196.ตำหนักพิฆาตเทพ!

ตำหนักพิฆาตเทพ

หนึ่งในขุมอำนาจนักฆ่าที่ใหญ่ที่สุดในจักรวาลแห่งความโกลาหล

ตามตำนานมีบันทึกว่าพวกเขาเคยลอบสังหารจ้าวเทพได้สำเร็จ!

ตราบใดที่จ่ายค่าตอบแทนที่เหมาะสมอย่าว่าแต่ราชันเทพในวิหารหมื่นเทพเลยแม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนจักรพรรดิพวกเขาก็กล้าลงมือ!

“โง่เขลา!”

“เพียงกำจัดเขาอย่างลับๆก่อนที่เขาจะมาถึงที่นี่!”

“เมื่อถึงตอนนั้นใครจะสามารถสืบหาไปถึงดินแดนดาราเป่ยหลิงของข้าได้?”

หลิงชางยังคงมีใบหน้าเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งดวงตาแดงก่ำราวกับมารที่พร้อมกลืนกินผู้คน!

นี่คือโอกาสเดียวของเขา!

เขาไม่มีวันยอมมอบดินแดนดาราเป่ยหลิงให้ผู้อื่นแม้ต้องเดิมพันจนทุกอย่างพังพินาศเขาก็ยอม!

“ท่านผู้นำดินแดน ไม่เหมาะสม...ขอ...”

ฉีก!

ในวินาทีถัดมาหญิงสาวผมแดงที่พยายามทัดทานถูกหลิงชางฉีกเป็นเสี่ยงๆกลายเป็นหมอกโลหิตกระจายทั่วท้องฟ้า!

ภาพนี้ทำให้ยอดฝีมือทั้งหลายในที่นั้นเงียบกริบ

ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก

“ข้าผู้นำดินแดนตัดสินใจแล้วบังเอิญเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ข้าเคยซื้อ ‘ตราพิฆาตเทพ’ จากหอการค้าดวงดาวมา”

หลิงชางกวาดสายตาเย็นเยียบไปรอบด้านก่อนจะหยิบหยกที่ราวกับหลอมจากโลหิตส่งแสงดำมืดสลัวออกมาต่อหน้าสายตาของทุกคน

“ด้วยตราสัญลักษณ์นี้สามารถติดต่อตำหนักพิฆาตเทพได้โดยตรงเพียงให้ข้อมูลคร่าวๆก็สามารถกำหนดเป้าหมายการลอบสังหารได้”

แคร่ก!

ในทันทีที่พลังเทพสายหนึ่งไหลเวียน

หยกก็แตกสลายทันทีกลายเป็นม่านแสงสีแดงเข้ม

ในสายตาของหลิงชางเพียงคนเดียวทุกอย่างเปลี่ยนแปลงในชั่วพริบตา

ทะเลโลหิตเดือดพล่านพร้อมกระดูกขาวลอยนิ่ง

ร่างในชุดคลุมดำยืนหันหน้าเข้าหาหลิงชางจากระยะไกลส่งกลิ่นอายแห่งความตายอันเงียบสงัด

“ข้าผู้ยิ่งใหญ่รู้แล้วว่าเจ้ามีเจตนาจะสังหารผู้ใด”

“แต่ผู้นั้น...มีตัวตนที่ไม่ธรรมดา”

น้ำเสียงแหบแห้งอย่างน่ากลัวของชายชุดดำราวกับคมมีดที่แทงทะลุหัวใจ

“หากต้องการลอบสังหารเขาแม้แต่ตำหนักพิฆาตเทพของข้าก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาล”

“โดยปกติการลอบสังหารราชันเทพทั่วไปใช้เพียง1ล้านล้านผลึกเทพก็เพียงพอ”

“แต่สำหรับคนผู้นี้100ล้านล้านผลึกเทพ!”

เมื่อได้ยินคำนี้

ใบหน้าของหลิงชางซีดเผือด

1ร้อยล้านล้านผลึกเทพ?

ต่อให้ขายเผ่าเทพวิญญาณทั้งเผ่าก็ไม่มีทางหามาได้ถึงจำนวนมหาศาลเช่นนี้!

“ราชันเทพผู้นั้นคือผู้ใด?”

หลิงชางกัดฟันถามด้วยความอดกลั้น

“พูดไม่ได้”

“หากข้าพูดออกไปที่นี่ ไม่ว่าเจ้า ข้า หรือแม้แต่ตำหนักพิฆาตเทพทั้งหมด...”

“ล้วนต้องเผชิญกับหายนะ!”

“100ล้านล้านผลึกเทพคือมาตรฐานขั้นต่ำสุดแล้ว!”

“หากไม่ใช่เพราะมีผู้อื่นต้องการชีวิตเขาด้วยราคานี้ต้องสูงกว่านี้อีกหลายเท่า!”

ชายชุดดำกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์มีเพียงความหนาวเหน็บ

“ให้เวลาเจ้าสิบลมหายใจสุดท้ายเพื่อตัดสินใจ”

“ผู้อื่น...”

ร่างของหลิงชางสั่นสะท้านสมองดังก้อง

100ล้านล้านผลึกเทพและยังต้องเพิ่มขึ้นหลายเท่า?

ราชันเทพผู้นั้นมีตัวตนเช่นไรกันแน่ถึงทำให้แม้แต่ตำหนักพิฆาตเทพต้องระมัดระวังถึงเพียงนี้?

“สาม สอง...”

ชายชุดดำไม่เสียเวลาเริ่มนับถอยหลัง

“เดี๋ยว! ข้า...ข้ายอมแล้ว!”

ในขณะนั้นหลิงชางเงยหน้าขึ้นดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง!

“ที่นี่มีผลึกเทพ20ล้านล้าน”

“เป็นสมบัติสะสมทั้งหมดของตระกูลข้า...”

“และ...”

“นี่คือแผนที่ดาราของมรดกจ้าวเทพ!”

เมื่อพูดจบ

หลิงชางโบกมือขว้างบัตรมิติและแผนที่ดาราออกไป

“มรดกจ้าวเทพ?”

ชายชุดดำรับไว้สายตาเข้มข้นขึ้น

“ฮึ...”

“ไม่นึกว่าผู้นำดินแดนดาราระดับต่ำอย่างเจ้าจะมีของดีเช่นนี้”

“มันสามารถใช้แทนผลึกเทพ80ล้านล้านได้”

หลังตรวจสอบน้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยพร้อมแววประหลาดใจ

“หวังว่าท่านจะกำจัดเจ้านั่นได้...”

น้ำเสียงของหลิงชางเต็มไปด้วยความยากลำบากนี่คือโอกาสยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาเคยได้รับ

แต่ตอนนี้ต้องใช้มันในสถานการณ์เช่นนี้

“วางใจได้”

“ตำหนักพิฆาตเทพของข้ายังไม่เคยพลาด...”

น้ำเสียงของชายชุดดำเย็นเยียบยิ่งขึ้นเผยกลิ่นอายกระหายเลือด

“หลังจากเจ้าไปจากที่นี่ข้าจะลบความทรงจำของทุกคนที่เกี่ยวข้องรวมถึงเจ้า”

“ส่วนจะรอดจากเงื้อมมือของวิหารหมื่นเทพได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเจ้าแล้ว”

หึ่งๆ!

ในชั่วพริบตาพร้อมกับเสียงก้องดังสนั่น

หลิงชางกลับมาสู่ตำหนักดวงตาของทุกคนเต็มไปด้วยความว่างเปล่าราวกับสูญเสียความทรงจำบางส่วนลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไปสิ้น

---

สามวันต่อมา

ตูม!

ในความว่างเปล่าของจักรวาลภายใต้แสงกระบี่สายหนึ่งบนดวงดาวเงียบสงัดด้านหน้าพลันระเบิดแผ่ออกเป็นพายุจักรวาลที่ทอดยาวหลายสิบปีแสง!

“เทพแท้ขั้น3บวกกับการเพิ่มพลังจากดาวมืดหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นดวง”

“ในสภาวะปกติข้ามีพลังเทพแท้ถึงสามพันสามร้อยล้าน”

“เมื่อรวมกับเก้าสวรรค์ในตอนนี้และพลังแห่งความว่างเปล่าคงสามารถเทียบเคียงราชันเทพขั้นสูงสุดได้โดยไม่ต้องพึ่ง ‘มือแห่งเทพยมโลก’!”

“และหากเผชิญหน้ากับราชันเทพจู่ซิงเพียงพลังปกติก็น่าจะเพียงพอที่จะสังหารเขาได้”

เซียวหยุนเก็บกระบี่ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า

หนึ่งร้อยปีในจักรวาลแห่งความโกลาหลบรรลุพลังถึงระดับราชันเทพขั้นสูงสุด

แม้แต่ตัวเขาเองก็พอใจกับความเร็วนี้อย่างยิ่ง

หากยอดฝีมืออื่นรู้คงต้องตื่นตะลึง

ในหมู่ราชันเทพ

การทะลวงแต่ละขั้นนั้นยากลำบากยิ่งต้องใช้ทรัพยากรนับไม่ถ้วนและเวลานับล้านปี!

แต่เซียวหยุน?

ด้วยระดับการบ่มเพาะเพียงเทพแท้ขั้น3เข้าสู่วิถีเทพเพียงร้อยปี!

พลังที่แท้จริงของเขาเทียบเคียงราชันเทพขั้นสูงสุดเทียบเท่าการบ่มเพาะนับล้านปีของอัจฉริยะ!

ช่างน่าเหลือเชื่อราวกับโกหก!

“นายท่าน เฉียนเย่ส่งข่าวมา”

“ดินแดนดาราเป่ยหลิงเตรียมพร้อมต้อนรับท่านแล้ว”

“ท่านสามารถไปรับดินแดนดารานั้นได้”

เสียงของเสี่ยวป๋อดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเซียวหยุน

“อืม”

เซียวหยุนพยักหน้าร่างวูบวาบก่อนเข้าสู่ยานป๋อเหริน

ตูม!

รอยแยกมิติขยายออกทันที

ร่างของยานป๋อเหรินหายไปจากที่เดิมในชั่วพริบตา