248.กระบี่เดียวสังหารผู้หลุดพ้นนับล้าน
248.กระบี่เดียวสังหารผู้หลุดพ้นนับล้าน
“เพื่อราชันแห่งซากศพ!”
“ความเงียบสงัดแห่งความตายของข้าเตรียมพร้อมเพื่อการตื่นในวันนี้!”
“ฆ่า!!”
แต่การตายของมันเพียงคนเดียว
สำหรับกองทัพซากศพนับร้อยล้านนั้นราวกับหยดน้ำในมหาสมุทร
ไม่ให้โอกาสเซียวหยุนได้หยุดพักแม้เสี้ยววินาที
ฝูงวิญญาณราวฝูงตั๊กแตนบดบังท้องฟ้าพุ่งเข้าหาเซียวหยุนอย่างบ้าคลั่ง!
“มาดี!”
เซียวหยุนเงยหน้าขึ้นสายตาเย็นเยียบปราศจากความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“เพียงแค่ฝูงโครงกระดูกที่ยื้อชีวิต!”
“กระบี่นี้ มีนามว่า... กุยซวี!”
ในชั่วพริบตา ต่อจากกระบี่ “ฝังมาร” และ “เฉียนคุน”
กระบี่ที่สามที่เซียวหยุนสร้างขึ้นเองถูกใช้ในพริบตาและพุ่งทะยานออกไป
วูบ!
ในทันใดฟ้าดินเปลี่ยนสี
แสงสีขาวเจิดจ้าสว่างวาบราวกับทำให้ผู้พิพากษาทั้งสามรู้สึกว่าแสงโลหิตทั้งหมดในโลกแห่งโลหิตจางหายไปในชั่วพริบตา
จากนั้น...ดวงตะวันอันเจิดจรัสผุดขึ้นจากพื้นดินส่องสว่างไปทั่วทั้งจักรวาล!
และแล้วในชั่วพริบตามันดับสูญไร้ร่องรอย!
ตูม!!!
เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวสะเทือนไปทั่วทั้งเวทีแห่งความโกลาหลแม้แต่ “หมิงเต้า” ที่อยู่เหนือท้องนภาก็ยังต้องหันมามองอีกครั้ง!
เพียงกระบี่เดียว
วิญญาณผู้หลุดพ้นนับล้านกลายเป็นความว่างเปล่าในทันที!
เซียวหยุนยืนหยัดอย่างสง่างามท่ามกลางโลกแห่งโลหิตที่ไร้สีสันกระบี่เทพจิ้นในมือขยับอีกครั้งทำให้เซวี่ยหวู่สูญเสียการเชื่อมต่อกับวิญญาณนับล้าน
หลังจากสายตาที่ว่างเปล่าชั่วครู่เงาร่างนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาเซียวหยุนด้วยความคลั่งและติดตามเขาไป!
“หุ่นเชิดอมตะของข้าถูกผู้อื่นควบคุมได้งั้นหรือ?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
“น่าสนใจเจ้ายิ่งทำให้ข้าประหลาดใจมากขึ้น!”
ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของเซวี่ยหวู่ปรากฏรอยยิ้มคลั่งอย่างไม่อาจคาดเดา
“ข้าก็ต้องเอาจริงเสียหน่อยแล้ว...”
“เหล่าผู้ไม่ตายจงถวายทุกสิ่งแด่ข้า!”
“รับทราบ!”
ในทันใดเงาร่างนับล้านพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
แต่คราวนี้แตกต่างออกไปก่อนที่เซียวหยุนจะได้ใช้ “ไร้ปัญญา” เหล่าซากอมตะทั้งหมดเลือก “ตาย” ตัวเองเสียก่อน!
ทำให้ไม่อาจส่งผลกระทบใดๆได้!
จากนั้น...
ตูม ตูม ตูม ตูม!!
การระเบิดตัวเองของยอดฝีมือระดับผู้หลุดพ้นนับล้านเป็นพลังเช่นใดกัน?
ต่อให้ใช้คำยิ่งใหญ่ที่สุดก็ไม่อาจบรรยายถึงความน่าสะพรึงกลัวได้แม้เสี้ยวนึง!
ตูม!
ทั้งแดนยมโลกสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งผู้สืบทอดจำนวนนับไม่ถ้วนในนั้นใจสั่นสะท้านราวกับจะขาดใจ!
นั่นคือพลังเช่นใด?
เพียงกลิ่นอายที่เล็ดลอดออกมาก็ยังแข็งแกร่งกว่ามหาเทพจักรพรรดิในจักรวาลของพวกเขานับล้านเท่า!
ต่อหน้าพลังอันยิ่งใหญ่นั้นแม้แต่มหาเทพจักรพรรดิก็ราวกับมดปลวก!
“พรวด!”
บนท้องนภา
ร่างแห่งความว่างเปล่าของเซียวหยุนถูกระเบิดจนพรุนเส้นเอ็นและเนื้อสีทองอ่อนปรากฏออกมากลายเป็นภาพที่น่าสยดสยอง
“เป็นวิธีรับมือที่ชาญฉลาด...”
อวัยวะภายใน แขนขา ผิวหนัง
ทั้งหมดถูกทำลายด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวพลังที่แผ่ออกมาในโลกแห่งโลหิตหลุดจากการควบคุมของเจ้าของในทันที
ถูกเซียวหยุนยึดครองกลายเป็นสารอาหารในการสร้างร่างเทพของเขา
“พลังจากการระเบิดของผู้หลุดพ้นนับล้านยังไม่อาจทำให้เจ้าตายได้หรือ?”
เมื่อเห็นภาพนี้
รอยยิ้มที่มุมปากของเซวี่ยหวู่ยิ่งเข้มข้น
“พลังแห่งความว่างเปล่า?”
“ผู้อื่นที่มอบมรดกให้เจ้าผู้ไร้กฎเกณฑ์นั้นคือผู้สร้างแห่งทะเลดวงดาวหรือ?”
“แต่กระนั้น...”
“พลังที่ทำให้ซากศพของข้าอมตะก็สูญเสียสติปัญญาและลบเลือนเหตุและผลแห่งกาลเวลานั่นมาจากที่ใดกัน?”
“เมื่อเจ้าก้มหัวยอมจำนนต่อข้าคำตอบย่อมปรากฏ...”
ร่างกายของเซียวหยุนถูกสร้างใหม่สมบูรณ์เสื้อคลุมที่ก่อตัวจากพลังกฎเกณฑ์ปฐมกำเนิดบริสุทธิ์ปกคลุมร่าง
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวลงทำให้มิติและกาลเวลากลายเป็นเขตแดนแห่งความว่างเปล่า!
“เหอะ เด็กน้อยที่หยิ่งยโส”
“เช่นนั้นข้าจะลงมือเองบดขยี้ทุกความหยิ่งผยองของเจ้าจนจมสู่หุบเหวแห่งความมืดอันลึกสุด!”
ตูม!
เซวี่ยหวู่ลุกขึ้นจากบัลลังก์ซากศพโลหิตอันยิ่งใหญ่
ราวกับเป็นหัวใจของโลกแห่งโลหิตการหายใจแต่ละครั้งของมันทำให้วิญญาณนับล้านล้านในโลกแห่งโลหิตสั่นสะเทือนพร้อมกัน!
ราวกับว่าเซียวหยุนไม่ได้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตหรือเทพใดๆ
แต่เป็นโลกอันน่าสะพรึงกลัวที่มีชีวิตซากศพและโลหิตนับไม่ถ้วนรวมตัวกันเป็น... “ซากศพที่มีชีวิต”!
เซียวหยุนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่เซวี่ยหวู่มอบให้
มันไม่มีชีวิต!
ราวกับเป็นซากศพที่มีชีวิตรวมทุกความขัดแย้งไว้ด้วยกัน ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความไม่สมจริงอันน่าสะพรึงกลัว!
มันคือผู้ไม่ตาย
จะพูดถึง “ความไม่ตาย” ได้อย่างไร?
เมื่อไม่มีชีวิตก็ย่อมไม่มีความตาย!
กฎเกณฑ์ทั้งหมด เหตุและผล พลังแห่งมิติและกาลเวลา
ล้วนไร้ผลต่อมันเพราะมันไม่ใช่ “สิ่งมีชีวิต” หรือ “เทพ”
แต่เป็นเพียงซากศพที่มีชีวิตเป็นเพียง... “สิ่งของ” ที่พบเห็นได้ทั่วไป!
ปัง!
ความเร็วของเซวี่ยหวู่เร็วกว่าแนวคิดทางทฤษฎีใดๆ
ก่อนที่ความคิดของเซียวหยุนจะทันหมุนวนหน้าอกของเขาก็ถูกโจมตีด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว!
แคร่ก!
พร้อมกับเสียงแตกหักอันคมชัด
ร่างของเซียวหยุนถูกกระแทกไปยังขอบสุดของเวทีแห่งความโกลาหลถูกกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นไว้จึงหยุดลงได้
กระดูกทั่วร่างถูกบดขยี้ในชั่วพริบตาอวัยวะภายในกลายเป็นหมอกโลหิต
แม้แต่เส้นทางไหลเวียนของกฎเกณฑ์ปฐมกำเนิดก็ถูกทำลายกระจัดกระจาย!
“ร่างแห่งความว่างเปล่านี้ทนรับต่อไปไม่ได้แล้ว”
ปัง!
ในวินาทีถัดมาร่างนั้นระเบิดแตกออก
และจากท้องนภาร่างแห่งความว่างเปล่าของเซียวหยุนที่สมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“เป็นความสามารถที่ไร้ยางอายจริงๆ”
“หากปราศจากมรดกแห่ง ‘ความว่างเปล่า’ การโจมตีเมื่อครู่ของข้าคงตัดสินผลแพ้ชนะได้แล้ว”
แคร่ก! แคร่ก!
เซวี่ยหวู่ขยับคออย่างสบายๆเสียงกระดูกดังก้องไปทั่วความว่างเปล่า
ตราบใดที่อยู่ในโลกแห่งโลหิตพลังที่มันแสดงออกมาคือการรวมพลังของผู้ไม่ตายทั้งหมด
แม้พลังการบ่มเพาะจะไม่สามารถทะลวงขีดจำกัดไปสู่ระดับเหนือผู้หลุดพ้นได้
แต่พลังกายของมันถึงขีดจำกัดที่น่าสะพรึงกลัวสามารถบดขยี้ทุกสิ่ง!
“การโจมตีเมื่อครู่...”
“เป็นเพียงพลังกายล้วนๆหรือ?”
ร่างของเซียวหยุนถูกทำลายในชั่วพริบตาแต่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง
เมื่อรู้ว่าพลังที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่เป็นเพียงพลังกายเขากลับเผยรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้ม
“ผู้พิพากษาคนแรก”
“จากสถานการณ์นี้ในเวลาสั้นๆข้าไม่อาจยุติ ‘ความอมตะ’ ของเจ้าได้”
“และด้วยพลังแห่ง ‘ความว่างเปล่า’ ของข้าเจ้าก็ยากจะทำร้ายข้าได้จริง”
“ดังนั้นเราเปลี่ยนวิธีตัดสินผลแพ้ชนะกันดีกว่า?”
“โอ้? เจ้าต้องการอะไร?”
เซวี่ยหวู่ดูเหมือนเกิดความสนใจกล่าวด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
“ง่ายมาก”
เซียวหยุนยิ้มเย็นดวงตาปรากฏแววเยือกเย็นที่ยากจะมองเห็น
“ให้เรา...”
“ตัดสินด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!”