136.กาลเวลาและมิติปั่นป่วน,หวนคืนสู่ราชวงศ์สุริยัน!

สมกับเป็นอาวุธเทพระดับสูงแม้เพียงพลังพื้นฐานของหอคอยดาราในตอนนี้ก็แข็งแกร่งจนเรียกได้ว่าท้าทายสวรรค์!

หอคอยดารา : อาวุธเทพระดับสูงขั้นต่ำ สูงถึง 90 ปีแสง ภายในมีโลกภายในหอคอยสามพันแห่งมีพลังในการปราบปราม ปกป้อง และโจมตี

เมื่อเทียบกับก่อนหน้าพลังมันเพิ่มขึ้นราว 1,001,500 เท่า!

บางทีอาจเป็นเพราะความพิเศษของหอคอยดาราเอง

การเพิ่มนับหมื่นเท่าทำให้พลังของมันระเบิดขึ้นอย่างก้าวกระโดด!

เพิ่มพลังถึงล้านเท่า!

หอคอยใหญ่ขนาด 90 ปีแสง!

แม้จะใช้เพียงวิธีการที่ง่ายและดั้งเดิมที่สุดทิ้งลงมาเกรงว่าก็เพียงพอจะทุบยอดฝีมือในขอบเขตเทพแท้ให้แหลกเป็นผง!

“ทุกคนไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ในวินาทีต่อมาขณะที่เซียวหยุนหันไปถามกลุ่มคนด้านหลัง

ตูม!

ในชั่วพริบตาหลังจากถูกหอคอยดาราโจมตีมิติลับที่เดิมก็เปราะบางก็พังทลายลงในทันใด!

คลื่นมิติอันปั่นป่วนพัดกวาดกลืนกินทุกคนเข้าไป

การพังทลายของโลกเทพแห่งหนึ่งมันทำให้เกิดความโกลาหลในต้นกำเนิดของกาลเวลาและมิติแม้แต่วิถีสวรรค์ของทวีปเทียนหยวนก็เข้ามาแทรกแซงทำให้ทุกอย่างยิ่งวุ่นวาย!

“...นายท่าน!”

ชิงจือตะโกนเรียกแต่การกลืนกินของคลื่นมิตินั้นรวดเร็วยิ่งนักคำพูดของนางยังไม่ทันจบก็ถูกดูดหายไป!

“ป้องกันดารา!”

เมื่อเห็นเช่นนั้นสีหน้าของเซียวหยุนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาคำรามในใจกระตุ้นพลังป้องกันของหอคอยดาราในวินาทีสุดท้ายห่อหุ้มทุกคนไว้!

ตูม!!

คลื่นอันมืดมิดไหลวนกาลเวลาและมิติที่ปั่นป่วนสลายหาย

ท่ามกลางความโกลาหลอันไร้ขอบเขตเซียวหยุนรู้สึกเพียงตาพร่าพอเขาเปิดดวงตาอีกครั้งก็มาปรากฏในเมืองโบราณแห่งหนึ่ง

“ที่นี่คือ...”

“ทวีปเทียนหยวน? ดูเหมือนข้าถูกคลื่นมิติส่งมาที่ใดสักแห่งในทวีปนี้”

“โชคดีที่สัมผัสวิญญาณของชิงจือและคนอื่นๆยังคงอยู่ดูเหมือนพวกนางจะปลอดภัย”

เมื่อรับรู้ว่าสัมผัสของทุกคนยังไม่หายไปเซียวหยุนรู้สึกโล่งใจ

“เสี่ยวเฮย”

เขายกมือขวาขึ้นแล้วเรียกเสี่ยวเฮยออกมาผ่านมิติของระบบ

“โฮ่ง โฮ่ง...โฮ่ง!”

ทันทีที่ปรากฏเสี่ยวเฮยเห่าด้วยความตื่นเต้นดวงตาคู่ส่องแสงวาววับ

มันดูตื่นเต้นสุดๆ

“เจ้าบอกว่าเมื่อสามเดือนก่อนเจ้าถูกส่งไปยังดินแดนที่เต็มไปด้วยเผ่าอสูร?”

“อะไรนะ?”

“ฮ่าๆ เจ้าถูกพวกมันยกย่องเป็น ‘จักรพรรดิอสูรกลืนสวรรค์’?”

ครู่ต่อมาเมื่อเซียวหยุนพยายามทำความเข้าใจ “ภาษาสุนัข” ของมันก็อดหัวเราะไม่ได้

จักรพรรดิอสูรกลืนสวรรค์?

ดูเหมือนเสี่ยวเฮยคงถูกส่งไปยังดินแดนเหนือและอาจถูกเข้าใจว่าเป็นหนึ่งในเผ่าอสูร

แต่...

จากสัมผัสของเขาหลังมิติลับพังทลายดูเหมือนจะผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น

แต่เสี่ยวเฮยกลับบอกว่ามันอยู่ที่นั่นถึงสามเดือน?

“กาลเวลาปั่นป่วนหรือ?”

เซียวหยุนเงยมองท้องฟ้าและขมวดคิ้วเล็กน้อย

หากเป็นเช่นนี้เวลาที่แท้จริงมันผ่านไปนานเท่าใดแล้ว?

วูบ วูบ!

ตอนนั้นตราจักรพรรดิมังกรในอกของเขาสั่นสะเทือนเป็นข้อความจากจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬ

“ท่านบรรพบุรุษมังกรสามปีแล้วในที่สุดข้าก็สัมผัสถึงการมีอยู่ของท่านอีกครั้ง!”

“ข้อความจากตราจักรพรรดิมังกรสามารถส่งถึงท่านได้แล้ว!”

น้ำเสียงของจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดีราวกับพบที่พึ่งพิงใจ

สามปีที่ผ่านมาเซียวหยุนราวกับหายตัวไปจากโลก

มีเพียงกู่หลานและชิงจือที่กลับสู่เผ่ามังกรยืนยันว่าเขายังปลอดภัยจึงทำให้เหล่ามังกรใจเย็นลงบ้าง

“สามปีงั้นหรือ...”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬ

แววตาของเซียวหยุนสั่นไหวรู้สึกถึงความรู้สึกราวกับห่างหายไปอีกโลก

เพียงชั่วพริบตาในความรู้สึกของเขาแต่ในโลกภายนอกกลับผ่านไปสามปี

ดูเหมือนเสี่ยวเฮยและเขาจะเป็นสองสิ่งสุดท้ายที่หลุดพ้นจากคลื่นมิติและเวลาปั่นป่วน

“ท่านจักรพรรดิมังกรข้าเซียวหยุนปลอดภัยโปรดแจ้งข่าวนี้แก่เผ่ามังกร”

“และอีกไม่นานข้าจะเดินทางไปยังดินแดนตะวันตก”

ระหว่างครุ่นคิดเซียวหยุนยิ้มบางส่งคำพูดผ่านตราจักรพรรดิมังกร

ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอีกต่อไป

เผ่ามังกรช่วยเขาไว้มากมายและเขาก็เป็นหนี้บุญคุณพวกมันมาก

ถึงเวลาแล้วที่ต้องตอบแทนบุญคุญนั้นแล้ว

“...ดี ดี ดี!”

“ท่านบรรพบุรุษมังกรเผ่ามังกรทั้งหมดจะรอต้อนรับการมาของท่าน!”

หลังจากเงียบไปชั่วครู่เสียงตื่นเต้นของจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬดังขึ้นด้วยความยินดีที่ไม่อาจปิดบัง

ท่านผู้นั้นในที่สุดก็ยินดีกลับสู่เผ่ามังกร!

นี่คือโชควาสนาของเผ่ามังกรทั้งหมดและเป็นความหวังของมังกรนับล้าน!

“อืม”

เซียวหยุนพยักหน้าเก็บตราจักรพรรดิมังกรแล้วมองรอบตัว

เขารู้สึกว่าเมืองนี้คุ้นตาเหลือเกินราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ทันใดนั้นความทรงจำในสมองของเขาวูบผ่าน

เมืองชิงโจว!

ที่นี่ไม่ใช่เมืองที่เขาเพิ่งข้ามมิติมาสู่ทวีปเทียนหยวนเมื่อแรกเริ่มหรือ?

สิบแปดปีก่อน...ไม่สิควรจะยี่สิบเอ็ดปีก่อนในคืนนั้นเขาถูกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองชิงโจวรับเลี้ยงจึงรอดพ้นจากความตายในพายุหิมะ

“ท่านยายหลิว...”

ภาพใบหน้าของหญิงชราผู้ใจดีผุดขึ้นในใจของเซียวหยุน

ก่อนอายุเจ็ดขวบเขาและเด็กกำพร้าอีกสามคนถูกหญิงชราผู้นั้นเลี้ยงดู

แต่แล้ววันหนึ่งหญิงชราทำแจกันแตกโดยไม่ตั้งใจและถูกคุณชายสามของตระกูลไป๋ทุบตีจนตาย

ตั้งแต่นั้นมาเซียวหยุนและเด็กกำพร้าต้องสูญเสียที่พักพิงกลายเป็นคนเร่ร่อนในเมืองต่างๆ

หลังจากเร่ร่อนหลายปีเขาก็เข้าสู่นิกายซวนหยางได้สำเร็จ

ความยากลำบากและทุกข์ทนที่พบเจอมีเพียงผู้ประสบด้วยตนเองเท่านั้นที่เข้าใจ

หากบอกว่าในวัยเด็กเซียวหยุนไม่เคยคิดแก้แค้นนั่นย่อมเป็นเรื่องโกหก

เพียงเพราะตระกูลไป๋มีอำนาจสูงส่งเกินไปมีผู้แข็งแกร่งในขอบเขตตำหนักศักดิ์สิทธิ์ถึงสามคนไม่ใช่สิ่งที่เด็กขอทานอย่างเขาจะสั่นคลอนได้!

มีเพียงอดทนและเอาชีวิตรอด!

ถึงแม้จะเติบโตในความมืดมิดแต่เขาก็ไม่เคยหลงทาง!

“ศพของท่านยายหลิวควรจะอยู่ในสุสานร้าง”

“แต่ก่อนจะชุบชีวิตท่านข้ามีเรื่องหนึ่งที่ต้องจัดการให้เรียบร้อย”

เซียวหยุนก้าวเดินลึกเข้าไปในเมืองพึมพำในใจ

เขาไม่ใช่นักบุญ

หากให้เขามองข้ามความแค้นนี้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั่นย่อมเป็นไปไม่ได้!

ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต

เซียวหยุนจะไม่ขยายความแค้นนี้ไปถึงผู้อื่นแต่หากผู้ใดขวางหน้าเขาก็จะเป็นศัตรู!