บทที่ 01 - ข้าปลุกชีพโกล ดี โรเจอร์!

◉◉◉◉◉

ทะเลอีสต์บลู เมืองโล้กทาวน์ หรือที่รู้จักกันในนาม "เมืองแห่งการเริ่มต้นและอวสาน"

บนถนนหนทางคราคร่ำไปด้วยผู้คน ร้านรวงมากมายตั้งเรียงราย

"แน่นอนว่าหลังสงครามจบลง แม้โลกใหม่จะวุ่นวายขึ้นทุกที แต่สถานการณ์ในครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์ก็กลับมามีเสถียรภาพมากขึ้นเยอะเลยแฮะ"

ชายหนุ่มวัยยี่สิบเศษเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปตามถนนของเมืองโล้กทาวน์ สายตาสอดส่องมองทุกสิ่งรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ร่างของเขาถูกคลุมด้วยเสื้อโค้ตสีดำตัวกว้าง ฮู้ดที่สวมอยู่บดบังใบหน้า เผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าอันคมคาย มีดาบยาวธรรมดาๆ เล่มหนึ่งเหน็บอยู่ที่เอว

"กว่าจะข้ามเวลามาถึงโลกนี้ก็สายไปเสียแล้ว พลาดเหตุการณ์สำคัญไปตั้งมากมาย"

เสี้ยวหน้าใต้ฮู้ดสะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดง รอยยิ้มอันมั่นใจค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา นั่นคือความมั่นใจที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจของผู้ที่แข็งแกร่ง

นามของเขาคือ หลิวเฟิง ผู้เดินทางข้ามมิติ

เมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า ยามโพล้เพล้ก็คืบคลานเข้ามา

หลิวเฟิงเดินมาถึงลานประหารขนาดมหึมา เขาค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นมองแท่นประหารที่เต็มไปด้วยความหมายพิเศษต่อท้องทะเลแห่งนี้ เช่นเดียวกับนักท่องเที่ยวอีกนับไม่ถ้วนจากทั่วทุกมุมโลก

เมื่อเทียบกับตึกสูงระฟ้าที่เห็นได้ทั่วไปในโลกเก่าของเขา แท่นประหารที่สูงเพียงสิบเมตรนี้ช่างดูไม่มีอะไรเลย ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีที่เกิดขึ้นบนแท่นประหารแห่งนี้ กลับเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ไปอย่างมหาศาล

ชายผู้ยิ้มรับความตาย ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ได้สร้างยุคสมัยใหม่และจุดประกายคลื่นแห่งยุคสมัยของโจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่

หลิวเฟิงค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลา ดวงตาของเขาสดใสเป็นประกาย คิ้วกระบี่และดวงตางดงามราวกับดวงดาว

"โรเจอร์...เห็นรึยัง? นี่คือยุคสมัยที่แกเป็นคนเริ่มต้น"

มุมปากของเขาค่อยๆ แย้มออกเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดสีและดูแคลน

"น่าเสียดายที่ยุคสมัยที่แกสร้างขึ้นด้วยมือตัวเองมันกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว ทุกทิศทุกทางล้วนหลุดออกจากการควบคุมของแกไปโดยสิ้นเชิง"

การที่หลิวเฟิงยืนพึมพำกับตัวเองอยู่หน้าลานประหารอย่างแปลกประหลาด ค่อยๆ ดึงดูดความสนใจจากผู้คนรอบข้าง

ลานประหารของโรเจอร์เป็นสถานที่ที่ "เกิดเหตุ" ได้ง่ายที่สุดในเมืองโล้กทาวน์เสมอมา โดยเฉพาะเหล่าโจรสลัดผู้ทะเยอทะยานที่จะออกทะเลเพื่อค้นหาสมบัติอันยิ่งใหญ่ พวกเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะทำลายลานประหารแห่งนี้

ความโหดร้ายและป่าเถื่อนของโจรสลัดนั้นยากจะทำให้เชื่องได้ และชื่อเสียคือเครื่องวัดความแข็งแกร่งและเป้าหมายแห่งความสำเร็จสำหรับพวกเขา

ฝูงชนที่มุงดูเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งชายฉกรรจ์ที่ดูโหดเหี้ยมก็ปรากฏตัวขึ้นหลายคน อย่าได้ดูแคลนพวกเขาเชียว...นั่นคือเหล่าโจรสลัดที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คนในเมืองโล้กทาวน์

ในเวลาเพียงไม่กี่นาที เสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงก็ดังขึ้นจากสุดปลายถนน คลื่นสีน้ำเงินขาวระลอกหนึ่งได้เข้าล้อมลานประหารอย่างรวดเร็ว ทหารเรือประจำการในเมืองโล้กทาวน์ก็มาถึงเช่นกัน

"เจ้าหนู! แกกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น!?" "ห้ามใครแตะต้องลานประหารเด็ดขาด!"

เสียงคำรามต่ำดังออกมาจากฝูงทหารเรือ ทหารเรือหลายร้อยนายแยกออกโดยอัตโนมัติราวกับคลื่นทะเล และนายทหารในชุดคลุมแห่งความยุติธรรมระดับนาวาเอกก็ก้าวออกมา

"ข้าคือนาวาเอกดาธ ผู้บัญชาการฐานทัพประจำเมืองโล้กทาวน์ บัดนี้ข้าขอสั่งให้เจ้าออกจากลานประหารไปซะ!"

นับตั้งแต่เจ้าหนุ่มหมวกฟางลูฟี่และตัวตลกบากี้ก่อเรื่องวุ่นวายในเมืองโล้กทาวน์เมื่อกว่าครึ่งปีก่อน ลานประหารของโรเจอร์ก็ได้รับการเฝ้าระวังและคุ้มกันจากกองทัพเรืออย่างจริงจังมากขึ้น

ในมุมมองของกองทัพเรือและรัฐบาลโลก ลานประหารแห่งนี้คือชัยชนะของความยุติธรรมและจุดจบชีวิตอันเต็มไปด้วยบาปของโรเจอร์ ซึ่งมีความสำคัญเชิงสัญลักษณ์อย่างยิ่ง

หลิวเฟิงส่ายหัวและทำหูทวนลมกับนาวาเอกที่ไม่สลักสำคัญคนนี้ เขาไม่สนใจเสียงคำรามและคำสั่งของนายทหารเรือ เพียงแต่พึมพำกับตัวเองต่อไป

"ผู้ที่ล่วงรู้ความจริงและความลับทั้งปวง..." "ให้ข้าได้เห็นหน่อยเถอะว่าตัวตนของเจ้าจะเป็นเช่นไรในพายุแห่งยุคสมัยใหม่นี้" "จะเป็นเพียงเศษซากของยุคเก่าที่หนวดขาวพูดถึง?" "หรือว่า....."

เขาไม่ได้พูดจนจบประโยค เพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา จากนั้นก็ก้าวข้ามราวกั้นอย่างรวดเร็วสองสามก้าวและตรงไปยังแท่นประหารทันที!

"มันกำลังจะทำอะไรน่ะ!?" "อยากตายรึไง เจ้าหนู!?" "..."

ฝูงชนด้านล่างแตกฮือในทันที ทหารเรือได้ยกปืนขึ้นตามคำสั่งของผู้บัญชาการแล้ว หากเขาทำอะไรพิเรนทร์ เขาจะถูกยิงทันที

แต่หลิวเฟิงผู้ก้าวเท้าขึ้นไปบนลานประหารแล้วกลับไม่แยแส เสียงทื่อๆ เย็นชาดังขึ้นในใจของเขาทันที

"ลงชื่อเข้าใช้ ณ ลานประหารของโกล ดี โรเจอร์ ในเมืองโล้กทาวน์สำเร็จ ต้องการให้ตัวละคร 'โกล ดี โรเจอร์' ฟื้นคืนชีพหรือไม่?" "ต้องการ?"

หลิวเฟิงตอบโดยไม่ลังเล: "เริ่มการฟื้นคืนชีพ!"

วินาทีต่อมา... เสียงหัวเราะอันยิ่งใหญ่ ก้องกังวาน และห้าวหาญค่อยๆ ดังก้องไปทั่วทั้งลานประหารและทั่วทั้งเมืองโล้กทาวน์

"อยากได้สมบัติของข้ารึ? ถ้าอยากได้ข้าจะยกให้" "ก็ลองหาดูสิ! ข้าเอาทุกอย่างบนโลกไปไว้ที่นั่นหมดแล้ว!"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างมาก ใบหน้าของเหล่าทหารเรือซีดเผือดและเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เสียงนี้...เสียงที่ดูเหมือนจะมีอยู่แต่ในภาพประวัติศาสตร์ กำลังดังขึ้นในชีวิตจริง!

มีบางอย่างผิดปกติ!!!

แล้วพวกเขาก็มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอีกต่อไป แสงสีขาวเจิดจ้าไร้ที่สิ้นสุดสาดส่องขึ้นมาจากลานประหาร ร่างอันสง่างามร่างหนึ่งปรากฏชัดขึ้นในแสงสลัวที่พร่ามัว

นั่นคือ..... ราชาโจรสลัด, โกล ดี โรเจอร์!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]