ตอนที่ 250 ไม่ให้ใครเหลือรอด  (ฟรี)

ตอนที่ 250 ไม่ให้ใครเหลือรอด

เมื่อทุกคนเห็นฉากนั้น ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

มีบางสิ่งอยู่ตรงนั้นจริงๆ!

ในเสี้ยววินาทีนั้น ทุกคนเข้าใจในทันที มีใครบางคนยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา!

“ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!”

ยังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่ FBI จะตั้งสติทัน เสียงปืนก็กรีดอากาศอย่างรุนแรง ทันใดนั้นเจ็ดหรือแปดคนก็ถูกยิงล้มลง ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด!

“หมอบ!”

เจอรัลด์สันกลิ้งหลบกระสุนอย่างสัญชาตญาณ และในชั่วขณะนั้นเขาก็รู้ตัวด้วยความสยอง ทิศทางของกระสุนที่พุ่งมาไม่ได้มาจากที่เดียว แต่ยิงมาหลายทิศทาง แปลว่า…

ศัตรูไม่ได้มีแค่คนเดียว!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความเย็นเยียบก็ไหลวาบขึ้นมาถึงต้นคอของเขา

เบื้องหน้าเขาคือคอนเทนเนอร์ ด้านหลังคือรถบรรทุก เขายังพอมีที่กำบัง แต่คนอื่นไม่โชคดีเท่าไร เจ้าหน้าที่ FBI เหล่านั้นพยายามยิงสวนไปตามทิศทางที่กระสุนมาจาก แต่เพราะพวกเขาไม่สามารถมองเห็นเป้าหมายได้ ไม่นานก็ถูกยิงล้มลงทีละคน ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

“เสียงปืนทั้งหมดฟังดูเหมือนปืนพก NP27… ทิศทางที่มาด้วย… หนึ่ง สอง สาม… สี่… ห้า!”

เจอรัลด์สันนับในใจอย่างรวดเร็ว วิเคราะห์จากทิศทางของกระสุน เขาคาดว่าอีกฝ่ายน่าจะมีทั้งหมดห้าคน

แม้จำนวนจะน้อย แต่ในการปะทะกันไม่ถึงหนึ่งนาที คนของเขาก็ล้มไปกว่าครึ่ง! เขาเห็นลูกน้องคนหนึ่งที่ทำงานร่วมกันมานานถูกยิงเข้าที่หน้าผาก ร่างล้มลงในแอ่งเลือด…

ในตอนที่เจอรัลด์สันและคนอื่นกำลังติดกับในวงล้อมของกระสุน เหมือนหนูในกับดัก เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังมาจากระยะไกล เป็นกำลังเสริมจาก FBI!

ทันทีที่ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ ความหวังก็กลับมาอีกครั้ง ขณะเดียวกันเสียงปืนจากหลังคอนเทนเนอร์ก็เงียบลง เงาร่างบิดเบี้ยวเหล่านั้นดูเหมือนจะรู้ว่าไม่สามารถฆ่าทุกคนให้หมดก่อนที่กำลังเสริมจะมาถึง จึงรีบล่าถอยไปทั้งสองฝั่งของทางหลวง หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อเฮลิคอปเตอร์สามลำลอยอยู่เหนือศีรษะ เจอรัลด์สันและผู้รอดชีวิตคนอื่นก็ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความโล่งอก

“ช่วยพวกเขา!”

“รีบ… รีบรักษา!”

เมื่อได้สติ เฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดเรียบร้อยแล้ว ทหารติดอาวุธเต็มรูปแบบนับสิบคนกรูกันลงมาอย่างรวดเร็ว เริ่มลำเลียงผู้บาดเจ็บไปยังเขตปลอดภัยเพื่อปฐมพยาบาล

เจอรัลด์สันเดินไปหาลูกน้องที่ถูกยิงเข้าที่หน้าผาก เขาหลับตาให้ผู้ตายอย่างแผ่วเบา แล้วนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปดูจุดที่เขายิงนัดแรกอีกครั้ง แต่กลับเห็นเพียงแอ่งเลือดนิ่งๆ บนพื้น ไม่มีสิ่งใดอีกเลย

“ยิงนัดนั้น… ยังไม่ตายงั้นเหรอ?” เจอรัลด์สันพึมพำ

เฮลิคอปเตอร์ทั้งสามลำนี้ถูกส่งมาจากหน่วยใกล้เคียงของ FBI ซึ่งได้แจ้งผู้บังคับบัญชาทันทีที่รถบรรทุกพลิกคว่ำ จึงมีคำสั่งส่งกำลังเสริมมาโดยเร็วเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

และดูเหมือนพวกเขาจะมาถึงทันเวลาพอดี เพราะหากช้ากว่านี้อีกไม่กี่นาที อาจไม่มีใครรอดชีวิตเลยก็เป็นได้

เมื่อสรุปเหตุการณ์ พบว่ามีเจ้าหน้าที่ทั้งหมด 32 นาย แบ่งเป็น 8 กลุ่มๆ ละ 4 คน

ในการโจมตีครั้งนี้ มีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ 15 คน ศัตรูมีความเชี่ยวชาญสูง ยิงแม่นยำราวกับทุกนัดเป็นคำพิพากษา

มีผู้บาดเจ็บสาหัส 8 คน และอีก 9 คน รวมถึงเจอรัลด์สัน ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เช่น ถลอก ฟกช้ำ

ผู้ที่บาดเจ็บสาหัสถูกส่งโรงพยาบาลก่อน ส่วนเจอรัลด์สันและคนอื่นๆ ที่บาดเจ็บเล็กน้อยก็ถูกส่งต่อไปยังโรงพยาบาลเพื่อรับการตรวจและรักษา

สำหรับเรื่องประติมากรรมที่หายไป แม้จะมีหนึ่งชุดสูญหาย คำสั่งจากเบื้องบนก็ยังคงแน่วแน่ ประติมากรรมที่เหลือ ต้องถูกขนย้ายต่อไปให้สำเร็จ.

ถึงกระนั้น ก่อนที่พวกเขาจะไปถึงโรงพยาบาล เจอรัลด์สันก็ได้รับสายจากหัวหน้าของเขา

“เจอรัลด์สัน เกิดอะไรขึ้น?”

“ท่านผู้อำนวยการ ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจนัก...”

เจอรัลด์สันตอบเสียงอ่อนล้า “ประติมากรรมทั้งสามชิ้นที่ฉันดูแลอยู่... ถูกขโมยไปหมดแล้วครับ...”

“ใครเป็นคนทำ?”

“ฉันไม่รู้ครับ ฉันรู้แค่ว่าเสียงปืนที่ใช้คือ NP27 ซึ่งเป็นปืนที่ขายดีที่สุดในร้านค้าอาวุธปืน มีขายเป็นหมื่นๆ กระบอกต่อวันทั่วประเทศ พวกมันคงเลือกใช้อาวุธนี้เพื่อลดโอกาสในการถูกสืบค้นตัวตน...”

เจอรัลด์สันวิเคราะห์อย่างสุขุม “แต่ฉันยิงโดนหนึ่งในพวกมัน ถ้าผู้ตรวจสอบที่มาทีหลังสามารถเก็บตัวอย่างเลือดจากที่เกิดเหตุได้ บางทีเราอาจจะสามารถเปิดโปงการมีอยู่ขององค์กรลึกลับกลุ่มนั้นได้”

“องค์กรลึกลับงั้นเหรอ? นี่นายพูดจริงหรือเปล่า?” เสียงของหัวหน้าในสายโทรศัพท์ฟังดูประหลาดใจ

“ครับ ฉันมั่นใจว่าพวกมันเป็นองค์กรที่มีระบบป้องกันข้อมูลรั่วไหลอย่างแน่นหนา และยังมีเทคโนโลยีล่องหนที่ล้ำหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ!”

“ฮัลโหล? ฮัลโหล!”

แต่พอเจอรัลด์สันเอ่ยถึงคำว่า “เทคโนโลยีล่องหน” อยู่ๆ ก็มีเสียงซ่าแทรกเข้ามา สัญญาณเหมือนถูกรบกวน สุดท้ายสายก็หลุดไป

“เกิดอะไรขึ้น?”

เจอรัลด์สันขมวดคิ้วมองไปรอบๆ พบว่าเจ้าหน้าที่ FBI ข้างๆ ซึ่งกำลังคุยโทรศัพท์กับครอบครัวอยู่ก็เจอปัญหาเดียวกัน

“ของคุณสัญญาณขาดเหมือนกันเหรอ?”

“ใช่ ของคุณก็เหมือนกัน?”

เจอรัลด์สันลองโทรอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะกดกี่ครั้ง สายก็ไม่สามารถเชื่อมต่อได้ ทั้งที่แถบสัญญาณแสดงว่ามีเต็มทุกขีด มันเหมือนกับว่าทั้งเสาสัญญาณและดาวเทียมทั้งหมดกำลังล่มพร้อมกัน...

“บางทีอาจจะมีปัญหาที่เสาสัญญาณใกล้ๆ ก็ได้มั้ง...”

เจอรัลด์สันพึมพำ ขณะที่รถขับเข้าสู่โรงพยาบาล...

...

“ฉันได้แทรกซึมเข้าสู่เครือข่ายของทวีปอเมริกาเหนือและดาวเทียมสื่อสารทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ทำให้ระบบแสดงอาการเหมือนติดไวรัส ขณะนี้การสื่อสารและเครือข่ายของสหรัฐฯ ทั้งหมดถูกทำให้เป็นอัมพาตแล้วค่ะ”

เวลานั้นเอง เฉินเฉินกำลังฟังเสียงของ Little X ผ่านหูฟัง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

“ทำได้ดีมาก แล้วฝั่งเราล่ะ มีใครได้รับบาดเจ็บบ้าง?”

“มีสมาชิกทีม B.S.S. บาดเจ็บหนึ่งคนค่ะ แต่ประติมากรรมทั้งหมดถูกกู้คืนมาได้แล้ว เพียงแต่ยังไม่สามารถขนส่งกลับได้ในตอนนี้”

“งั้นก็ใช้เส้นทางทะเลขนส่งกลับมาแทนไปก่อน”

เฉินเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก “ต้องบอกว่าโชคไม่ดีจริงๆ เจอการปะทะกับรัฐบาลกลางตั้งแต่ครั้งแรกเลย แต่ยังดีที่เราส่งทีม T Knights ไปเก็บกวาดไว้แล้ว”

พูดมาถึงตรงนี้ เฉินเฉินก็ถามต่อ “หน่วย T force ถึงลอสแองเจลิสแล้วใช่ไหม?”

“ใกล้จะถึงแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้น... จะให้…”

Little X กดเสียงลงต่ำอย่างมีนัย

“ใช่ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เราจะเปิดเผยตัวตนต่อสหพันธรัฐโลก”

เฉินเฉินพยักหน้าช้าๆ แล้วถอนหายใจ “ถึงแม้ว่าการที่สหพันธรัฐจะรู้ว่าพวกเรามีตัวตนอยู่จะเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่พ้น แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นเลวร้ายที่สุด สิ่งที่แย่ที่สุดคือ ถ้าพวกเขารู้ว่าเรามีความสามารถในการล่องหน เพราะแบบนั้น พวกเขาจะเริ่มหาวิธีรับมือมันได้ทันที”

“และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่คุณสั่งให้ฉันปิดการสื่อสารทั่วอเมริกาเหนือชั่วคราว?”

“ใช่ ความสามารถในการล่องหนนี้มีประโยชน์อย่างล้นเหลือ ทั้งในเชิงยุทธวิธีและยุทธศาสตร์ การที่ศัตรูไม่รู้ว่ามีมันอยู่คือข้อได้เปรียบสูงสุด”

เฉินเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นอกจากนี้ เลือดของสมาชิก B.S.S. ที่บาดเจ็บก็ต้องตามไปเก็บกลับมาให้ได้... เพราะฉะนั้น”

สุดท้าย เฉินเฉินยกมือขวาขึ้น แล้วลากนิ้วผ่านลำคอของตนเบาๆ ราวกับตัดสินชะตา

“เจ้าหน้าที่ FBI ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้ และเจ้าหน้าที่ระดับสูงในลอสแองเจลิสที่ได้รับรายงานเรื่องนี้   ฆ่าทิ้งให้หมด อย่าให้หลงเหลือแม้แต่คนเดียว”