บทที่ 460 - ผู้เล่นทดสอบเกมภายใน

บทที่ 460 - ผู้เล่นทดสอบเกมภายใน

เมื่อคิดถึงหานถง เซียวซวี่ก็คิดถึงเครื่องมือค้นหา ไม่รู้ว่าหานถงทำไปถึงไหนแล้ว

เซียวซวี่ออกจากห้องก็เห็นลูกสาวกำลังเล่นกับสัตว์เลี้ยงของเธอ งูยักษ์ปาเสอ พร้อมกับราชินีแดงและหานถง อืม หานหลิงกลับมองงูยักษ์ปาเสอน้อยด้วยสายตาละห้อยอยู่ข้างๆ

ทำไมสายตาของเธอดูเหมือนกำลังมองขาไก่ชิ้นใหญ่อยู่เลย

“พ่อคะ” เซียวหลิงเอ๋อร์เห็นเซียวซวี่ก็จับงูยักษ์ปาเสอน้อยวิ่งเข้ามาหา

งูยักษ์ปาเสอน้อยเห็นเซียวซวี่ก็รีบยื่นหัวเข้ามาหา เหมือนกับเด็กที่อยากจะให้อุ้ม

เซียวซวี่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า เขาคิดแล้วก็หยิบยาเม็ดบำรุงกายออกมาโยนให้งูยักษ์ปาเสอน้อย

งูยักษ์ปาเสอน้อยรีบอ้าปากกลืนยาเม็ดบำรุงกายลงไป

มันเป็นงูยักษ์ปาเสอสายเลือดบริสุทธิ์ ไม่เหมือนกับสัตว์เลี้ยงไม่กี่ตัวที่ต้องย่อยพลังยาก่อนถึงจะกินได้อีก มันเหมือนกับแผ่นดินที่แห้งแล้ง แค่รดน้ำก็จะชุ่มชื้น แค่มีพลังปราณเพียงพอ มันก็จะเติบโตต่อไปได้เรื่อยๆ

อาศัยน้ำทิพย์ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามันก็เติบโตขึ้นไม่น้อย จะเห็นได้ชัดว่าสีของเกล็ดของมันเข้มขึ้น

มันกลืนยาเม็ดบำรุงกายลงท้องไปในคำเดียว แล้วก็หรี่ตาลงอย่างน่ารัก

อัลปาก้าที่อยู่ข้างๆ เห็นเซียวซวี่ให้ยาเม็ดบำรุงกายกับงูยักษ์ปาเสอน้อย ก็เข้ามาถูไถด้วย

มันมองเซียวซวี่ด้วยสายตาที่ปรารถนา

เซียวซวี่ก็โยนให้มันเม็ดหนึ่ง

อัลปาก้ากินยาเม็ดบำรุงกายเข้าไปในคำเดียว จากนั้นก็เอาหัวถูไถตัวเซียวซวี่ไปมา เหมือนกับจะบอกว่า ฉันอยากได้ ฉันอยากได้อีก

เซียวซวี่ไม่กล้าให้มันกินอีก ยาเม็ดบำรุงกายเม็ดเดียวดีต่อร่างกาย แต่ถ้ากินสองเม็ดติดต่อกันจะเกิดปัญหาใหญ่ ของดีบำรุงเกินไปก็เป็นพิษ

เขาตบหัวอัลปาก้าเบาๆ บอกให้มันไปเล่นที่อื่น

“คุณอาครับ” หานถงเห็นเซียวซวี่ก็รีบเรียก

“อืม เสร็จธุระแล้วเหรอ” เซียวซวี่มองดูหานถงที่ตัดผมแล้ว ดูมีชีวิตชีวาขึ้น แสดงว่าเขียนโปรแกรมเสร็จแล้ว

“ครับ เสร็จแล้วครับ” หานถงช่วงก่อนหน้านี้เอาแต่อยู่ในห้อง บอกว่ามีธุระต้องทำ ดังนั้นพอเซียวซวี่ถามเขาก็รีบตอบ

เซียวซวี่มองดูลูกสาว หานถง และราชินีแดงแล้วก็ขมวดคิ้ว เขามีความคิดหนึ่งขึ้นมา

การให้ลูกสาวอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเขาทุกวันก็ไม่ใช่เรื่องดี แต่การให้ลูกสาวออกไปข้างนอกเขาก็ไม่วางใจ พอดีจะพัฒนาโลกต่างมิติให้เป็นโลกเกม ให้ลูกสาวควบคุมมดมนุษย์ในโลกต่างมิติเหมือนคนอื่น แล้วก็เล่นเกมในโลกต่างมิติด้วยกัน

ไม่อย่างนั้นขังลูกสาวไว้ในบ้านไม่ให้เจอใคร เดี๋ยวจะกลายเป็นคนโง่

ให้ลูกสาวได้สัมผัสกับผู้คนและเติบโตในโลกต่างมิติ ก็ช่วยหลีกเลี่ยงอันตรายได้ด้วย

เพราะในโลกต่างมิติเป็นเพียงร่างกายของมดมนุษย์เท่านั้น ต่อให้มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ทำร้ายลูกสาว

เซียวซวี่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้ดี

โลกต่างมิติเป็นโลกที่แท้จริง หลังจากที่ผู้คนเข้าไปแล้วก็จะเปลี่ยนโลกต่างมิติให้กลายเป็นโลกที่แท้จริงอีกแห่งหนึ่งแน่นอน

การให้ลูกสาวได้สัมผัสกับโลกภายใต้การคุ้มครอง ก็จะทำให้ลูกสาวไม่ไร้เดียงสาเกินไปในโลกแห่งความเป็นจริง

“หานถง หลิงเอ๋อร์ ฉันเพิ่งเจอเกมสนุกๆ เกมนึง พวกเธออยากเล่นไหม” เซียวซวี่มองเซียวหลิงเอ๋อร์และหานถงแล้วถาม

“เกมเหรอคะพ่อ เกมอะไรคะ” พูดตามตรง ถึงแม้สวนย่าจะอัปเกรดและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ในสวนย่าก็มีแค่ไม่กี่คน เหมือนกับกรงใบใหญ่ใบหนึ่ง เซียวหลิงเอ๋อร์ใฝ่ฝันถึงโลกภายนอกมานานแล้ว แต่เธอรู้ว่าพ่อเป็นห่วงเธอ เลยไม่เคยเสนอว่าจะออกไปข้างนอก ตอนนี้ได้ยินว่ามีของใหม่ก็สนใจขึ้นมาทันที

“เกมเหรอ” หานถงก็สงสัยขึ้นมา เขาไม่เคยเห็นเซียวซวี่เล่นเกมเลย ไม่คิดว่าเซียวซวี่จะบอกว่าเจอเกมสนุกๆ เกมนึง เขาสงสัยขึ้นมาทันทีว่าเกมอะไรที่ทำให้อาที่ไม่เล่นเกมยังรู้สึกว่าสนุก

“เอ่อ เรียกว่าเกมจำลองเสมือนจริง เหมือนกับเข้าไปในเกมจริงๆ เลย” เซียวซวี่อึ้งไป เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ตั้งชื่อ ก็เลยตั้งชื่อส่งเดชไปก่อน

“เกมจำลองเสมือนจริงเหรอ” บนหัวของหานถงมีเครื่องหมายคำถามใหญ่ๆ ขึ้นมา นี่มันเกมอะไร เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ใช่ เหมือนกับว่าคนทั้งคนเข้าไปในเกมเลย เป็น เป็นเกมแนวเอาชีวิตรอดล่ะมั้ง” เซียวซวี่คิดถึงโลกต่างมิติที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเลย ทุกคนต้องเริ่มจากศูนย์ เหมือนกับการเอาชีวิตรอดสุดขั้ว ก็ถือว่าเป็นเกมแนวเอาชีวิตรอดแล้วกัน

“อันนี้หนูรู้ คือการเข้าไปในเกม” เซียวหลิงเอ๋อร์ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น เธออยากจะออกไปดูข้างนอกมาตลอด ตอนนี้สามารถเข้าไปในเกมได้ ถึงแม้จะไม่ใช่การออกไปข้างนอกจริงๆ แต่ก็ดีกว่าการมองดูบ้านแบบเดิมๆ ทุกวัน เธอตื่นเต้นจนอยากจะเล่นทันที

“นั่นมันในทีวี ในความเป็นจริงยังไม่มีเกมแบบนี้” หานถงมองเซียวหลิงเอ๋อร์แล้วพูดอย่างขบขัน ในทีวีเป็นแค่จินตนาการ การจะเข้าไปในโลกเกมจะเป็นไปได้อย่างไร เทคโนโลยีในปัจจุบันต้องพัฒนาไปอีกหลายร้อยปี บางทีหลายร้อยปีก็ยังทำไม่ได้

“ใช่ ก็เหมือนที่หลิงเอ๋อร์พูดนั่นแหละ” เซียวซวี่พยักหน้ายืนยันคำพูดของเซียวหลิงเอ๋อร์

“อะไรนะ

เป็นไปได้ยังไง” หานถงไม่เชื่ออย่างสิ้นเชิง ยิ่งกว่าการเจอเอเลี่ยนเสียอีก

“มีเกมแบบนี้จริงๆ เหรอ” หานหลิงที่ฟังอยู่ข้างๆ ก็อดถามไม่ได้ เกมที่เซียวซวี่พูดถึงมันล้ำยุคเกินไปแล้ว ตอนนี้เธอยังเคยเห็นแค่ในทีวี

“แน่นอน ฉันจะพาพวกเธอไปดู” เซียวซวี่อุ้มเซียวหลิงเอ๋อร์ขึ้นมาแล้วบอกให้หานถงกับหานหลิงตามมา

น้าหลานมองหน้ากันแล้วก็ตามเซียวซวี่ไป

ราชินีแดงตามมาข้างหลังพวกเขา

เซียวซวี่อุ้มลูกสาวแล้วพาหานหลิงกับหานถงมาที่ห้องใต้ดิน

นี่เป็นห้องที่ราชินีแดงสั่งให้มดทหารขุดขึ้นมาเป็นพิเศษ ที่นี่แยกออกจากรังมด มีแคปซูลชีวภาพห้าลำวางอยู่

“นี่คือแคปซูลเกม พวกเธอเข้าไปลองได้” เซียวซวี่ชี้ไปที่แคปซูลชีวภาพแล้วพูดกับหานหลิงและหานถง

“เซียวซวี่ คุณจะไม่บอกว่าเกมนี้คุณเป็นคนพัฒนาขึ้นมาเองนะ” หานหลิงมองดูแคปซูลเกมที่มีสีสันแบบไซไฟแล้วมองเซียวซวี่อย่างตกตะลึง

พูดตามตรง เกิดเรื่องมหัศจรรย์กับเซียวซวี่มามากมายแล้ว เธอไม่คิดว่าจะมีอะไรที่เซียวซวี่ทำไม่ได้

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดมากแล้ว ลองก่อนเถอะ” เซียวซวี่บอกให้ทั้งสองคนลอง

ตอนนี้ตั้งแต่เขาออกจากโลกหมายเลขสี่ก็ผ่านไปเกือบหลายชั่วโมงแล้ว เขาคาดว่าร่างมดมนุษย์น่าจะเพาะพันธุ์เสร็จแล้ว เลยอยากให้ทุกคนเข้าไปลองในร่างมดมนุษย์ดู

“พ่อคะ หนูขอลองก่อน” เซียวหลิงเอ๋อร์รีบลงจากตัวเซียวซวี่แล้วเข้าไปในแคปซูลชีวภาพ

ทันใดนั้นก็มีสารอาหารฉีดเข้าไปข้างใน แล้วเซียวหลิงเอ๋อร์ก็หลับไป เธอมีสมองเสริมอยู่แล้ว เลยไม่ต้องเชื่อมต่ออีก แค่ให้แคปซูลชีวภาพนำทางสมองเสริมของเธอให้เชื่อมต่อกับมดมนุษย์ในโลกต่างมิติก็พอแล้ว

เห็นเซียวหลิงเอ๋อร์เข้าไปในแคปซูลเกมแล้ว หานหลิงกับหานถงก็มองหน้ากัน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปในแคปซูลชีวภาพด้วยความอยากรู้

พวกเขายังคงเชื่อใจเซียวซวี่อยู่บ้าง เลยไม่มีความลังเล ในใจมีแต่ความอยากรู้

หานถงก็เพราะว่าถูกสิงโดยมดกาฝากแล้ว เลยแค่ชี้นำมดกาฝากให้เชื่อมต่อกับมดมนุษย์ต่างมิติก็พอแล้ว

แต่หานหลิงไม่ได้ถูกสิงโดยมดกาฝาก ดังนั้นแคปซูลชีวภาพจึงยื่นหนวดออกมาแทงเข้าไปที่หลังคอของหานหลิง แล้วก็สร้างเส้นประสาทเชื่อมต่อกับเส้นประสาทสมองของเธอ

นี่เป็นสิ่งที่เซียวซวี่ตัดสินใจ ไม่สามารถเล่นเกมแล้วต้องถูกสิงโดยมดกาฝากได้ เขาตัดสินใจว่าในแคปซูลเกมจะมีวิธีการเชื่อมต่อทางชีวภาพแบบนี้ เป็นแค่อุปกรณ์ที่เชื่อมต่อกับมดมนุษย์ ไม่มีความสามารถในการเชื่อมต่อกับสมองมดเหมือนมดกาฝาก

ก็คือเอาไว้แค่เข้าไปเล่นเกมในโลกต่างมิติเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าทุกคนหลับไปแล้ว เซียวซวี่ก็เข้าไปในแคปซูลชีวภาพแล้วหลับตาลง เขาก็อยากจะสัมผัสกับความรู้สึกของเกมแบบนี้เหมือนกัน

อืม พวกเขาน่าจะเรียกว่าผู้เล่นทดสอบภายในสินะ

[จบแล้ว]