88.สามมหาจักรพรรดิแห่งดินแดนตะวันออก
88.สามมหาจักรพรรดิแห่งดินแดนตะวันออก
จักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬกำชับอย่างเคร่งขรึม
การกลับชาติมาเกิดของบรรพบุรุษมังกรถือเป็นเรื่องที่มีความหมายยิ่งใหญ่ต่อเผ่ามังกรทั้งมวลแน่นอนว่าไม่มีทางยอมให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย!
“ท่านลุงเล่ย...”
“ข้าขอขอบคุณท่าน”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นหัวใจของเซียวหยุนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
เขาสามารถมองออกว่าจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬไม่ได้พูดเพียงคำพูดลอยๆ
สำหรับความปลอดภัยของเขาเห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญอย่างยิ่งยวด
“ท่านบรรพบุรุษมังกรกล่าวเกินไปแล้วการคำนึงถึงความปลอดภัยของท่านคือหน้าที่ของผู้เยาว์อย่างเราทั้งหลาย”
เมื่อเห็นเซียวหยุนกล่าวขอบคุณจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬโบกมือทันที
จากนั้นเขาหันไปมองที่ใดสักแห่งในความว่างเปล่าพร้อมรอยยิ้มบางๆแล้วกล่าวว่า
“อืม มหาจักรพรรดิเผ่ามนุษย์ของดินแดนตะวันออกมาถึงแล้ว...”
“ชิงจือ,กู่หลาน,เจ้าทั้งสองจงติดตามท่านบรรพบุรุษมังกรอย่างดี”
“แน่นอนว่าท่านบรรพบุรุษมังกรยังไม่ประสงค์จะเปิดเผยตัวตนของตนในตอนนี้พวกเจ้าจะต้องไม่ประพฤติตนให้เด่นชัดเกินไป!”
จักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬกำชับเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงตวัดมือฉีกมิติเตรียมก้าวออกจากสถานที่แห่งนี้
“ท่านบรรพบุรุษมังกรผู้เยาว์ขอตัวลาก่อน”
“ขอท่านจงรักษาตนให้ดีหากต้องการความช่วยเหลือโปรดแจ้งให้เราทราบโดยพลัน...”
ฟึ่บ!
เมื่อคำพูดจบลงพร้อมกับเสียงก้องต่ำของมิติที่สั่นสะเทือนร่างของจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬก็หายวับไป!
“คารวะท่านจักรพรรดิมังกร!”
ชิงจือและกู่หลานทั้งสองมังกรคำนับพร้อมกันมองดูระลอกคลื่นมิติที่เกิดจากการฉีกมิติค่อยๆจางหายไปจากสายตา
“แคร่ก!”
ในทันใดพื้นที่ที่ถูกแยกออกจากโลกภายนอกก็แตกสลายด้วยเสียงดังกรอบแกรบกลับคืนสู่สภาพเดิมดังเช่นก่อนหน้า
ราวกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมากมายจากโลกภายนอกกู่หลานก็ผสานเข้ากับความว่างเปล่าทันทีเข้าสู่ “มิติ” ที่ไม่อาจตรวจพบได้
ส่วนชิงจือลดกลิ่นอายของตนลงสู่ขอบเขตเซียนขั้นต้นในชั่วพริบตาก้มศีรษะเล็กน้อยยืนเคียงข้างเซียวหยุนราวกับสาวใช้ผู้น่ารักและว่านอนสอนง่าย
เพียงแต่ในดวงตาสีเขียวอ่อนคู่นั้นยังคงมีแววแห่งความเคารพนับถือระยิบระยับ
บรรพบุรุษมังกรแห่งเทียนหยวน!
ความเชื่อที่เผ่ามังกรสืบทอดมาหลายหมื่นปี!
ไม่คาดคิดเลยว่าชิงจือผู้นี้จะมีโอกาสได้เป็นสาวใช้ของท่านบรรพบุรุษมังกรนี่มันราวกับความฝันอันแสนมหัศจรรย์!
“เซียวหยุนเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?!”
ไม่นานเสียงของเจี้ยนกุ่ยและคนอื่นๆก็ดังขึ้นต่อเนื่อง
พร้อมกับเสียงนั้นยังมีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่พุ่งทะยานมาด้วย!
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงการมาถึงของจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬมหาจักรพรรดิแห่งดินแดนตะวันออกจึงรีบรุดมาทันที
“กลิ่นอายเช่นนี้ไม่มีทางผิดพลาดแน่!”
“เป็นจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬที่มาด้วยตัวเอง...”
ร่างชราที่มีเต้าโบราณลอยอยู่ข้างกายสวมชุดคลุมเต๋า กล่าวด้วยสีหน้าหนักแน่นยิ่ง
เขาคือหนึ่งในผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายว่านเซี่ยงผู้มีนามจักรพรรดิว่า “ซวนเต้า”
มหาจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งที่รอดชีวิตมานานถึงหกล้านปี
“แต่จักรพรรดิมังกรผู้นั้นน่าจะไม่มีเจตนาร้ายตอนนี้เขาได้ออกจากเขตแดนของดินแดนตะวันออกแล้ว”
ข้างกายของมหาจักรพรรดิซวนเต้าชายวัยกลางคนที่มีร่างกายกำยำดุจขุนเขาครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนกล่าวช้าๆ
เขาสวมเกราะทองคำรอบกายโอบล้อมด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจรัสถือหอกสงครามราวกับเทพสงครามทองคำ
มหาจักรพรรดิอู่จี๋!
นี่คือมหาจักรพรรดิผู้แข็งแกร่งที่เคยสังหารมหาจักรพรรดิแห่งเผ่าอสูรถึงสามคน!
ทว่าสีหน้าของเขายังคงหนักแน่นมีเหงื่อเย็นไหลซึมที่หน้าผาก
“หากจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬคิดจะลงมือ ซวนเต้า,อู๋เซี่ยง, พวกเราสามมหาจักรพรรดิแห่งเผ่ามนุษย์คงต้านทานได้ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป...”
เมื่อมหาจักรพรรดิอู่จี๋กล่าวเช่นนี้มหาจักรพรรดิซวนเต้าและชายหัวโล้นอีกคนก็เงียบงันทันที
สามมหาจักรพรรดิมังกรโบราณพลังของพวกเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป!
พวกเขาคือจุดสูงสุดที่แท้จริงของมหาจักรพรรดิมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!
ต่อให้เป็นจ้าวแห่งสวรรค์หากไม่ยืมพลังของเต๋าสวรรค์จำนวนมากก็ทำได้เพียงเสมอกันเท่านั้น
สำหรับมหาจักรพรรดิที่มิใช่ระดับสูงสุดอย่างพวกเขาในสายตาของผู้นั้นจะนับเป็นอะไรได้เล่า?
“การกระทำของจักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬครั้งนี้มีเจตนาอะไรกันแน่?”
มหาจักรพรรดิซวนเต้าขมวดคิ้วแน่นจากนั้นหันมองไปยังเซียวหยุนและคนอื่นๆเบื้องล่าง
เมื่อเห็นตี้เจวี๋ยเทียนที่สลบไสลอยู่ข้างกายเซียวหยุนและสาวน้อยเผ่ามังกรผมเขียวในชุดสีเขียวเขาก็เข้าใจในทันใด
เขามาเพื่อรักษาสัญญาของบุตรของตนงั้นหรือ?
ผู้แข็งแกร่งของเผ่ามังกรช่างให้ความสำคัญกับคำสัญญายิ่งนัก
“นั่นคือผู้ชนะในการประลองคัดเลือกครั้งนี้เซียวหยุนใช่หรือไม่?”
มหาจักรพรรดิอู๋เซี่ยง ชายหัวโล้น มองเซียวหยุนอยู่หลายครั้ง:
“อัจฉริยะที่สามารถเอาชนะตี้เจวี๋ยเทียนได้ ฃช่างไม่ธรรมดาจริงๆ...”
ในทันใดดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยปรากฏแววคมกริบ
พลังโลหิตในร่างของเด็กหนุ่มผู้นี้เข้มข้นเกินไป
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือเงายักษ์ที่เขาแสดงออกมาในการประลอง...
นั่นต้องเป็นวิชาจักรพรรดิที่ทรงพลังน่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน!
ไม่รู้เลยว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์กระบี่สวรรค์ได้วิชาลับระดับนี้มาจากที่ใด...
มหาจักรพรรดิอู๋เซี่ยงครุ่นคิดในใจรู้สึกยิ่งอยากได้มากขึ้น!
“ท่านบรรพบุรุษมังกรพระภิกษุหัวโล้นผู้นั้นดูเหมือนมีเจตนาไม่ดีต่อท่าน...”
“ต้องให้ข้าลงมือกำจัดเขาทันทีหรือไม่?”
ทันใดนั้นเสียงของกู่หลานก็ดังขึ้นในจิตใจของเซียวหยุน
ทำให้เขาตัวสั่นรีบส่ายหน้า
“ไม่ได้! ไม่ได้!”
“นั่นคือมหาจักรพรรดิอู๋เซี่ยงของเผ่ามนุษย์ของเราและเขายังไม่ได้แสดงเจตนาร้ายใดๆในตอนนี้!”
เซียวหยุนรีบกล่าวห้าม
ล้อเล่นหรือ!
หากปล่อยให้กู่หลานสังหารมหาจักรพรรดิอู๋เซี่ยงต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้!
เขาคงถูกตราหน้าว่าเป็น “คนทรยศ” และถูกขับไล่ออกจากเผ่ามนุษย์ไปตลอดกาล!
“วิ้ว!”
แต่ไม่นานมหาจักรพรรดิอู๋เซี่ยงก็ดูเหมือนจะเลิกสนใจเซียวหยุนร่างของเขากระพริบแล้วหายไปในพริบตา
“ฮู่~”
จนถึงตอนนี้เซียวหยุนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เจี้ยนกุ่ยข้าจะขอตัวลาก่อน”
“แต่ว่าต้องบอกเลยว่าเจ้ารับศิษย์ที่ดีจริงๆ! ฮ่าๆ!”
มหาจักรพรรดิอู่จี๋หัวเราะเสียงดังจากนั้นจึงก้าวสู่อากาศพร้อมมหาจักรพรรดิซวนเต้าหายไปที่ขอบฟ้าในพริบตา
“คารวะมหาจักรพรรดิทั้งหลาย!”
เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างโค้งคำนับส่งมหาจักรพรรดิทั้งสามของเผ่ามนุษย์
“เซียวหยุนเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เจี้ยนกุ่ยมาถึงข้างกายเซียวหยุนมองดูชิงจือที่ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ข้างๆและตี้เจวี๋ยเทียนที่ยังคงสลบไสลอยู่ในความว่างเปล่า
ใบหน้าเผยรอยยิ้มประหลาดแต่ยังคงถามด้วยความห่วงใย
“ท่านอาจารย์ข้าไม่เป็นอะไร”
“ท่านจักรพรรดิมังกรไม่มีเจตนาร้ายวันนี้เขามาเพียงเพื่อกำหนดสัญญาทาสระหว่างข้ากับตี้เจวี๋ยเทียน”
เซียวหยุนยิ้มแล้วอธิบาย
“แล้วนางผู้นี้คือ...”
เจี้ยนกุ่ยมองไปยังชิงจืออีกครั้ง
ไม่รู้เพราะเหตุใดสาวน้อยเผ่ามังกรที่ดูเหมือนมีพลังเพียงขอบเขตเซียนขั้นต้นผู้นี้แต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงความหวาดหวั่นเล็กน้อยไม่ด้อยไปกว่ามหาจักรพรรดิทั้งสามเลยสักนิด
“นางคือชิงจือ”
“ส่วนตัวตนของนางคือ...”
เซียวหยุนลังเลเล็กน้อยครู่หนึ่งก็คิดหาข้ออ้างที่เหมาะสมไม่ได้
ชิงจือมีพลังการบ่มเพาะถึงขอบเขตมหาจักรพรรดิขั้น4!
ถึงแม้จักรพรรดิมังกรสายฟ้าทมิฬจะบอกว่านางจะเป็นสาวใช้ของเขาแต่นางเองจะยินยอมอย่างแท้จริงหรือ?
“ท่านเซียวหยุนคือนายท่านของข้าตั้งแต่นี้ไปและข้าพร้อมจะติดตามนายท่านไปตลอดชีวิต!”
ขณะที่เซียวหยุนกำลังกังวลชิงจือกลับกล่าวขึ้นก่อนใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความแน่วแน่:
“หวังว่านายท่านจะไม่รังเกียจที่ข้ามีพรสวรรค์โง่งมและพลังบ่มเพาะต่ำต้อย...”
เมื่อคำพูดจบลงนางคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวหยุนด้วยความนอบน้อมและเคารพ
ถ้อยคำของนางปราศจากความขัดแย้งใดๆแต่กลับเต็มไปด้วยความยินดีและความมั่นใจ
ราวกับการได้ติดตามเซียวหยุนคือเกียรติยศสูงสุดในชีวิตของนาง