118.เผชิญหน้ากับมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้!
118.เผชิญหน้ากับมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้!
เขานั้นเกลียดยิ่งนักหากต้องเจอเรื่องน่ารำคาญขณะกำลังกินข้าว...
"นายท่านนั่นคือยอดฝีมือของ เผ่าจระเข้จักรพรรดิ..."
"มหาจักรพรรดิอสูรจระเข้ผู้ยิ่งใหญ่ในขอบเขตมหาจักรพรรดิขั้น9และห่างจากมหาจักรพรรดิขั้นสูงสุดเพียงก้าวเดียว"
ชิงจือกล่าวเบาๆแล้วอธิบายให้เซียวหยุนฟัง
เผ่าจระเข้จักรพรรดิเป็นหนึ่งในสามสิบสองราชวงศ์ของเผ่าอสูร
และด้วยพลังโดยรวมของเผ่ายังสามารถจัดอยู่ในห้าอันดับแรกของราชวงศ์ทั้งหลาย
ยิ่งไปกว่านั้นแม้มหาจักรพรรดิอสูรจระเข้จะอยู่ในระดับมหาจักรพรรดิขั้นสูงแต่ด้วยอาวุธจักรพรรดิป้องกันที่ครอบครองแม้จะเผชิญหน้ากับมหาจักรพรรดิขั้นสูงสุดเขาก็ไร้ความเกรงกลัว!
"ผู้นำในบรรดามหาจักรพรรดิขั้นสูงงั้นหรือ?"
"แต่พูดให้ถูกที่สุดก็แค่จระเข้ตัวใหญ่กว่าปกติเท่านั้น..."
เซียวหยุนพินิจพิจารณาร่างขนาดใหญ่ของจระเข้ตรงหน้า ราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่างพึมพำเบาๆ
"แต่อย่างไรก็ตามดูเหมือนหนังมันจะหนาเกินไปคงย่างยากสักหน่อย..."
"ย่าง?!"
คำพูดนี้ถูกมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้จับได้อย่างเฉียบแหลมทันใดนั้นความโกรธเกรี้ยวก็ปะทุขึ้น
เขารู้สึกถึงจิตสังหารที่ไม่อาจยับยั้งได้พุ่งขึ้นปกคลุมฟ้าดินทั้งแปดทิศ!
เขาเป็นใคร?
บรรพบุรุษของเผ่าจระเข้จักรพรรดิเป็นมหาจักรพรรดิขั้น9ผู้มีชื่อเสียงน่าสะพรึงกลัวไปทั่วทวีปเทียนหยวน!
กลับถูกเด็กน้อยจากเผ่ามนุษย์มองเป็นเพียงอาหาร?!
นี่มันเป็นความอัปยศยิ่งนัก!
"ดีมาก..."
บนร่างขนาดใหญ่สูงหมื่นลี้ของมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้ลายเส้นสีแดงฉานแผ่ออกอย่างบ้าคลั่ง
ครีบหลังที่เหมือนใบมีดสีดำขยายออกพลังมหาศาลรวมตัวและบีบอัดภายในทำให้ปราณวิญญาณในรัศมีล้านลี้ปั่นป่วนราวกับมหาสมุทรวิญญาณที่เดือดพล่าน!
"เจ้ามนุษย์กระจ้อยร่อยเจ้าสามารถมาถึงชั้นกลางของสุสานเทพหลิงหยวนได้แสดงว่ารากฐานและพลังของเจ้านั้นอยู่ในระดับที่ดี..."
น้ำเสียงของเขาเหมือนฟ้าคำรนเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันมหาศาลทำให้ต้นไม้ยักษ์รอบข้างสั่นสะเทือนโยกไหวไม่หยุด!
"แต่...มหาจักรพรรดิจะยอมให้ย่ำยีมิได้!"
"ยิ่งข้าผู้เป็นมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้ผู้ไร้เทียมทานภายใต้ขั้นสูงสุดจะยอมให้เจ้าเหยียดหยามได้อย่างไร?!"
เสียงคำรามของมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้สะเทือนทั่วท้องฟ้าพลังอันยิ่งใหญ่พวยพุ่งกลายเป็นคลื่นยักษ์
ในชั่วพริบตา ฟ้าดินเปลี่ยนสี ลมกรรโชกแรง!
เสียงคำรามนั้นราวกับปลุกโทสะแห่งสวรรค์ฟ้าผ่าระรัวราวกับจะลงทัณฑ์ทำลายล้างโลก!
ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครหรือมีสถานะใด!
วันนี้เขาจะต้องสังหารมนุษย์ที่กล้ามองเขาเป็นอาหารให้ได้!
"ตายซะ!"
"วิชาจักรพรรดิ: แสงแห่งหายนะ!"
ในชั่วขณะพลังแห่งฟ้าดินรวมตัวและบีบอัดอย่างบ้าคลั่งสุดท้ายกลายเป็นลำแสงสีขาวน่าสะพรึงกลัวหนานับพันจั้ง พุ่งทะลวงท้องฟ้าและฉีกมิติ!
พลังทำลายล้างทำให้พื้นดินพังทลายภูเขานับไม่ถ้วนแตกสลายแม่น้ำระเหยกลายเป็นไอ!
"แช่แข็ง"
แต่...
ในวินาทีสุดท้ายที่ลำแสงน่าสะพรึงนั้นใกล้ถึงทุกคนศูนย์หนึ่งดีดนิ้วอย่างเยือกเย็น
ฟ้าดินนิ่งสนิท สรรพสิ่งถูกแช่แข็ง!
รวมถึงแสงแห่งหายนะอันน่าสะพรึงกลัวนั้นถูกแช่แข็งถึงต้นกำเนิดในชั่วพริบตากลายเป็นเศษน้ำแข็งกระจายหายไป!
"...นี่มันอะไร?!"
มหาจักรพรรดิอสูรจระเข้ตะลึงงันดวงตาคู่ใหญ่เบิกกว้าง
แสงแห่งหายนะนี้คือหนึ่งในวิชาสังหารอันดับต้นๆของมัน!
ถึงแม้ในมิติลับนี้จะใช้พลังได้เพียงกึ่งมหาจักรพรรดิขั้นสูงสุดแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่สิ่งที่มหาจักรพรรดิทั่วไปจะต้านทานได้!
แม้แต่มหาจักรพรรดิบางคนที่ถูกจำกัดพลังหากประมาทก็อาจตายด้วยแสงแห่งหายนะนี้!
แต่หญิงผมเงินผู้นี้เพียงดีดนิ้วครั้งเดียวก็ทำให้แสงแห่งหายนะที่เขามั่นใจกลายเป็นน้ำแข็ง!
ช่างน่าเหลือเชื่อ!
ในความทรงจำของเขาผู้ที่ทำได้ถึงเพียงนี้ในยุคนี้มีเพียงคนเดียว!
นั่นคือเจ้าแห่งวิหารเทียนจั้งและจักรพรรดินีเซเรนหนึ่งในเจ็ดเทพเพลิง!
หรือว่า...
สตรีเผ่าเซเรนผมเงินตรงหน้าคือเจ้าแห่งวิหารเทียนจั้ง?
มหาจักรพรรดิอสูรจระเข้เหลือบมองศูนย์หนึ่งแต่ไม่นานเขาก็ปฏิเสธความคิดนี้
เห็นได้ชัดว่าสตรีผมเงินผู้นั้นนอบน้อมต่อมนุษย์หนุ่มอย่างยิ่งน่าจะเป็นทาสหรือคนรับใช้ของเขา
จักรพรรดินีเซเรนผู้สูงส่งเป็นผู้แข็งแกร่งในขอบเขตเทพเพลิงที่เหนือกว่ามหาจักรพรรดิ
จะยอมตกต่ำอยู่ภายใต้มนุษย์กระจอกได้อย่างไร?
มันขัดต่อเหตุผล!
บนร่างของเผ่าเซเรนผมเงินผู้นั้นต้องมีสมบัติลึกลับอันทรงพลังจึงสามารถทำลายแสงแห่งหายนะของเขาได้ง่ายดาย!
มหาจักรพรรดิอสูรจระเข้ครุ่นคิดอย่างรวดเร็วและได้ข้อสรุปทันทีดวงตาเผยแววตื่นเต้นกระหายเลือด!
สมบัติ!
เขาครอบครองสมบัติมาเนิ่นนานและบัดนี้เขาเจอคนโง่ที่ถือสมบัติล้ำค่า!
การฆ่าชิงสมบัตินั้นเขาถนัดยิ่งนัก!
วูบ~
ในชั่วขณะมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้ย่อร่างลงกลายเป็นชายวัยกลางคนร่างใหญ่
สวมชุดเกราะสีดำสนิทถือดาบยักษ์ที่มีลวดลายนับไม่ถ้วน ปล่อยพลังกดดันอันไร้สิ้นสุด!
"มนุษย์ส่งสมบัติในมือเจ้ามานี่คือโอกาสสุดท้ายของเจ้า!"
ดาบยักษ์ชี้ไปที่เซียวหยุนและพรรคพวกใบหน้าดำมืดของมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้เผยรอยยิ้มโหดเหี้ยมจิตสังหารปรากฏชัด!
"...นายท่าน?"
ในเวลาเดียวกัน กู่หลาน,ศูนย์หนึ่ง,ชิงจือ และแม้แต่ตี้เจวี๋ยเทียนต่างมองไปที่เซียวหยุนและเอ่ยพร้อมกัน
ราวกับรอคำสั่งจากเขา
"โถ่ เจ้าช่างน่าเกลียดนัก"
"ข้าคิดอยู่ว่าจะนึ่งหรือต้มดีแต่เจ้ามาทำให้ข้าเสียอารมณ์ หมดความอยากอาหารไปเลย..."
แต่ต่อคำถามของทุกคนเซียวหยุนไม่ตอบกลับกลับถอนหายใจด้วยสีหน้าเสียดายส่ายหัว
ร่างมนุษย์ของมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้นั้นราวกับแกะน้อยเลยทีเดียว
ทำให้ท้องของเขาปั่นป่วนแม้แต่เนื้อย่างข้างตัวยังรู้สึกไม่อร่อย...
"พวกเจ้าไม่ต้องลงมือข้าจะออกกำลังกายสักหน่อย"
"ไม่ว่าเป็นใครในชั้นกลางของมิติลับนี้ก็ถูกจำกัดให้อยู่ภายใต้ขอบเขตมหาจักรพรรดิ"
"แค่กึ่งมหาจักรพรรดิขั้นสูงสุดด้วยพลังของข้าในตอนนี้ยังพอสู้ได้!"
เซียวหยุนกล่าวอย่างเยือกเย็นราวกับไม่เห็นมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้อยู่ในสายตาเลยสักนิด
"รับทราบ"
ครั้งนี้ทุกคนไม่ขัดขวางเขา
เพียงพยักหน้ามองเซียวหยุนก้าวออกไปอย่างช้าๆ
เพราะ...
พลังของนายท่านในชั้นกลางของมิติลับนี้แทบจะไร้เทียมทาน!
ตั้งแต่เข้าสู่พื้นที่ชั้นกลางทุกคนเคยประลองกับเซียวหยุน และผลลัพธ์...
พ่ายแพ้อย่างยับเยิน!
แม้แต่ศูนย์หนึ่งหรือพวกเขารวมพลังกันก็มิอาจเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวหยุนได้!
ภายใต้ขอบเขตมหาจักรพรรดิเขาคือผู้กวาดล้างทุกสิ่ง!
ในพื้นที่ชั้นกลางของมิติลับนายท่านคือผู้ไร้เทียมทาน!
และภายใต้สายตาของทุกคนเซียวหยุนเหยียบย่างในความว่างเปล่าก้าวไปอย่างช้าๆมุ่งตรงไปยังมหาจักรพรรดิอสูรจระเข้
ราวกับเดินเล่นในสวนไร้ความตึงเครียดหรือการระวังใดๆ