244.ปฏิเสธมิติและกาลเวลา

ในชั่วพริบตาเขาเข้าใจถึงต้นกำเนิดของมิติและกาลเวลา!

ในชั่วขณะถัดมาแม่น้ำแห่งโชคชะตาและเหตุผลปรากฏต่อหน้าต่อตาราวกับเป็นสิ่งที่จับต้องได้!

กาลเวลาถูกถักทอเป็นเส้นสายเหตุและผลถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน

และจากนั้น...

เมื่อเซียวหยุนลืมตาขึ้นดวงตาแห่งเทพยมโลกของเขากลับได้รับการยกระดับและวิวัฒนาการอีกครั้ง!

ในดวงตานั้นราวกับมองเห็นต้นกำเนิดแห่งมิติและกาลเวลา

เส้นทางแห่งโชคชะตาก็ชัดเจนราวกับมองเห็นด้วยตาเปล่า!

เซียวหยุนราวกับจมอยู่ในสภาวะแห่งความโกลาหลพลังปฐมกำเนิดไหลเวียนรอบกายเขาดุจดั่งจ้าวแห่งความโกลาหลในตำนานแค่เพียงความคิดเดียว!

มิติและกาลเวลาทั้งหมดกลับเงียบสงัด!

ตูม!

พลังอันไร้ตัวตนแผ่ออกปกคลุมทั่วทั้งแดนยมโลกกระทั่งส่งผลกระทบถึงจักรวาลนับไม่ถ้วนที่เชื่อมโยงกัน!

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวนี้ช่างน่าตื่นตะลึงยิ่งนัก!

แม้แต่ยอดฝีมือในทะเลดวงดาวที่อยู่นอกแดนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความกดดันอันมหาศาลสีหน้าพลันเปลี่ยนไป!

นี่คือพลังที่สิ่งมีชีวิตไม่อาจต่อต้านได้

“ความว่างเปล่า”

ปฏิเสธทุกสิ่งดูหมิ่นสรรพสิ่ง!

“นี่คือ...”

ชางซื่อสายตาตื่นตระหนกในชั่วขณะที่ท้องฟ้าสั่นสะเทือน

เขากลับพบด้วยความหวาดกลัวว่า!

มิติและกาลเวลา...มันหายไป...

สูญเสียกาลเวลา

เหตุและผลสลายตัว

นั่นเป็นความรู้สึกเช่นใด?

ชางซื่อรู้สึกเพียงร่างกายเย็นเยียบความหวาดกลัวเต็มไปในใจราวกับพร้อมจะร่วงหล่นสู่หุบเหวได้ทุกเมื่อ

[ปล่อยข้าออกไป!]

[ข้าเป็นเพียง “สายลับ” ข้าไม่อยากตาย...ไม่อยากตาย!]

ในห้วงจิตสำนึกระบบตัวร้ายแห่งโชคชะตาคำรามด้วยความหวาดกลัวราวกับสัตว์ป่าที่ถูกขังอยู่ในกรง

มันตื่นตระหนกสุดๆคำรามด้วยความหวาดกลัวราวกับสูญเสียสติ!

ราวกับสุนัขป่าที่เสียสติไปแล้วไม่สนใจการปกปิดใดๆอีกต่อไป!

“เซียวหยุนเจ้าคือตัวอะไรกันแน่?”

ชางซื่อเงยหน้าด้วยความยากลำบากสายตามองไปยังที่ที่เซียวหยุนเคยยืนอยู่บนความว่างเปล่า

แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงความมืดมิด...

และในวินาทีถัดมาความคิดที่ผุดขึ้นอย่างกะทันหันครอบงำจิตใจ

ร่างกายของชางซื่อพังทลายลงราวกับดินที่แตกสลาย

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...

ตั้งแต่ต้นจนจบชางซื่อไม่เคยเป็นมากกว่า “ภาพลวงตาที่ไม่มีตัวตน”...

“เจ้า...ชนะแล้ว...”

ร่างของเขาแตกสลายเป็นเถ้าถ่านกลายเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลทรายก่อนจะสลายไปสู่ความโกลาหลที่ลึกยิ่งกว่าความว่างเปล่า!

ในชั่วขณะที่เซียวหยุนปฏิเสธมิติและกาลเวลาแห่งชางซื่อ ทำให้เขากลายเป็น “ความว่างเปล่า”

ผู้ครอบครองระบบนามชางซื่อก็กลายเป็นสิ่งที่เป็นเพียงภาพลวงตา!

“สามแสนหกหมื่นห้าพันล้านปี...อย่างนั้นหรือ?”

“นี้ช่างเป็นกาลเวลาที่ยาวนานเพียงใด?”

รูปลักษณ์ของเซียวหยุนยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงจากตอนที่เผชิญหน้ากับชางซื่อ

ในโลกแห่งความเป็นจริงกลับผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

แต่ในเขตแดนแห่งความว่างเปล่าเขาได้ฝึกฝนและตรึกตรองอย่างแท้จริงเป็นเวลาสามแสนหกหมื่นห้าพันล้านปี!

สายตาของเซียวหยุนสงบนิ่งราวบึงน้ำโบราณที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ในช่วงเวลาสามแสนหกหมื่นห้าพันล้านปี

เขาได้ตรึกตรองและเข้าใจถึงต้นกำเนิดของสรรพสิ่งมากมายนับไม่ถ้วน

ตูม!

เพียงความคิดเดียวการบ่มเพาะของเขาก็พุ่งทะยานสู่ขอบเขตมหาเทพจักรพรรดิในชั่วพริบตาพร้อมได้รับการเพิ่มพลังขีดจำกัดหมื่นเท่าจากระบบ!

การแบ่งระดับการบ่มเพาะของโลกนี้กลายเป็นเพียงสิ่งที่เขาสามารถกำหนดได้ด้วยความคิด!

ในชั่วพริบตาเขาก้าวสู่...มหาเทพจักรพรรดิ!

[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่การบ่มเพาะถึงจุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิต!]

[ระดับการบ่มเพาะปัจจุบัน: มหาเทพจักรพรรดิขั้นสูงสุด (พลังมหาเทพจักรพรรดิ10ล้านหน่วย) ]

[โลกเทพ: 99,900,000,000 ปีแสง]

[เผ่าพันธุ์: เทพแห่งความโกลาหล (40%)]

[นามศักดิ์สิทธิ์ปฐมกำเนิด: จ้าวแห่งความว่างเปล่า,เทพแห่งมิติและกาลเวลา,ผู้ปฏิเสธสรรพสิ่ง]

[อำนาจแห่งนามความโกลาหล: “ไร้ปัญญา”, “ไร้เวลา”, “ไร้มิต”]

เสียงของระบบดังขึ้นพลังทั้งหมดที่เซียวหยุนครอบครองเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงในชั่วพริบตาถึงจุดที่เรียกได้ว่าเป็น “จุดสูงสุดอันสมบูรณ์ของสิ่งมีชีวิต”!

ก้าวต่อไปคือการหลุดพ้น!

“ถึงเวลาแล้วข้าอยู่ในคุกมรณะรกร้างนี้มานานเกินไปแล้ว!”

เซียวหยุนลุกขึ้นช้าๆสายตากวาดมองรอบทิศอย่างเยือกเย็นพึมพำเบาๆ

จากนั้นเก้าสวรรค์ถูกชักออกจากฝักลอยอยู่ต่อหน้าเขา

“เจ้าก็ถึงเวลาที่จะได้รับการเติมเต็มอย่างแท้จริง”

“ขอสั่งการมิติและกาลเวลาด้วยกระบี่นี้เป็นเกณฑ์จงเติมเต็มให้สมบูรณ์!”

วูบ วูบ!

ในชั่วพริบตาความว่างเปล่าของฟ้าดินแตกสลาย

บนท้องนภาราวกับปรากฏรอยตราของนาฬิกายักษ์บันทึกทุกอดีตและมิติแห่งกาลเวลาของ “เก้าสวรรค์” บังคับให้ชิ้นส่วนทั้งหมดกลับคืนสู่ที่!

ซู่ ซู่ ซู่!

หนึ่งชิ้น สิบชิ้น ร้อยชิ้น!

ชิ้นส่วนของ “เก้าสวรรค์” จากจักรวาลนับไม่ถ้วนพุ่งมารวมกันที่คุกมรณะรกร้างแห่งนี้!

พร้อมแสงเทพอันเจิดจรัสส่องสว่างทั่วโลกทุกใบกระบี่อันแปลกประหลาดที่มีสีเทาจางๆผสานด้วยสีทองและแดง ราวกับวิถีสวรรค์ของหมื่นโลกปรากฏในฝ่ามือของเซียวหยุน

“ในที่สุด...ก็เติมเต็มสมบูรณ์...”

เซียวหยุนมองกระบี่ในมือแล้วพึมพำ

[ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับสมบัติเทพแห่งความโกลาหลระดับแนวคิด “เทพจิ้น” (เติมเต็มสมบูรณ์ เผยนามที่แท้จริง)!]

“เทพจิ้น?”

“นี่คือชื่อที่แท้จริงของเจ้า?”

สายตาของเซียวหยุนที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาเป็นแสนล้านปีกระพริบวูบวาบก่อนจะยิ้มเบาๆ

“กระบี่แห่งจุดจบที่ตัดขาดทุกสิ่งด้วยนาม ‘เทพจิ้น’... ก็นับว่าไม่เลว...”

ตูม!

ขณะที่เขาถือกระบี่และครุ่นคิดทำให้เทพจิ้นส่งเสียงก้องสะท้อน

บนท้องนภาฟ้าผ่าดังสนั่น!

จากนั้น...

คุกมรณะรกร้างทั้งหมดราวกับเปลี่ยนแปลงไปในชั่วพริบตา!

ฟ้าดินพลิกคว่ำดวงตะวันและจันทราเลือนหาย

ในชั่วขณะเซียวหยุนพบว่าตนเองอยู่ในพื้นที่ราวกับวิหารอันยิ่งใหญ่!

“ผู้สืบทอดข้าขอยอมรับว่าเจ้ามีคุณสมบัติได้รับมรดกของนายข้า”

ตูม!

ทุกสิ่งรอบกายราวกับขยายใหญ่ขึ้นนับล้านเท่า

จากด้านบนของวิหารอันยิ่งใหญ่ร่างเงาอันสูงส่งราวเทพมารปรากฏขึ้นมองลงมาที่เซียวหยุนด้วยสายตาเย็นชา

ร่างนั้นสูงเกินล้านลี้

ดวงตาทั้งสองราวกับดวงจันทร์สีเลือดแขวนบนท้องฟ้ามืดมิด ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูด เผยให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจปกปิด!

“ผู้พิพากษาคนแรก?”

เซียวหยุนไม่รู้สึกประหลาดใจ

หลังจากผ่านกาลเวลานับแสนล้านปีการปรากฏตัวของจ้าวแห่งคุกยมโลกนี้อยู่ในความคาดหมายของเขา

“ถูกต้อง!”

“ขาคือผู้พิพากษาคนแรกและเป็นผู้คุมคุกแห่งคุกยมโลกรกร้างนี้เทพแห่งความโกลาหล...เซวี่ยหวู่!”

เงาเทพสีแดงเข้มเอ่ยยืนยันตัวตนของตนในฐานะเทพแห่งคุกยมโลก

จากนั้นน้ำเสียงของเขากลับเย็นชาลง

“และข้าสามารถสัมผัสได้ว่าเจ้าไม่ได้ครอบครองมรดกของเทพแห่งความโกลาหลเพียงหนึ่งเดียว”

“...แล้วจะเป็นอย่างไร?”

แม้ตัวตนของเขาจะถูกอีกฝ่ายรู้เซียวหยุนยังคงมีสายตานิ่งสงบไร้คลื่น

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า”

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและจิตสังหารที่ไม่ปิดบัง!