188.หมัดเดียวสังหาร!

“ความว่างเปล่า...กลืนกิน!”

ทว่าในขณะที่ทุกคนคิดว่าเซียวหยุนต้องตายอย่างแน่นอนแม้แต่ราชันเทพจู่ซิงยังเผยรอยยิ้มมุมปากด้วยความมั่นใจ

เสียงเย็นชาดังก้องออกจากปากของเซียวหยุน

หึ่ง!

ราวกับพลังที่สามารถทำลายล้างโลกและทำลายดวงดาวทั้งหมดให้ดับสูญแสงของหอกแห่งการทำลายล้างนั้น

ในชั่วพริบตากลับสลายหายไปราวกับไม่มีตัวตน!

ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาแสงหอกที่ปกคลุมครึ่งโลกนั้นหายวับไปไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ!

แม้แต่ความว่างเปล่ายังไม่กระเพื่อมคลื่นใดๆ!

“...นี่มันอะไรกัน?!”

ราชันเทพจู่ซิงตาเบิกกว้างรู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างแปลกประหลาดเกินไป!

มีสิ่งใดกลืนกินการโจมตีของเขางั้นหรือ?

“กฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่า?!”

จักรพรรดิเทพเยวียนโหมวตัวสั่นเทาดวงตาที่ปิดสนิทพลันลืมขึ้นกะทันหัน

ดวงตาของเขามืดมิดราวกับกลืนกินแสงสว่างรอบข้าง

ดั่งหลุมดำที่พร้อมดูดกลืนสรรพสิ่ง!

นี่คือ “เนตรดาราทมิฬ” หนึ่งในเนตรเทพแห่งความโกลาหลที่หายากยิ่งในจักรวาลแห่งนี้มีพลังลึกล้ำไร้สิ้นสุด

ด้วยเนตรนี้จักรพรรดิเทพเยวียนโหมวเคยสังหารราชันเทพนับร้อยในอดีตและสร้างชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่!

แต่ในขณะนี้...

ดวงตาที่เมื่อลืมขึ้นย่อมทำให้ศัตรูจมสู่ห้วงความมืด

กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ

กฎเกณฑ์แห่งความว่างเปล่า!

กฎเกณฑ์ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ต้นกำเนิดทั้งหมดมันเป็นการรวมพลังของ “การทำลายล้าง”, “การสรรค์สร้าง”, “การแยกสลาย”, และ “มิติและกาลเวลา” ไว้ในหนึ่งเดียว!

ทุกกฎเกณฑ์ล้วนกำเนิดจากความว่างเปล่า

ความแข็งแกร่งของกฎเกณฑ์นี้แม้แต่ราชันเทพยังยากจินตนาการได้ผู้ที่ควบคุมมันได้แม้เพียงผิวเผินอย่างน้อยก็ต้องอยู่ในขอบเขตจ้าวเทพ!

แต่เจ้าราชันเทพเก้าสวรรค์ผู้นี้เพียงเด็กหนุ่ม...

เหตุใดร่างของเขาจึงปรากฏพลังของกฎเกณฑ์ความว่างเปล่า?!

ไม่มีทางผิดพลาด!

จักรพรรดิเทพเยวียนโหมวกำหมัดแน่นดวงตาดำมืดจ้องมองท้องฟ้าราวกับมองทะลุพลังความว่างเปล่าที่แผ่ออกมา

พลังของหอกดับสูญในชั่วขณะก่อนหน้า...

ถูก “แยกสลาย” เป็นอนุภาคนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายในความว่างเปล่า

นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เกิดภาพลวงตาว่ามันหายไปอย่างลึกลับ!

“ศิษย์ข้าจงระวังให้ดี”

“ราชันเทพเก้าสวรรค์ผู้นี้ไม่ธรรมดาอาจเป็นทายาทของจ้าวเทพ!”

“การพิพากษาเริ่มขึ้นแล้วผู้รักษาระเบียบของวิหารหมื่นเทพเริ่มจับตามองที่นี่อาจารย์ไม่อาจแทรกแซงได้”

“หลังจากสังหารเขาอาจารย์จะส่งเจ้าไปยังมิติลับในจักรวาลเป็นเวลาหนึ่งแสนยุคสมัยเพื่อป้องกันการแก้แค้นจากจ้าวเทพที่ไม่รู้ตัวตนนั้น”

จักรพรรดิเทพเยวียนโหมวส่งเสียงผ่านจิตสำนึกไปยังราชันเทพจู่ซิงด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“เจ้ามี ‘ดาวบรรพบุรุษ’ ของเผ่าเทพเทียนหมางจะต้องไม่ตายที่นี่!”

“ทายาทของจ้าวเทพ?”

เมื่อได้ยินเสียงในจิตสำนึกราชันเทพจู่ซิงสีหน้าเปลี่ยนไป

ถึงเขาจะโหดเหี้ยมและหยิ่งผยองแต่เขาไม่โง่

ศัตรูที่ทำให้อาจารย์ของเขายังต้องเกรงกลัวและต้องส่งเขาไปหลบภัยในมิติลับในจักรวาลนานถึงหนึ่งแสนยุคสมัยเพื่อความปลอดภัย

จะเป็นเพียงคนธรรมดาได้อย่างไร?

จ้าวเทพ

ไม่นึกเลยว่าคนจากวิหารหมื่นเทพจะมีความเกี่ยวข้องกับจ้าวเทพ

ถึงข้าจะฆ่าเขาได้ข้าก็ต้องหลบภัยในมิติลับของจักรวาลเพื่อเอาชีวิตรอด!

“ชิ!”

สำหรับราชันเทพจู่ซิงที่หลงใหลในการสังหารและมองโลกเป็นของเล่น

การต้องฝึกตนในมิติลับหนึ่งแสนยุคสมัยมันไม่ต่างจากการถูกขังในคุก!

แต่ในตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก

“การพิพากษา” เริ่มขึ้นแล้วบนเวทีนี้จะมีเพียงหนึ่งเดียวที่รอดชีวิต!

“ฆ่า!”

ราชันเทพจู่ซิงสูดลมหายใจลึกดวงตาเปล่งแสงเย็นเยียบ

หอกดับสูญในมือหมุนควงอย่างบ้าคลั่งชั่วพริบตาเงาหอกนับล้านล้านพุ่งออกมาราวกับดาวตกที่ระเบิดออก ครึกโครมไปทั่วทิศ!

ตู้ม ตู้ม!

เงาหอกนับล้านล้านพาดผ่านท้องฟ้ากลายเป็นตาข่ายหอกขนาดใหญ่ปิดผนึกทุกเส้นทาง

มันห่อหุ้มเซียวหยุนเอาไว้หมายจะบดขยี้ให้แหลก!

“เหอะ...”

แต่ในขณะนั้นเซียวหยุนกลับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

ในแววตาเย็นชานั้นปรากฏความบ้าคลั่งและความคลั่งไคล้!

เขาขว้าง “เก้าสวรรค์” ไปยังความว่างเปล่าหมัดขวารวบรวมแสงอันมืดมิดลวดลายสีม่วงเข้มปกคลุมแขนทั้งแถบราวกับเทพมารจุติ!

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและหมัดพุ่งลงมา!

มือแห่งเทพยมโลก...ถูกกระตุ้นอย่างเต็มพลัง!

หึ่ง!

ฉากอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยายด้วยคำพูดบังเกิดขึ้นบนท้องฟ้าของทวีปซูจิน

เสียงคำรามนั้นดังจนทำให้เยื่อหูของเหล่าเทพแท้ระเบิด เลือดไหลโชก!

หึ่ง!

ภายใต้ท้องฟ้าผืนดินที่ยาวนับหลายปีแสงสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งรอยร้าวมากมายแผ่ออกไปสร้างหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น!

3,700 เท่า

โชคของเซียวหยุนไม่เลวการใช้ “มือแห่งเทพยมโลก” ในครั้งนี้เพิ่มพลังถึง 3,700 เท่า

นี่ไม่ใช่การเพิ่มพลังเพียงด้านเดียว

แต่เป็นการเพิ่มทวีคูณหลังจากรวมพลังของวิชา คัมภีร์ลับ และพลังเทพทั้งหมด!

พลังเทพแท้ 8.88 ล้านล้าน ...

เมื่อได้รับการเพิ่มพลัง 3,700 เท่า!

มันคือตัวเลขใด!

พลังอันน่ากล้วถึงเพียงใด!

8.88 ล้านล้าน... พลังเทพแท้!

ตู้ม!

โลกกำลังพังทลายส่วนกฎเกณฑ์กำลังถูกทำลาย!

ทวีปซูจินที่ยาวนับร้อยปีแสงราวกับตกอยู่ในวันสิ้นโลกครวญครางด้วยความหวาดกลัวภายใต้พลังนี้!

สิ่งมีชีวิตนับล้านล้านเห็นเช่นนั้นต่างหมอบราบไม่กล้าขยับแม้เพียงเสี้ยว!

“เป็นไปได้อย่างไร?!”

เมื่อสัมผัสถึงพลังอันยิ่งใหญ่นี้จักรพรรดิเทพเยวียนโหมวรู้สึกสมองดังก้องสีหน้าซีดขาวไม่อาจเชื่อสายตา

พลังระดับนี้ไม่ควรปรากฏในตัวราชันเทพ!

และศิษย์ของเขา...

ตู้ม!

ความว่างเปล่าแตกสลายเงาหอกที่น่าสะพรึงกล้วที่เคยปกคลุมท้องฟ้ากลายเป็นไม่เหลือซาก!

เพียงหมัดเดียวกระบวนท่าหอกที่มีกฎเกณฑ์แห่งการทำลายล้างถูกบดขยี้จนแตกกระจาย!

แม้แต่ตัวราชันเทพจู่ซิงเองยังถูกระเบิดร่างจนแหลก!

เหลือเพียงวิญญาณที่เสียหายหนักหนีกระเซอะกระเซิงไปยังที่ไกล

“...ไม่...ข้าไม่อยากตาย!”

“อายุขัยของข้าเป็นนิรันดร์ข้าจะตายที่นี่ไม่ได้!”

“ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย...อ๊าก!!”

ไม่ ไม่!

ร่างวิญญาณของราชันเทพจู่ซิงร้องโหยหวน

แต่ในไม่ช้าหอคอยสีดำข้างกายเซียวหยุนขยายใหญ่ขึ้นในพริบตาผนึกและบดขยี้มันจนกลายเป็นเถ้าธุลี!

“เจ้า...”

เมื่อเห็นราชันเทพจู่ซิงถูกสังหารต่อหน้าต่อตา

จักรพรรดิเทพเยวียนโหมวโกรธจัดจนเกือบจะใช้พลังของ “เนตรดาราทมิฬ” บดขยี้เซียวหยุนให้จมสู่มิติภาพวาด

แต่เมื่อสัมผัสถึงการตรวจจับจากพลังบางอย่างเขาก็อดกลั้นไว้

ผู้รักษากฏระเบียบของวิหารหมื่นเทพ

อย่างน้อย...ก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตจ้าวเทพ

หากเขาลงมือกับราชันเทพเก้าสวรรค์เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจจากผู้ยิ่งใหญ่นั้นในทันที...