บทที่ 19 (อ่านฟรีวันที่ 4 พฤษภาคม 2564)

“เหลียนเอ๋อร์ตราบใดข้าอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้!”

หลี่ฉางเกอเคลื่อนเข้าไประหว่างหลี่เหลียนเอ๋อร์และเซินเทียนอย่างช้าๆและเขาก็ยืนบังเซิ่นเทียน

เขาพูดอย่างหนักแน่นว่า“แม้ว่าผู้ฝึกตนขั้นวิญญาณแรกเริ่มจะเคลื่อนไหว เว้นแต่จะข้ามศพของข้าไป จะไม่มีใครแตะต้องเจ้าได้!”

หลี่เหลียนเอ๋อผลักท่านพี่ของนางไปด้านข้างและตอบว่า“ท่านพี่ข้าปกป้องตัวเองได้ แค่ช่วยปกป้องสามีเซิ่นของข้า”

(沈郎 สามีเซิ่น 沈(เซิ่น) คือ นามสกุลของเซิ่นเทียน 郎(หลาง) แปลว่า สามี,สุภาพบุรุษ)

สามีเซิ่นของข้า!?

เจ้าสองคนไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่?

อจริงจัง!?

ปากของหลี่ฉางเกอกระตุกอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ความสัมพันธ์ที่พัฒนาอย่างกะทันหันนี้ทำให้เขาตกใจอย่างมาก

“เจ้าสองคนรู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว? เจ้ามาจากตระกูลหลี่ เจ้าต้องรักนวลสงวนตัวมากกว่านี้!”

หลี่ฉางเกอกังวลมาก

ถ้าพ่อรู้ว่าเขาแอบพาน้องสาวมาที่สวนว่านหลิงเพื่อมาพบท่านปู่และจากนั้นน้องสาวก็ถูกเด็กชายตัวเหม็นลักพาตัวไป

หลี่ฉางเกอมั่นใจได้ว่าเขาจะต้องถูกพ่อของเขาทุบตีจนตายอย่างแน่นอน

หลังจากนั้นทั้งถ้ำไท่ไป๋ก็รู้ดีว่าลูกสาวของตระกูลหลี่กำลังมีความรักและเหตุการณ์ในครั้งก็เกิดจากลูกชายของเขา

ตระกูลหลี่ ให้ความรักและปกป้องหลี่เหลียนเอ๋อร์มาก แถมยังเข้มงวดมากอีกด้วย

ศิษย์หลักของถ้ำสวรรค์สีขาวที่ถูกหักขาเพราะตามจีบหลี่เหลียนเอ๋อร์ไม่สามารถนับด้วยมือเดียวได้!

ถ้าน้องสาวหายไป หลี่ฉางเกอคงต้องไปจองโลงศพ

“ไอ้หนู เจ้าหลอกน้องสาวของข้าแบบไหน?”

หลี่ฉางเกอกำหมัดแน่นขณะที่จ้องมองไปที่เซิ่นเทียนและเตรียมจะลงมือ

อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหวได้ก่อนมีเงาปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วต่อหน้า เซิ่นเทียน

มันคือหลี่เหลียนเอ๋อ!

นางจ้องมองไปที่หลี่ฉางเกอและกล่าวว่า“ท่านพี่ ท่านเกำลังพยายามทำอะไรกับสามีของข้า”

เมื่อเห็นว่าน้องสาวของเขามีพฤติกรรมอย่างไรหลี่ฉางเกอเริ่มปวดหัวอย่างมาก

ข้ากำลังพยายามทำอะไรอยู่? เจ้าควรถามตัวเองจริงๆว่าเจ้ากำลังพยายามทำอะไรกันแน่!

หลี่ฉางเกอสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า“เหลียนเอ๋อฟังพี่ ได้เวลากลับแล้ว”

หลี่เหลียนเอ๋อร์ส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “ไม่! ท่านพี่เจ้ารู้ไหมว่าความรักคืออะไร? เจ้ารู้ไหมว่ารักแรกพบคืออะไร”

เซิ่นเทียน “!!!!!!”

หลี่ฉางเกอ“…”

ข้าไม่สามารถรับมันได้อีก!

หลี่ฉางเกอถูกบังคับให้ฝึกฝนวิชากระบี่ตั้งแต่ยังเด็กและไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ กับผู้อื่น

แน่นอนว่าเขาไม่รู้ว่าความรักคืออะไร! แม้แต่สหายเขายังไม่มี!

อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่เหตุผลที่ดีที่จะปล่อยให้น้องสาวของเขาหนีไปกับคนแปลกหน้า มันไม่ใช่เหตุผลที่ดีที่เขาจะถูกพ่อลงโทษ!

หลี่ฉางเกอรู้สึกหมดหนทางเขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน“เหลียนเอ๋อเชื่อข้า! นั่นไม่ใช่ความรัก! นั่นเป็นเพียง…อารมณ์ชั่ววูบของเจ้า”

หลี่เหลียนเอ๋อร์โกรธมาก “ไร้สาระ! เรามีชะตากรรรมร่วมกัน! ดู! นี่เป็นการพิสูจน์ความรักของเรา!”

หลี่เหลียนเอ๋อหยิบเมล็ดน้ำเต้าสีรุ้งออกมาและแสดงให้พี่ชายของนางดู ผมของนางเริ่มกระเด้งอีกครั้ง

เซิ่นเทียน“!!!!!”

นี่คือบทพิสูจน์ความรักของเจ้า?

พวกเจ้าต้องการเลี้ยงน้ำเต้า?

ความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องตลก!

ปากของหลี่ฉางเกอกระตุกมากขึ้น “พ่อกับแม่จะไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้”

หลี่เหลียนเอ๋อร์กรน “ข้าไม่สน! ถ้าพวกเขาไม่เห็นด้วยข้าจะหนีไปกับสามีของข้า!”

เซิ่นเทียน“!!!!”

หลี่ฉางเกอรู้สึกอยากร้องไห้ ถ้าเขารู้อนาคต เขาจะไม่เล่าเรื่องราวความรักของผู้ฝึกตนและการหนีและความคิดเหล่านี้ได้ฝังรากลึกลงไปในหัวของนาง

น้องสาวเชื่อข้าเถอะ ไม่มีอะไรดีที่จะเกิดขึ้นถ้าเจ้าหนีออกจากบ้าน!

“เหลียนเอ๋อเจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาจากไหนและเจ้าต้องการหนีไปกับเขาหรือ?”

“แล้วไง! ท่านปู่ของเราก็มีคนรักมากมายเช่นกัน ไม่ใช่ว่าทุกคนมีภูมิหลังครอบครัวที่ดี!”

หลี่ฉางเกอเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อย

เป็นเพียงเพราะผู้ชายคนนี้หน้าตาดีเล็กน้อยหรือเปล่า?

น้องสาวของข้า เจ้าทำให้ครอบครัวของเราอับอาย!

ความหล่อไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต!

แม้ว่าหลี่ฉางเกอจะรู้สึกหมดหนทาง แต่ฝูงชนก็ตื่นเต้นมากกับละครเรื่องนี้ ทุกคนนิ่งเงียบและคาดหวังว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ขันทีกุ้ยและฉินเกาคลุกคลีอยู่ในฝูงชนมานานและกำลังซุบซิบกัน

ขันทีกุ้ยกล่าวว่า“ว้าว! องค์ชายทรงปรีชายิ่งนัก! แม้แต่เจ้าหญิงจากถ้ำสวรรค์สีขาง ก็อยากจะหนีไปกับเขา! พระสนมหลานจะมีความสุขมากถ้ารู้เรื่องนี้”

ฉินเกาตอบว่า“นางเป็นผู้หญิงที่ดีมาก! องค์ชายควรจะยอมรับนาง! นั่นคือรักแท้!”

หลี่ฉางเกอรู้สึกไม่สบายใจมากที่ได้รับความสนใจจากฝูงชน

“นี่คือปัญหาครอบครัวของข้า!”

หลังจากพูดอย่างนั้นกระบี่บนหลังของเขาก็ปล่อยแรงกดดันกระบี่ที่แข็งแกร่งและบังคับให้ฝูงชนถอยหลัง

หลี่ฉางเกอคว้าตัวหลี่เหลียนเอ๋อร์และเซิ่นเทียนและหายตัวไปในอากาศ

มันเป็นการเคลื่อนไหวที่ชำนาญมาก!

…

“จะไม่มีใครมารบกวนเราที่นี่”

หลี่ฉางเกอพยายามเกลี้ยกล่อมน้องสาวอีกครั้ง “เหลียนเอ๋อเป็นเด็กดีและกลับมากับข้า”

“ไม่! ไม่! ข้าจะพาสามีของข้ากลับมาและแต่งงานกับเขา!”

หลี่ฉางเกอเกาหัวของเขาและพูดว่า“โอ้ไม่! เชื่อข้าเถอะเขาจะตายถ้าเจ้าพูดแบบนั้นกับพ่อแม่ของเรา”

พ่อของเราได้ทุบตีศิษย์มากมายในถ้ำสวรรค์!

ใครจะรู้ว่าพ่อของเราจะทำอะไรกับผู้ชายคนนี้ถ้าเขารู้ว่าเจ้าพยายามจะแต่งงานกับเขา!

พ่อมีวิธีจัดการเขามากกว่าข้าแน่ๆ!

ตอนนี้หลี่เหลียนเอ๋อร์โกรธมาก “อย่าบังคับข้า! ถ้าข้าอยู่กับสามีไม่ได้เราจะฆ่าตัวตายด้วยกัน!”

“…”

"หยุดก่อรๆ!”

ในที่สุด เซิ่นเทียน ก็พบโอกาสที่จะหาจังหวะแทรก

หลี่ฉางเกอถามว่า“ทำไม? เจ้าเป็นห่วงน้องสาวของข้าหรือเปล่า”

เซิ่นเทียน ถามอย่างระมัดระวัง“เอ่อ…ว่าพ่อแม่ของเจ้าจะฆ่านักพรตเต๋าผู้น่าสงสารจริงๆหรือ”

หลี่ฉางเกอพยักหน้า “ถ้าเจ้าโชคดีไม่มากพอเจ้าต้องตายแน่ๆ”

โชคดี?

ข้าตายแน่นอน!

“นางฟ้าเหลียนเอ๋อ ท่านเข้าใจผิดแล้ว”

เซิ่นเทียน พยายามอย่างเต็มที่ที่จะอธิบาย ตอนนี้ในขณะที่ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย “แม้ว่าเราจะมีโชคชะตาร่วมกัน แต่โชคชะตาและความรักก็เป็นสองสิ่งที่แตกต่างกัน”

“นอกจากนี้นักพรตเต๋าผู้น่าสงสารไม่ชชอบอะไรที่เร่งรีบเกินไป”

หลี่ฉางเกอจ้องมองเขา

หน้าผากของหลี่ฉางเกอมีเส้นเลือดสีเขียวปรากฏขึ้น เจ้าต้องการพัฒนาความสัมพันธ์อย่างช้าๆ?

คำอธิบายของ เซิ่นเทียน ทำให้ หลี่เหลียนเอ๋อร์ตกใจ “แต่เราได้สัญญากันแล้ว! ท่านจะกลับมาหาข้าเมื่อน้ำเต้าโตขึ้น!”

เซิ่นเทียน ยังพูดไม่ออกอีกครั้ง

สัญญาอะไร?

ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ทำไมข้าถึงไม่รู้

เจ้าคือนางฟ้าขี้มโนในตำนานหรือ?

เมื่อมองไปที่หลี่ฉางเกอที่ถือกระบี่ เซิ่นเทียนก็กลืนมันกลับไปทันที

เขาพูดอย่างหมดหนทาง: "ท่านคิดว่ามันเป็นสัญญาเมื่อนักพรตให้น้ำเต้าท่าน แต่เหลียนเอ๋อร์ไม่ใช่ความรัก"

“นั่นไม่ใช่ความรักเลยจริงๆ!”