บทที่ 1: ฉันเป็นเด็กฝึกนะ จะให้มาชกมวยอะไรกัน?

สังเวียนต่อสู้ใต้ดินอันมืดสลัว ฝูงชนที่อัดแน่นอยู่รอบทิศตะโกนเสียงดังจนหูแทบดับ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นคาวเลือด

โม่กู่สบตากับยอดฝีมือมวยสยามอย่าง "ธงชัย" แววตาของเขาลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

เขาเป็นฝ่ายประสานหมัดโค้งคำนับให้ก่อนตามมารยาท และรอให้อีกฝ่ายทำความเคารพกลับ

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะลดมือลง หมัดหนึ่งก็ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

"เชี่ย!"

"ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ เล่นสกปรกนี่หว่า!"

ถ้าโม่กู่หลบไม่เร็วพอ ป่านนี้เขาคงลงไปนอนบนสังเวียนแล้ว!

"แกกล้าลอบกัดสหายหนุ่มวัย 22 อย่างฉันเนี่ยนะ มันใช้ได้ที่ไหน? ฉันขอเตือนให้แกสำนึกตัวซะบ้างเถอะ!"

แต่นักมวยสยามผู้ฟังภาษาจีนไม่ออกผู้นี้ แสดงให้เห็นว่าเขาไม่สนโลกมานานแล้ว และพุ่งทะยานเข้ามาอีกครั้ง

การเคลื่อนไหวของทั้งคู่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หมัดและเงาขาประสานกันอย่างรวดเร็วในสนามประลองขนาดเล็ก

ขาของธงชัยคล่องแคล่ว ท่วงท่าดุดัน ทุกครั้งที่เตะล้วนทรงพลังราวกับจะหักไผ่ ฟาดเข้าใส่ร่างของโม่กู่พร้อมเสียงแหวกอากาศ

โม่กู่อาศัยฟุตเวิร์กที่คล่องแคล่วและทักษะการป้องกันที่แข็งแกร่ง หลบหลีกการโจมตีถึงฆาตได้อย่างต่อเนื่อง ท่าทางของทั้งคู่ดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังต่อสู้กัน ทำเอาผู้ชมข้างเวทีถึงกับกลั้นหายใจ

ธงชัยยกขาขึ้นอีกครั้ง เป็นท่าเตะกังหันที่มุ่งตรงไปยังศีรษะของโม่กู่ โม่กู่เอียงตัวหลบ ฉวยจังหวะนั้นหมุนตัวกลับ ใช้ศอกกระแทกเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่าย

ทว่าธงชัยสมกับเป็นยอดฝีมือมวยสยาม เขาสกัดกั้นการโจมตีของโม่กู่ได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปล่อยหมัดคู่พุ่งตรงไปยังใบหน้าของโม่กู่ บีบให้โม่กู่ต้องถอยร่นไปหลายก้าว

"ฆ่ามันเลย! ธงชัย!"

"ไอ้หนุ่มเมืองหมิง! พ่อเอาสมบัติทั้งหมดพนันฝั่งแกไปแล้วนะเว้ย ถ้าแกกล้าแพ้ก็ไปตายซะ!"

การต่อสู้ที่สูสีคู่คี่ทำให้ผู้ชมเลือดลมสูบฉีด พวกเขาตะโกนระบายอารมณ์อย่างไม่เกรงใจอยู่ที่ขอบเวที

เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของโม่กู่ แต่สายตาของเขายังคงเฉียบคมราวกับมีด

เขารู้ดีว่า หากเทียบกับนักมวยอาชีพแล้ว สภาพร่างกายของเขาถือว่าธรรมดามาก ถ้าไม่รีบหาช่องโหว่และปิดเกมให้เร็ว คนที่จะแพ้ก็คือตัวเขาเอง

ทันใดนั้น ธงชัยก็เหวี่ยงหมัดหนักมาที่โม่กู่ราวกับภูผาถล่ม

โม่กู่เอียงตัวหลบอย่างฉับพลัน เฉียดไปเพียงนิดเดียว จากนั้นเขาก็มองไปที่ช่องว่างหลังจากที่ธงชัยออกหมัด และระเบิดพลังที่ซ่อนไว้มาตลอดออกมาพร้อมกับความคับแค้นใจ

——ฉันเป็นเด็กฝึกไอดอลนะเฟ้ย!

หมัดแรก อัดเข้าที่ซี่โครงของธงชัยเต็มๆ ทำเอาอีกฝ่ายร้องเสียงอู้อี้

——ทำไมฉันต้องถ่อมาถึงสยาม...

หมัดที่สอง อัดเข้าที่แก้มด้านข้างของธงชัยอย่างแม่นยำ

——เพื่อมาชกมวยเถื่อนบ้าบออะไรนี่ด้วยวะ!?!?

หมัดสุดท้าย อัดเข้าที่กรามของธงชัยอย่างไร้ความปรานี ด้วยแรงมหาศาล

คอมโบสามหมัดราวกับสายฟ้าฟาด ใบหน้าของธงชัยซีดเผือดในบัดดล ร่างกายโคลงเคลงเล็กน้อย ก่อนจะล้มหงายหลังลงไปทั้งอย่างนั้น ส่วนโม่กู่ก็พิงเชือกกั้นสังเวียนด้านหลังอย่างหมดแรง

ทั้งสนามเงียบกริบในทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของโม่กู่ที่ดังสะท้อนไปมา

ผลแพ้ชนะตัดสินแล้ว

หนึ่งสัปดาห์ก่อน

"ระบบ แกมาอธิบายให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่า 'นักทดสอบของเล่น CR' มันคือห่าอะไร!"

โม่กู่ ซึ่งเพิ่งถูกบริษัทบันเทิงยกเลิกสัญญาเนื่องจากภาวะไทรอยด์ทำงานต่ำ (Hypothyroidism) โมโหจนขว้างโน้ตบุ๊กในมือลงบนโต๊ะ

"ฉันเป็นไอดอลนะ ไอดอล! แกไม่ให้ระบบที่เกี่ยวกับวงการบันเทิงฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่ทำไมแกต้องสุ่มอาชีพที่ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องอะไรกับไอดอลเลยแบบนี้ออกมาด้วย? ฉันแค่อยากเป็นดาราดังมันผิดตรงไหน!"

"ระบบคนทำงาน" ตรงหน้ากระพริบสองสามที ก่อนจะอธิบาย

【กรุณาผู้ใช้ใจเย็นๆ】

【ระบบนี้จะทำการสุ่มรีเฟรชโปรเจกต์งานพาร์ทไทม์ทั้งหมดบนดาวไห่หลานเป็นระยะ】

【รองรับตัวเลือกผู้ใช้: เข้าร่วมงานประเภทต่างๆ, ทำภารกิจที่เกี่ยวข้องให้สำเร็จ เป็นต้น】

【รางวัล: ค่าประสบการณ์, ทักษะ ฯลฯ】

คำอธิบายระบบปรากฏขึ้นต่อหน้าโม่กู่อีกครั้ง

【ปัจจุบันผู้ใช้อยู่ในเลเวล 0 สามารถรีเฟรชอาชีพได้เพียง 1 อาชีพต่อครั้ง】

"..." โม่กู่ถึงกับพูดไม่ออก เขาลุกขึ้นยืนเอามือเท้าสะเอวเดินไปมาสองสามก้าว "งั้นอย่างน้อยก็ควรจะมีแพ็คเกจสำหรับมือใหม่บ้างสิ?"

【แพ็คเกจสำหรับมือใหม่ x1】

【ยืนยันจะเปิดหรือไม่】

"เปิด! เปิด! เปิด!" ความอดทนของโม่กู่ใกล้จะหมดเต็มทีแล้ว

【ยินดีด้วย ผู้ใช้ได้รับ บัตรทดลอง 'นักสู้ MMA ระดับมาสเตอร์ เลเวล 8' 196 ชั่วโมง】

【เริ่มนับถอยหลัง: 195:59:59】

"???" ร่างกายของโม่กู่แข็งทื่อ "มีแค่นี้เนี่ยนะ? แกเข้าใจคำว่า 'แพ็คเกจสุดยิ่งใหญ่' ผิดไปหรือเปล่า?"

【ยินดีด้วย ผู้ใช้ปลดล็อกภารกิจครั้งแรก: เข้าร่วมการแข่งขันต่อสู้ใดก็ได้ที่มีเงินรางวัลอย่างน้อย 5,000 หยวน】

【รางวัลจะขึ้นอยู่กับจำนวนเงินรางวัลที่ได้รับ】

【เปิดใช้งานภารกิจระยะยาว: เข้าร่วมรายการวาไรตี้เซอร์ไววัลใดก็ได้】

"คุณระบบที่เคารพ!" โม่กู่เอามือสองข้างกุมหัว ขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่ง "แกอย่าบอกนะว่าแกลืมไปแล้ว ว่าที่แกโผล่มาได้เนี่ย ก็เพราะฉันป่วยจนโดนบริษัทยกเลิกสัญญา!"

"แกรู้ไหมว่า 'ภาวะไทรอยด์ทำงานต่ำ' มันคืออะไร!"

【รางวัลการันตีขั้นต่ำคือการฟื้นฟูสุขภาพร่างกายของผู้ใช้ให้กลับมาแข็งแรง】

"ฉันต้องไปชกมวยถึงจะได้ร่างกายที่แข็งแรง แต่ฉันจะไม่มีร่างกายที่แข็งแรงถ้าฉันไม่ไปชกมวย... แกนี่มันเล่นตรรกะแบบตุ๊กตาซ้อนได้เจ๋งจริงๆ เลยว่ะ"

พอเห็นรางวัลการันตีที่ระบบให้มา โม่กู่ก็ถึงกับหัวเราะแห้งๆ คนอื่นทะลุมิติมาก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการ สมปรารถนา แต่เขาดันต้องมานั่งงัดข้อกับระบบไม่หยุดเนี่ยนะ?

แต่ก็ยังดีที่เขาไม่ได่เข้าค่ายตามกฎพื้นฐาน "พ่อแม่ตาย" ก็นับว่าเป็นโชคดีในโชคร้าย

แต่พูดก็พูดเถอะ มีเวลาแค่สัปดาห์เดียว จะไปหาการแข่งขันที่ไหนมาลง?

ถ้าชกมวยไม่ได้ ร่างกายก็ไม่ฟื้นตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำภารกิจระยะยาวอย่างการเข้าร่วมรายการเซอร์ไววัลเลย!

ด้วยเหตุนี้ โม่กู่ผู้ไร้ทางเลือก เพื่อความฝันที่จะเป็นซูเปอร์สตาร์ของเขา จึงทำได้เพียงอ้างว่าไปเที่ยวพักผ่อน และในอีกสามวันต่อมา เขาก็บินไปสยามเพื่อสมัครเข้าร่วมการแข่งขันมวยเถื่อนใต้ดินที่นั่น

...

ใกล้ค่ำ รถแท็กซี่สามล้อที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของสยามก็มาส่งโม่กู่ถึงหน้าโรงแรม เขารีบกลับเข้าห้องพักและเปิดหน้าต่างรางวัลของระบบขึ้นมาดูทันที

【ยินดีด้วย ผู้ใช้ได้รับเงินรางวัล 205,500 หยวน ทำภารกิจสำเร็จเกินเป้าหมาย】

【ได้รับรางวัลดังต่อไปนี้:】

【ค่าประสบการณ์ทั่วไป 1,000 แต้ม】

【ขจัดอาการบาดเจ็บและปัญหาสุขภาพที่ซ่อนเร้นทั้งหมดของผู้ใช้】

【ได้รับทักษะ 'นักสู้ MMA ระดับมาสเตอร์ เลเวล 8' ถาวร】

【ปรับคุณสมบัติร่างกายให้สอดคล้องกับระดับทักษะ】

โม่กู่ลองกำหมัดแน่นๆ เขารู้สึกถึงพลังที่ไร้ขีดจำกัดกำลังหลั่งไหลเข้ามาในร่างกาย แต่แล้วก็รู้สึกวิงเวียนอย่างรุนแรง โม่กู่ที่ต้านทานไม่ไหวล้มลงไปบนเตียงใหญ่ในโรงแรม

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง

โม่กู่ "ตื่นเพราะหิว"

เขารู้สึกหิวอย่างรุนแรงจากในท้อง จึงพลิกตัวไปรื้อกระเป๋าเดินทาง หยิบเอา "บิสกิตนมวั่งฝู" ออกมาแกะกิน

บิสกิตจากบริษัทแปรรูปอาหารที่เก่าแก่และใหญ่ที่สุดในเมืองฉวนเฉิงนี้ เขาไก่กินมาตั้งแต่เด็ก จนชินกับการพกมันไปทุกที่เพื่อเป็นเสบียงฉุกเฉิน

เขามองพระอาทิตย์ที่ขอบฟ้า พลางคิดในใจว่า นี่เขาก็เพิ่งนอนไปไม่นาน ทำไมถึงหิวขนาดนี้?

เขามองไปที่นาฬิกาดิจิทัลข้างเตียง

7.13 น.

ให้ตายเถอะ นี่ฉันหลับรวดเดียวตั้งแต่พระอาทิตย์ตกจนพระอาทิตย์ขึ้นเลยเหรอเนี่ย!

โม่กู่พูดไม่ออก เขาหยิบมือถือที่เหลือแบตเตอรี่เพียง 5% ขึ้นมาดู พบว่ามีข้อความจากแม่ของเขาหลายข้อความ

แถมยังมีสายที่ไม่ได้รับอีกหลายสาย

โม่กู่รีบเสียบสายชาร์จ แล้วโทรกลับไปทันที หลังจากเสียงรอสายดังขึ้นสามครั้ง แม่ของเขาก็กดรับ

"เจ้าเด็กไม่รักดี ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม เมื่อคืนติดต่อแกไม่ได้ทั้งคืนเลย แกไปทำอะไรมา? แม่เตือนแกแล้วนะ ห้ามไปสถานที่แบบนั้นเด็ดขาด..."