลยีอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ” หวงโต้วโต้วหน้าตาน่ารัก เสียงเรียกพี่ชายทำเอาช่างติดตั้งหลายคนแทบจะละลาย

“ใช่ ใช่ นี่แหละบริษัทเทคโนโลยี” ช่างติดตั้งพยักหน้าพูด

เขายังไม่เคยเห็นคนสวยขนาดนี้มาก่อนเลย

“ทำไมเพิ่งจะมาติดตั้งป้ายชื่อล่ะคะ” หวงโต้วโต้วมองป้ายชื่อแล้วถามอย่างสงสัย

“เธอไม่รู้เหรอ ตึกนี้เมื่อวานซืนยังไม่ใช่ของบริษัทเทคโนโลยีเลย ไม่รู้ว่าเจ้านายมีเบื้องหลังอะไร วันเดียวก็ซื้อตึกนี้มาได้เลย แถมยังโอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้วด้วย สุดยอดจริงๆ

เมื่อวานบ่ายได้รับออเดอร์ พวกเราทำป้ายชื่อกันทั้งคืน วันนี้ก็เลยมาติดตั้ง” ช่างติดตั้งพูดอย่างซาบซึ้ง

คนอื่นซื้อตึก กว่าจะทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เสร็จไม่วิ่งเต้นเป็นสิบวันครึ่งเดือนอย่าหวังว่าจะได้ ให้ตายสิ เจ้านายที่นี่วันเดียวเสร็จทุกอย่าง

“นั่นก็หมายความว่าตึกนี้เป็นของบริษัทเทคโนโลยีทั้งหมดเลยเหรอคะ” ดวงตาของหวงโต้วโต้วเป็นประกาย อย่างน้อยความแข็งแกร่งของบริษัทเทคโนโลยีแห่งนี้น่าจะดีทีเดียว

ในชั่วขณะหนึ่งก็เริ่มมีความคาดหวังกับบริษัทเทคโนโลยีขึ้นมาบ้าง

เดิมทีเธอยังคิดว่าสถานที่เล็กๆ แบบนี้คงจะไม่มีบริษัทดีๆ ไม่คิดว่าบริษัทนี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง

แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับบริษัทใหญ่ๆ ในเมืองใหญ่แล้วยังห่างไกลนัก แต่การที่สามารถทำได้ถึงขนาดนี้ หวงโต้วโต้วก็ยังคิดว่าเกินความคาดหมายของเธอ

อย่างน้อยก็เป็นไปตามความต้องการของเธอแล้ว

บางทีอาจจะได้ทำงานที่อำเภอสิงจริงๆ ก็ได้

หลังจากคุยกับช่างติดตั้งอีกสักพัก หวงโต้วโต้วก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทเทคโนโลยีมาบ้างจากปากคนอื่น

คนในอำเภอสิงไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้มาก่อน น่าจะเป็นบริษัทใหม่

หวงโต้วโต้วคิดว่าบริษัทมีทุนจดทะเบียนหนึ่งร้อยล้านหยวน แถมยังซื้อตึกทั้งหลังเป็นที่ทำการบริษัท การพัฒนาเทคโนโลยีเล็กๆ น้อยๆ ก็เพียงพอแล้ว ถ้าสมัครงานผ่านไปด้วยดี เธอก็ตั้งใจจะอยู่ที่นี่แล้ว

หลักๆ คือเรื่องครั้งที่แล้วทำให้เธออยู่ในแวดวงวิชาการลำบากมาก มีเพียงสถานที่ห่างไกลแบบนี้ถึงจะห่างไกลจากวงการหลัก ไม่รู้เรื่องของเธอ

นี่ก็เป็นสาเหตุที่เพื่อนสนิทแนะนำให้เธอมาสมัครงานที่นี่

ไม่อย่างนั้นด้วยวุฒิการศึกษาและประวัติการทำงานของเธอ การหางานในสถาบันวิจัยก็เป็นเรื่องง่ายดาย

ที่สำคัญที่สุด นี่คือบริษัทเทคโนโลยีใหม่ บริษัทเทคโนโลยีแห่งนี้น่าจะยังไม่ได้ติดต่อกับวงการหลักมากนัก โอกาสที่บริษัทเทคโนโลยีแห่งนี้จะรู้เรื่องของเธอก็น้อยมาก

ดังนั้นหวงโต้วโต้วจึงตัดสินใจมาสมัครงานที่นี่

ในเมื่อคิดดีแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องสืบเสาะอีกแล้ว

หลังจากขอบคุณช่างติดตั้งหลายคนแล้ว หวงโต้วโต้วก็จากไป เตรียมตัวไปเดินเล่นในอำเภอสิงให้ทั่ว

ด้านนี้เฉินเจียก็รีบเร่งเดินทางกลับมาที่อำเภอสิง แล้วก็ขับรถไปที่เขาเซียวเจียทันที

“กลับมาแล้วเหรอ พักผ่อนก่อนสิ” เซียวซวี่มองเฉินเจียที่รีบกลับมา รีบให้เธอนั่งลง แล้วชงชาให้เธอหนึ่งกา

พูดตามตรง เซียวซวี่รู้สึกขอบคุณเฉินเจียจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอช่วย เรื่องเหล่านี้คงจะทำให้เขาปวดหัวตาลายแน่

“เจ้านาย ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ สำนักงานใหญ่ของบริษัทเกมคุณจะตั้งไว้ที่ไหนคะ” เฉินเจียดื่มชาไปหนึ่งอึก ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไป เอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ต้องกำหนดที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทแล้ว

“ที่นี่” เซียวซวี่ชี้ไปที่ตึกข้างๆ บริษัทเทคโนโลยีแล้วพูด

ตอนที่เขาดูตึกของบริษัทเทคโนโลยี เขาก็เห็นว่าไม่ไกลจากบริษัทเทคโนโลยีมีตึกอีกหลังหนึ่ง ตอนนี้พอเฉินเจียพูดขึ้นมาเขาก็ตัดสินใจจะตั้งสำนักงานใหญ่ของบริษัทเกมไว้ที่นี่

“ที่นี่ ไม่มีปัญหาค่ะ ที่นี่เป็นโครงการที่ตระกูลเฉินพัฒนาพอดี ฉันจะติดต่อพ่อฉัน ซื้อมาได้เร็วมากค่ะ” เฉินเจียเห็นภาพพาโนรามาที่เซียวซวี่เปิดขึ้นมาในมือถือก็จำตึกนั้นได้ทันที

บังเอิญจริงๆ เป็นตึกของตระกูลเธอพอดี ดังนั้นจึงรับปากทันที

“งั้นดีเลย บริษัทเกมฉันจะมอบให้เธอจัดการทั้งหมด สิบวันหลังจากนี้จัดงานแถลงข่าวเปิดตัวเกม จริงสิ เครื่องเล่นเกมแบบสวมหัวที่เธอบอก ฉันเตรียมไว้ให้แล้ว” เซียวซวี่พูดจบก็เข้าไปในห้อง ในห้องเขาคิดในใจแล้วหยิบเครื่องเล่นเกมแบบสวมหัวออกมาจากคลังสินค้า

เฉินเจียมองเครื่องเล่นเกมแบบสวมหัวแล้วลองสวมบนหัวดูก็ไม่ต่างจากแคปซูลเกมเท่าไหร่

แต่แบบนี้สะดวกกว่ามาก แน่นอนว่าเมื่อเทียบกันแล้วก็ไม่สบายเท่าแคปซูลเกม

ต้องรู้ว่าในแคปซูลเกมมีสารอาหารที่ช่วยฟื้นฟูความเหนื่อยล้าของร่างกาย ใช้แคปซูลเกมเล่นเกม ตื่นมาสบายกว่าซาวน่าเสียอีก ไม่ต้องพูดถึงว่าขอแค่สารอาหารไม่แห้ง อยากจะเล่นนานแค่ไหนก็ได้

เครื่องเล่นเกมแบบสวมหัวทำไม่ได้ เล่นได้อย่างมากสิบกว่าชั่วโมง ไม่อย่างนั้นร่างกายไม่ได้รับสารอาหารอะไรเลยก็จะเกิดปัญหา

ดังนั้นเครื่องเล่นเกมแบบสวมหัว เซียวซวี่จึงให้ราชินีแดงตั้งข้อจำกัดไว้ เล่นได้แค่แปดชั่วโมง แล้วต้องพักสามชั่วโมง

เพื่อป้องกันการติดเกมจนส่งผลกระทบต่อร่างกาย ถ้าใครเล่นเกมจนเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่ดี

[จบแล้ว]