บทที่ 32: รับเลี้ยงสัตว์ร้าย

ภรรยาของเขาหิวจัด อารมณ์เลยไม่ดี พอได้ยินเสียงตกใจของสามียิ่งหงุดหงิด:

"จะตะโกนอะไรนักหนา? เก็บแรงไว้ดีกว่า!"

แต่ผู้ชายเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้นปนระวัง:

"ดูนี่สิ!"

เขาแบมือออก เผยให้เห็นผลไม้ลูกเล็กๆ สีม่วงที่ดูเหมือนองุ่น!

ดวงตาของภรรยาเป็นประกายทันที:

"องุ่นเหรอ?! เจอมาจากไหนน่ะ?"

ว่าแล้วก็จะเอื้อมมือไปหยิบ

เธอไม่ได้กินผลไม้สดๆ มานานแล้ว

ในหัวจินตนาการถึงรสหวานฉ่ำของลูกองุ่นเหล่านี้...

แต่สามีกลัวเธอจะเผลอกินของมีค่าไปคำเดียว จึงรีบชักมือกลับแล้วอธิบาย:

"องุ่นที่ไหนล่ะ! นี่มันคือผลไม้พลังพิเศษในตำนานเลยนะ กินแล้วจะได้พลังวิเศษ!"

ได้ยินแบบนี้ ภรรยาก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ:

"ผลไม้พลังพิเศษเหรอ?! ใช่เลย! ฉันจำได้ว่าหลินหลางเคยจ่ายแพงมากเพื่อซื้อมัน! เราเอาไปแลกเสบียงได้แน่ๆ!"

ผู้ชายหัวเราะเยาะ:

"ความคิดแบบผู้หญิงชัดๆ! ถ้าฉันกินแล้วได้พลังพิเศษน่ะ เสบียงอะไรไม่ต้องห่วงเลย!"

หลินหลางมีของกินเพียบก็เพราะอะไร?

ก็เพราะมีสาวพลังพิเศษอยู่ข้างกายช่วยทำงานให้เขานั่นไง!

ยังมี 'แสงแห่งความยุติธรรม' ที่กำลังเป็นกระแสในกลุ่มตอนนี้อีก!

เพราะได้กินผลไม้พลังพิเศษเข้าไป เขาถึงมีพลังต่อสู้แข็งแกร่ง!

เดินออกไปข้างนอกได้สบาย!

เขานึกถึงภาพหลินหลางยืนเชิดหน้าภูมิใจ แล้วก็นึกว่าอีกไม่นานตัวเองก็จะเป็นแบบนั้น

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป

กลืนผลไม้สีม่วงลูกนั้นลงไปในคำเดียว!

ทันใดนั้น!

ความรู้สึกมหัศจรรย์แผ่ซ่านทั่วร่าง!

เขารู้สึกเบาสบาย คล้ายกำลังหลุดพ้นจากโลกนี้!

ราวกับทั้งตัวกำลังจะเปลี่ยนแปลงไป!

ภรรยามองสามีอย่างตื่นเต้นและคาดหวัง:

"เป็นยังไงบ้างที่รัก?! ได้พลังอะไรเหรอ?"

ผ่านไปไม่นาน

ชายคนนั้นลืมตาขึ้น ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า!

แล้วร่างกายก็เริ่มลอยขึ้นช้าๆ ราวกับฝืนแรงโน้มถ่วง!

เขาบินขึ้น!

ภรรยาตกใจสุดขีด:

"ที่รัก! นี่คุณบินได้เหรอ?!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" ผู้ชายหัวเราะลั่น "ใช่! ฉันบินได้แล้ว! ตอนนี้ฉันเป็นซูเปอร์แมน ฮ่าฮ่าฮ่า!"

พูดจบ

เขาก็บินออกจากห้องนอน!

"ที่รัก!!"

ผู้หญิงรีบลุกตามออกไป

"ไหนๆ คุณก็บินได้แล้ว รีบไปหาเสบียงมาเถอะ!"

เขาได้ยินก็กลอกตา:

"ฉันบินได้แล้ว... ทำไมไม่บินไปบ้านคนอื่นแล้วขโมยของมาก็สิ้นเรื่อง?"

ภรรยากระโดดดีใจ:

"ใช่เลย! ที่รัก คุณเก่งที่สุด!"

"รออยู่บ้านเถอะนะ เดี๋ยวฉันเอาอาหารกลับมา!"

พูดจบ

เขาก็บินออกจากระเบียงทันที

"สุดยอด! สามีฉันกลายเป็นซูเปอร์แมนแล้ว!"

หญิงสาวยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น อารมณ์ดีสุดขีด

ในหัวคิดว่า ชีวิตต่อจากนี้คงไม่ต้องอดอีกแล้ว!

แต่แล้วเพียงครู่เดียว...

เสียงชายหนุ่มก็ดังขึ้นกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน ด้วยความหวาดกลัว:

"อ๊ากก! นั่นมันอะไร?! อย่าเข้ามา! อย่า... อ๊าก——!"

เสียงกรีดร้องขาดหายไปอย่างกะทันหัน!

ในความมืดมีเสียงปีกกระพือของสิ่งมีชีวิตลึกลับ ค่อยๆ จางหายไป...

"ที่รัก——!!"

เสียงร้องคร่ำครวญของผู้หญิงดังก้องทะลุผ่านความมืด

......

หลินหลางรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

เมื่อคืนกู่เฟยกับซู่หรานไม่ได้กลับมานอนอีก

พอกลับมา พวกเธอก็เล่าให้หนิงซวงหยูฟังว่าบ้านกู่เฟยสวยแค่ไหน มีของเล่นเพียบแค่ไหน!

หนิงซวงหยูได้ยินก็อยากไปมั่ง

สามสาวเลยตกลงกันจะไปนอนด้วยกันที่นั่น ทิ้งให้หลินหลางอยู่คนเดียว

พวกเธอเรียกกันว่านี่คือ "ปาร์ตี้ชาของเทพธิดา"

และไม่ยอมให้หลินหลางไปร่วมด้วย!

เขาเลยต้องใช้คืนที่ยาวนานแบบเหงาๆ อยู่ลำพัง...

เช้าวันถัดมา

หลินหลางเดินเข้าห้องทำงาน ตั้งนาฬิกาปลุก เตรียมจะทำสมาธิหนึ่งชั่วโมง

แต่แล้ว

ประสาทรับกลิ่นของเขาซึ่งผ่านการเสริมสร้างหลายครั้ง ทำให้เขาได้กลิ่นคาวเลือดได้ชัดเจนอย่างมาก!

หลินหลางขมวดคิ้วทันที!

ถึงแม้เขาจะใช้พลังจิตระดับ 9 แต่รัศมีครอบคลุมก็แค่ไม่กี่เมตร

ในระยะนั้น เขารู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตบางอย่าง!

"มีสัตว์ร้ายมาทำรังอยู่แถวหน้าห้องฉันจริงๆ เหรอ?!"

เขาตัดสินใจออกไปดู

จากนั้นก็เปิดใช้พลังควบคุมธาตุไม้!

กิ่งไม้ใหญ่ขนาดเท่าแขนยื่นออกมาจากหน้าต่าง

หลินหลางเหยียบลงไปอย่างมั่นคง

ควบคุมกิ่งไม้ให้เคลื่อนไหวออกไปนอกตึกชั้น 20

หลังจากพลังควบคุมธาตุไม้ของเขาอัปเป็นระดับ 5

การใช้พืชของเขาก็คล่องแคล่วเหมือนกับควบคุมร่างกายตัวเอง!

เหมือนแขนขาอีกข้างที่สั่งได้ตามใจ!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาออกนอกตึกตั้งแต่หมอกแดงลงมา

หมอกสีแดงหนาทึบปกคลุมฟ้า-ดินจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

เขาตามกลิ่นเลือดไป

บนยอดไม้ใหญ่ใกล้ๆ เขาเห็น "รังนกยักษ์!"

รังนั้นใหญ่แค่ไหนน่ะเหรอ?

ใหญ่เท่ากับห้องทำงานของหลินหลางเลย!

ตัวรังอาจจะไม่ได้ผิดปกติอะไร

แต่ปัญหาคือมี "คน" แขวนอยู่บนกิ่งไม้ข้างๆ รัง!

ชายคนนั้นท้องถูกควัก หน้าตายับเยิน ดูก็รู้ว่าตายไปแล้วอย่างอนาถ!

หลินหลางกลั้นใจ พยายามไม่คิดมาก แล้วเตรียมขึ้นไปรังนก

แต่ในจังหวะนั้นเอง!

มีเสียงสั่นสะเทือนดังมาจากรัง!

ไม่ทันไร!

เงาดำขนาดใหญ่พุ่งออกมาจากรังตรงเข้าหาเขาทันที!

"!?"

หลินหลางตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

เขาสั่งให้กิ่งไม้รอบตัวเคลื่อนไหวทันที!

กิ่งไม้หลายสิบเส้นเหมือนมีชีวิต ลอยวนเหมือนงู แล้วถักทอเป็นตาข่ายขนาดใหญ่เบื้องหน้าเขา!

วิ้งงงง——!

เงาดำนั้นพุ่งชนตาข่ายเต็มแรง แล้วเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง!

ตาข่ายห่อปิดทันที ขังมันไว้ด้านใน!

ตอนนี้หลินหลางถึงเห็นชัด:

มันคือนกฮูกตัวใหญ่สีดำ!

ตัวยาวเกินหนึ่งเมตร ปีกกว้างเกือบ 3 เมตร!

สัตว์ประหลาดของจริง!

เขาเปิดดูข้อมูลพลัง:

【นกอินทรีเสือ】

[ระดับพลัง: C+]

[ความสามารถ: พุ่งชน (เลเวล 3); กรงเล็บเหล็ก (เลเวล 2)]

"นกอินทรีเสือ? เหมือนเป็นญาติของนกฮูกเลยแฮะ"

หลินหลางคิดในใจ

แม้มันจะถูกขังไว้ แต่มันยังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีเลือดเต็มไปด้วยความเกลียดชัง!

"ตั้งแต่มันกินมนุษย์ไปแล้ว มันก็กลายเป็นศัตรูของเผ่าพันธุ์เราโดยสมบูรณ์ ฉันคงปล่อยมันไปไม่ได้"

หลินหลางตัดสินใจ

หนามแหลมโผล่ออกมาจากกิ่งไม้ที่เป็นกรง

จากนั้นกรงไม้ก็เริ่มรัดแน่น!

เสียงกรีดร้องของนกอินทรีเสือดังลั่น

เลือดเริ่มไหลออกจากขน ร่วงลงมาทีละหยด...

ใบหน้าของหลินหลางนิ่งเฉย เขาเพิ่มแรงอีกนิด

เขากับต้นไม้เหมือนสื่อสารกันได้ทางจิตใจ

พลังของเขาก็สามารถส่งผ่านต้นไม้ได้โดยตรง

ร่างของเขาถูกเสริมสร้างมา 4 ครั้ง พละกำลังรุนแรงไม่ต่างจากฮัลค์!

เมื่อแรงกดมากพอ

เสียงร้องของนกอินทรีเสือค่อยๆ เบาลง... แล้วหายไป

เนื้อและเลือดหยดลงเหมือนฝน

เขารอจนเห็นว่า "แกนพลังพิเศษ" ของมันดับไปกับตา

จึงคลายกิ่งไม้ ปล่อยให้ร่างมันร่วงลง

ด้วยพลังของหลินหลางตอนนี้

จัดการสัตว์ระดับนี้ได้ง่ายดายมาก

แต่พอเขากำลังจะกลับบ้าน

กลับได้ยินเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากรังนกอีกครั้ง!

"หืม? ยังเหลืออีกตัวเหรอ?"

หลินหลางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

แล้วก็พบว่า... ในรังนกยักษ์นั่น

มี "ไข่นก" อยู่ใบหนึ่ง!

ขนาดใหญ่เท่าหน้าเขาเลย!

"ไข่นก?"

หลินหลางเกาหัว รู้สึกประหลาดใจ

"จะเอากลับไปทำไข่ดาวดีมั้ยนะ? ไม่รู้รสชาติจะเป็นยังไง"

แต่ในระหว่างที่เขากำลังคิด

ก็ได้ยินเสียง "เป๊าะ! เป๊าะ!" ดังขึ้นต่อเนื่อง!

ไข่ใบนั้น!

เปลือกเริ่มแตกออกจริงๆ!

"จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ——!"

ทันใดนั้น!

หัวเล็กๆ ที่มีขนนุ่มฟู โผล่ออกมาพร้อมเปลือกไข่ที่ยังติดอยู่!

ดวงตาสีทองกลมโต

กำลังจ้องมองหลินหลางด้วยความอยากรู้อยากเห็นสุดๆ!