144.การต่อสู้ของยอดฝีมือสูงสุด!
144.การต่อสู้ของยอดฝีมือสูงสุด!
“หยุด?”
“…เป็นไปไม่ได้”
เซียวหยุนมองลงไปยังโจวทงด้านล่างผู้ที่ร่างวิญญาณและกายเนื้อกำลังฟื้นฟูอย่างต่อเนื่องแสงแห่งชีวิตเริ่มปรากฏ
เขาส่ายหัวด้วยท่าทีเยือกเย็นมองตรงไปยังจ้าววิหารสวรรค์
“จ้าววิหารสวรรค์…”
“หากไม่จำเป็นข้าจะไม่ยินดีเป็นศัตรูกับเจ้า”
“แต่หากวันนี้เจ้ายังคงขัดขวาง…”
“ก็อย่าหาว่าข้าไร้เมตตาต้องลงมือต่อสู้!”
บูม!
น้ำเสียงของเซียวหยุนสงบเงียบแต่ในความว่างเปล่าของห้วงมิติอันเงียบสงัดกลับดังก้องราวกลองสวรรค์ทำให้ผู้ได้ยินใจสั่นสะท้าน!
“เจ้ากล้าฝ่าฝืนวิถีสวรรค์?”
จ้าววิหารสวรรค์มีแววตาเย็นชาขึ้นปีกสิบสี่คู่สั่นสะเทือน ทุกการขยับปลดปล่อยสายฟ้าไปทั่วท้องนภา
เจตจำนงแห่งวิถีสวรรค์ไม่อาจฝ่าฝืน!
ในฐานะผู้ควบคุมสวรรค์ในยุคนี้เขาคือตัวแทนแห่งศักดิ์ศรีของวิถีสวรรค์!
ผู้ใดที่ฝ่าฝืนต้องเผชิญหน้ากับการลงทัณฑ์จากสวรรค์!
“ฝ่าฝืนวิถีสวรรค์?”
เมื่อได้ยินเซียวหยุนยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเยาะไม่หลบเลี่ยงสายตานั้น
“วิถีสวรรค์เคยมีความยุติธรรมที่แท้จริงเมื่อใด?”
“ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเป็นเพียงตัวแทนของเจตจำนงแห่งวิถีสวรรค์
แล้วมีสิทธิ์อันใดมาพิพากษาข้าในนามของวิถีสวรรค์?”
ฉีก!
ทันทีที่คำพูดของเซียวหยุนจบลง
มิติว่างเปล่าฉีกขาดโซ่สีดำที่เปรอะเปื้อนด้วยสายฟ้าทำลายล้างพุ่งออกมาหมายจะสังหารเขาทันที!
บูม!
แต่เมื่อโซ่เหล่านั้นเข้าใกล้ร่างของเซียวหยุนในระยะหนึ่งวา ก็ระเบิดแตกสลายทันทีกลายเป็นแสงสายฟ้าที่กระจายเต็มมิติ!
“วิถีสวรรค์ยุติธรรมเสมอผูใดกล้าล่วงละเมิด?”
จ้าววิหารสวรรค์ก้าวไปข้างหน้าสายตาเย็นชาราวเทพเจ้า มองลงมาที่เซียวหยุนจากเบื้องบน
“ข้าคือผู้ควบคุมสวรรค์ผู้ปฏิบัติการในนามของสวรรค์จะมีสิ่งใดมิอาจทำได้?”
“หากเป็นเช่นนั้นมาสิ”
เซียวหยุนยืนนิ่งประสานมือไว้ด้านหลังในห้วงมิติไม่มีท่าทีถอยแม้เพียงนิด
บูม!
ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือดกลิ่นอายปะทะกันทำให้ผืนนภาแห่งนี้สั่นสะเทือนรุนแรง!
“…อะไรนะ?”
“เจ้ากล่าวว่าผู้อาวุโสสิบเจ็ดในตอนนี้อาจกำลังต่อสู้กับจ้าววิหารสวรรค์?!”
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวจากที่นั้นหลังได้ยินคำพูดของฉู่หยุนผู้อาวุโสนิกายซวนหยางคนหนึ่งอดร้องอุทานด้วยความตกตะลึงไม่ได้
เขายืนนิ่งราวกลายเป็นหินจากความหวาดกลัว!
จ้าววิหารสวรรค์!
ผู้ที่ยืนเหนือยอดฝีมือทั้งหมดผู้ที่ว่ากันว่าสามารถสังหารเทพจากนอกดินแดน—ผู้ควบคุมสวรรค์ในยุคนี้?
เซียวหยุนเขาแข็งแกร่งถึงขั้นไหนกันแน่?
ถึงขนาดเผชิญหน้ากับจ้าววิหารสวรรค์และต่อสู้กับเขาได้?
“เดี๋ยว!”
“เจ้ากล่าวว่าเซียวหยุนในตอนนี้มีวิธีฟื้นคืนชีพผู้อื่นได้แล้ว”
“และจุดประสงค์หลักของการกลับมาครั้งนี้คือเพื่อฟื้นคืนชีพให้โจวทง?”
ผู้นำนิกายซวนหยางดูสงบกว่าเขาเงยหน้าขึ้นมองฉู่หยุน
“ถูกต้อง”
ฉู่หยุนพยักหน้ายิ้มดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง
“จากคำกล่าวของเซียวหยุนตอนนี้เขาเปรียบได้กับเทพ”
“ครั้งนี้เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าจ้าววิหารสวรรค์จะปรากฏตัวและเขามีความมั่นใจเต็มที่ว่าจะขับไล่ผู้นั้นได้!”
“…เทพ?”
“ขับไล่ผู้ควบคุมสวรรค์?”
สมองของทุกคนราวกับจมสู่ความโกลาหลมองไปยังห้วงมิติไกลออกไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
จ้าววิหารสวรรค์คือผู้ใด?
ในความรู้ของพวกเขาแม้จะย้อนไปนับล้านปีในอดีต…
ผู้ที่สามารถปะทะกับผู้ควบคุมสวรรค์ได้ชั่วครู่มีจำนวนไม่เกินห้านิ้ว!
และผู้ที่เผชิญหน้าและขับไล่ผู้ควบคุมสวรรค์ได้มีเพียงจักรพรรดิยมโลกเพียงคนเดียว!
แต่ตอนนี้…
ยอดฝีมือที่เปรียบได้กับ “จักรพรรดิยมโลก” อีกคนกำลังจะปรากฏในโลกนี้อีกครั้ง?
“ไม่…”
“พลังของผู้ควบคุมสวรรค์ส่วนใหญ่มาจากการมอบให้ของวิถีสวรรค์”
“เฉพาะผู้ที่ถูกวิถีสวรรค์มองว่าเป็นศัตรูเท่านั้นจึงจะได้เห็นพลังอำนาจที่แท้จริงและน่าสะพรึงกลัวที่สุด!”
“จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ฝูซี่หรือแม้แต่จักรพรรดิยมโลกที่เผชิญหน้ากับผู้ควบคุมสวรรค์ย่อมไม่ใช่ผู้ควบคุมสวรรค์ในสภาวะสมบูรณ์”
“แต่ในตอนนี้…”
ผู้อาวุโสที่มีความรู้ของทวีปกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
“การพลิกผันความตายเป็นสิ่งที่วิถีสวรรค์ไม่อนุญาต”
“หากผู้อาวุโสสิบเจ็ดยังคงดึงดันต่อไปเขาจะต้องเผชิญหน้ากับโทสะของวิถีสวรรค์อย่างแท้จริง!”
“ถึงตอนนั้นภายใต้การลงทัณฑ์ของสวรรค์แม้แต่เทพจากนอกดินแดนก็อาจตกตายได้!”
“การลงทัณฑ์ของสวรรค์? ตาย?”
ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป
ฉู่หยุนที่เดิมทีก็กังวลอยู่แล้วใบหน้ายิ่งซีดเผือด
แม้แต่เทพก็อาจตาย?
แล้วเซียวหยุนเขาจะ…
บูม!
ไกลออกไปผืนนภาที่ครอบคลุมล้านลี้แตกสลายในชั่วพริบตา
ในห้วงมิติสีดำกลืนกินโลกราวกับดูดซับแสงสว่างและกาลเวลาทั้งหมด
แต่กำแพงที่เซียวหยุนสร้างขึ้นยังคงมั่นคงขวางพลังอันไร้สิ้นสุดนั้นไว้ปกป้องทุกสิ่งใต้ท้องนภา!
“…อ๊ะ…อ๊ะ…”
“นี่คือพลังระดับใดกัน…”
ทุกผู้ที่เห็นภาพนี้ใจสั่นสะท้านบางคนถึงขั้นหวาดกลัวจนพูดไม่เป็นประโยค
มิติเปราะบางราวกระดาษกฎเกณฑ์ปรากฏชัดเจน
ราวกับสงครามเทพในยุคโบราณที่เกินหยั่งถึงสำหรับมนุษย์!
“แข็ง…แข็งแกร่งเหลือเกิน…”
ที่ลานนิกาย
หญิงสาวชุดม่วงจากจักรวรรดิต้าโจวตกตะลึงจนลืมตัวแม้แต่เสี่ยวเฮยที่กำลังประจบอยู่ข้างๆนางก็ไม่รู้สึก
นี่คือพลังที่แท้จริง…
เซียนหรือมหาเซียนในหน้าพลังนี้ล้วนเล็กน้อยราวธุลี!
หญิงสาวทรุดนั่งลงด้วยความมึนงงในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมบิดาจึงเตือนนางอย่างหนักแน่น
ห้ามขัดใจผู้ใดในนิกายซวนหยาง…
ที่แท้ที่นี่มียอดยอดฝีมือเช่นนี้อยู่
เมื่อนึกถึงการที่ตนเคยดูแคลนนิกายซวนหยางนางรู้สึกอับอายยิ่ง
มองไปยังสองร่างยิ่งใหญ่ที่ปะทะกันอย่างดุเดือดในห้วงมิติ นางกำหมัดแน่นดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“อนาคตข้าจะต้องกลายเป็นยอดฝีมือเช่นนั้นให้ได้!”
บูม!
ในชั่วขณะที่นางคิดเช่นนั้น
ราวกับดวงตะวันร่วงหล่นแสงสว่างไสวทำให้ทุกคนไม่อาจมองตรงได้จนต้องหลับตาลง
“เจ้า…พ่ายแพ้แล้ว”
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งทุกคนตกตะลึง…
บนกำแพงมิติมีร่างหนึ่งที่ปีกหักโลหิตสีทองเปรอะเปื้อน
ร่างนั้นสง่างามและน่าตื่นตะลึงเพียงใด?
เพียงมองแวบเดียวก็รู้สึกอยากคุกเข่ากราบไหว้ราวเขาเป็นเทพเจ้า!
แต่ในขณะนี้
เทพเจ้าบนสวรรค์ผู้นั้นพ่ายแพ้แล้ว?