บทที่ 1 ค่าชดใช้

บทที่ 1 ค่าชดใช้

ข้า... ข้าอยู่ที่ไหนกัน?

เสิ่นเหวยรู้สึกสับสนว่าตัวเองอยู่ที่ใด แต่กลับรู้สึกว่าขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แม้แต่การลืมตาก็ทำไม่ได้

【ติ๊ง! ระบบได้ปลุกจิตสำนึกของโฮสต์สำเร็จ กำลังเริ่มดำเนินการผูกมัด】

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นในห้วงความคิดทำให้เสิ่นเหวยประหลาดใจ

"ระบบ?" เสิ่นเหวยเรียก

【ติ๊ง! แผงควบคุมระบบได้เปิดออกแล้ว ผูกมัดโฮสต์สำเร็จ】

เสิ่นเหวยมองแผงควบคุมที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างฉับพลันด้วยความงงงวย

นี่มันอะไรกันหมดเนี่ย?

【ติ๊ง! ระบบ "บุตรแห่งสวรรค์" ยินดีให้บริการอย่างเต็มที่】

"ระบบ?" เสิ่นเหวยลองเรียกอีกครั้ง

【ข้าอยู่ที่นี่ โฮสต์】

เมื่อได้ยินเสียงตอบของระบบ เสิ่นเหวยรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับผู้ช่วยอัจฉริยะในโทรศัพท์มือถือเลยทีเดียว

"ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?" เสิ่นเหวยสลัดความคิดไร้สาระทิ้งไป แล้วถามคำถามหลัก

【โฮสต์ลืมแล้วหรือ?】 ระบบถามกลับ

เสิ่นเหวยขมวดคิ้ว เขจำได้แค่ว่ากำลังโทรศัพท์หาคุณย่า พลางเดินหิ้วอาหารเดลิเวอรี่กลับหอพัก จู่ๆ ก็เหมือนมีบางอย่างตกลงมากระแทกใส่จนภาพตัดไป พอรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ในสถานที่ประหลาดนี้แล้ว

"เหมือนว่าข้าจะถูกบางอย่างกระแทกใส่ แล้วก็มาอยู่ที่นี่" เสิ่นเหวยทบทวนความจำแล้วตอบ

【ถูกต้อง โฮสต์ถูกระบบกระแทกใส่โดยไม่ได้ตั้งใจ เพื่อเป็นการชดเชยค่าเสียหาย... ตอนนี้โฮสต์จึงต้อง 'ขายตัว' ให้กับระบบแล้ว เพื่อให้โฮสต์สามารถชดใช้หนี้ได้อย่างสบายใจ ระบบจึงได้ช่วยโฮสต์หาโลกใหม่เพื่อไปเกิดใหม่ ซึ่งตอนนี้โฮสต์ยังอยู่ในระหว่างการตั้งครรภ์】

เสิ่นเหวย: ???

นี่มันเรื่องอะไรกัน? แยกคำแปลก็เข้าใจ แต่พอรวมกันแล้วกลับฟังไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

"เจ้าพูดตกหล่นอะไรไปหรือเปล่า? ทำไมข้าถึงฟังไม่เข้าใจ? หรือระบบภาษาของเจ้ามีปัญหา?" เสิ่นเหวยถามด้วยน้ำเสียงที่บอกไม่ถูก

【ระบบภาษาทำงานได้ตามปกติ ไม่มีข้อผิดพลาด】

"ไม่มีข้อผิดพลาด? แล้วทำไมข้าที่ถูกเจ้าชนจนตาย ถึงต้องกลายเป็นคนรับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายให้เจ้าแทน?" เสิ่นเหวยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

【เพราะ 'จิตสำนึกแห่งโลก' ที่โฮสต์จากมา ได้มอบโฮสต์ให้เป็นค่าชดเชยแก่ระบบ ระบบเดิมทีต้องไปรายงานตัวที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ แต่ระหว่างการเดินทางข้ามมิติ ได้ถูกโลกของโฮสต์พุ่งชนเข้า เนื่องจากโลกของโฮสต์เร่งความเร็วในการเคลื่อนย้ายมิติเกินพิกัด จึงทำให้ระบบเสียหายบางส่วน และผูกมัดกับโฮสต์โดยไม่ได้ตั้งใจ】

【ตามกฎหมายแห่งมิติ โลกของโฮสต์จะต้องจ่ายค่าชดเชยให้ระบบเป็นสิบเท่า พร้อมทั้งซ่อมแซมให้สมบูรณ์ แต่โลกของโฮสต์ทำเพียงแค่ซ่อมแซมให้ ส่วนค่าชดเชยนั้นจ่ายมาเพียงครึ่งเดียว จิตสำนึกแห่งโลกจึงบอกว่า ให้โฮสต์เป็นผู้ชดใช้ส่วนที่เหลือเอง】 ระบบอธิบาย

เสิ่นเหวย: ???

เขาไม่เข้าใจ การดำเนินการเช่นนี้ มันถูกกฎหมายหรือ?

【ถูกกฎหมาย โฮสต์ เพราะท่านเป็นส่วนหนึ่งของโลกของท่าน เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของโลก เนื่องจากระบบผูกมัดกับท่านโดยบังเอิญ โลกของท่านจึงมอบท่านเป็นค่าชดเชย หรืออีกนัยหนึ่งคือ ระบบใช้ค่าชดเชยไปครึ่งหนึ่งเพื่อ 'ซื้อตัว' โฮสต์กลับมา หากโฮสต์ต้องการ 'ไถ่ตัว' ก็ต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดให้ครบถ้วน】 ระบบอธิบาย

เสิ่นเหวยเพิ่งรู้ตัวว่าคำถามในใจได้ถูกพูดออกไปแล้ว

"ถ้าข้าชดใช้ไม่ครบจะเกิดอะไรขึ้น?" เสิ่นเหวยลองถามหยั่งเชิง

【จะไม่เกิดอะไรขึ้น เพียงแต่โฮสต์จะต้องไปเกิดใหม่เป็นสัตว์หรือพืชเท่านั้น ระบบจะทำการดูดกลืนพลังงานวิญญาณของโฮสต์โดยตรง และเมื่อใดที่พลังงานวิญญาณเพิ่มขึ้น ก็จะถูกตัดออกไปเรื่อยๆ ในระหว่างนั้น โฮสต์จะยังคงเก็บความทรงจำตลอดชีวิตของการเป็นสัตว์หรือพืชไว้ จนกว่าโฮสต์จะชดใช้ค่าเสียหายครบถ้วน จึงจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้】 ระบบกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับบรรยายถึงถ้อยคำอันน่าสะพรึงกลัว

เสิ่นเหวยรู้สึกเหมือนโดนหักหลังสุดๆ

ทำไมคนที่ซวยถึงต้องเป็นเขาด้วย!

ระบบของคนอื่นได้มาฟรีๆ แถมยังช่วยอวยให้เก่ง แต่ระบบของเขาดันเป็นเจ้าหนี้!

ที่แย่กว่านั้นคือ คนที่ขายเขาคือ... โลกของเขาเอง! ชาติที่แล้วเขาไปขุดสุสานบรรพบุรุษของโลกนี้หรือไง? หรือชาติที่แล้วคิดจะท้าทายสวรรค์แต่ล้มเหลว ชาตินี้เลยโดนโลกตัวเองขายกินเสียเลย?

เสิ่นเหวยจะทำอะไรได้? เขาทำได้แค่ทำใจยอมรับเท่านั้น

"ตกลง ข้ายอมรับ แล้วข้าต้องทำอะไรบ้าง?" เสิ่นเหวยถามอย่างหมดอาลัยตายอยาก

【โฮสต์เพียงแค่ทำภารกิจให้สำเร็จก็พอ】 ระบบตอบ

"ภารกิจอะไร?" เสิ่นเหวยถามต่อ

【เป็น 'บุตรแห่งสวรรค์'】

เสิ่นเหวย: ???

การเป็นบุตรแห่งสวรรค์มันต้องทำด้วยหรือ? เสิ่นเหวยไม่เข้าใจ

จากนั้นเขาก็ได้ยินระบบพูดต่อ: 【ระบบนี้คือระบบบุตรแห่งสวรรค์ เมื่อโฮสต์ผูกมัดกับระบบแล้ว จึงมีหน้าที่ช่วยให้ระบบอัปเกรด】

เสิ่นเหวยไม่ได้ปฏิเสธ ใครๆ ก็เคยจินตนาการถึงการมีระบบเป็นของตัวเองเพื่อก้าวขึ้นเป็นเจ้าเหนือหัว ตอนนี้เขาได้มันมาแล้ว แม้จะต้องขายตัวเองให้ระบบเป็นค่าชดเชย แต่เขาก็มีระบบแล้วนี่นา!

เขาเริ่มรู้สึกสนใจ แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองตายแล้ว แล้วคุณย่าของเขาจะทำอย่างไร? ตั้งแต่พ่อแม่หย่าร้าง เขาก็ถูกทิ้งให้อยู่กับคุณย่า คุณย่าเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เขาตายแล้ว คุณย่าจะอยู่ได้อย่างไร?

"ระบบ ข้าขอถามเรื่องคุณย่าของข้าได้ไหม?" เสิ่นเหวยถาม

【ได้ โฮสต์ กำลังปรับภาพให้ท่านรับชม】 ระบบพูดจาดีมากและได้ปรับภาพให้เสิ่นเหวยอย่างเอาใจใส่

เสิ่นเหวยเห็นในภาพ หญิงชราผู้ใจดีคนหนึ่งกำลังต้มซุป เธอใช้ทัพพีกวนซุป จากนั้นก็ตักขึ้นมาช้อนหนึ่งใส่ถ้วยเล็กๆ ลองชิมดู เมื่อเห็นว่ารสชาติดีแล้วก็ปิดไฟ ยกหม้อซุปไปวางบนโต๊ะอาหาร

หลังจากวางซุปแล้ว หญิงชราก็ผัดกับข้าวอีกสองสามจาน แล้วยกไปวางบนโต๊ะเช่นกัน

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารมากมาย ราวกับมีใครกำลังจะมา หญิงชราก็ยังคงวุ่นวายอยู่

ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

"คุณย่า ผมกลับมาแล้วครับ" เสิ่นเหวยได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

จากนั้นเขาก็เห็นเงาที่คุ้นตาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

เสิ่นเหวย: !!!

ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือ เสิ่นเหวย ตัวเขาเอง!

"เกิดอะไรขึ้น? นั่นใคร?" เสิ่นเหวยถามอย่างตกตะลึง

【โฮสต์ นั่นคือผู้ปฏิบัติภารกิจที่ 'จิตสำนึกแห่งโลก' หามาเพื่อดูแลคุณย่าของท่านในช่วงบั้นปลายชีวิต】 ระบบตอบ

สีหน้าของเสิ่นเหวยในชั่วขณะนั้นบิดเบี้ยว: "มันมีเงินจ้างคนมาแทนที่ข้า เพื่อดูแลคุณย่าของข้าได้ แต่กลับไม่มีเงินชดใช้หนี้ให้เจ้า แล้วยังยัดข้ามาให้เจ้าแทน?"

ถุย! โลกเฮงซวย!

【โฮสต์ เงินชดเชยที่โลกของท่านจ่ายให้ระบบ สามารถจ้างผู้ปฏิบัติภารกิจหลายร้อยคนมาดูแลคุณย่าของโฮสต์ได้เลย】 ระบบอธิบายแทนจิตสำนึกแห่งโลก

เสิ่นเหวยเข้าใจแล้ว มันก็เหมือนกับว่าเงินชดเชยที่ต้องจ่ายให้ระบบคือหนึ่งร้อย แต่ค่าจ้างคนดูแลแค่หนึ่งบาทหรืออาจจะหลักสิบสตางค์

พูดแบบนี้แล้ว... เขาก็มีค่าพอตัวเลยนี่นา

บัดซบ! มันมีอะไรให้ภูมิใจตรงไหนเนี่ย! ตอนนี้คนที่ต้องใช้หนี้คือเขา! และคนที่ต้องทำงานใช้หนี้ก็คือเขาด้วย!