เธอเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ บทที่ 50 เธอต้องการพักผ่อน

大姐大 บทที่ 50 เธอต้องการพักผ่อน

หยูซีถามเจี่ยนอีหลิงว่า “น้องรู้วิธีใช้สมุดบันทึกในมือสองเล่มนี้หรือเปล่า”

หน้าตาของเจี่ยนอีหลิงนั้นทำให้หยูซีรู้สึกเป็นกังวลมาก

เขากลัวว่าเธอจะไปหาเหอเยี่ยนเพื่อที่จะไปโต้เถียงอย่างโง่เง่า ด้วยความฉลาดของเหอเยี่ยน เป็นไปไม่ได้ที่จะจับให้มั่นคั้นให้ตายเหอเยี่ยนได้ด้วยหนังสือแค่สองเล่มนี้

ถ้าเจี่ยนอีหลิงทำเช่นนี้ เธอก็อาจจะทำให้เกิดอันตรายต่อตัวเธอเองมากยิ่งขึ้น

“ฉันรู้”

เจี่ยนอีหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและจริงจัง

มันไม่สมกับท่าทางน่ารักและนุ่มนวลที่ร่างกายของเธอแสดงออกมาให้คนเห็น

สิ่งที่หยูซีรู้สึกว่าท่าทางของเธอไม่น่าเชื่อถือ “หรือว่าน้องอาจจะฝากหนังสือสองเล่มนี้ไว้กับพี่ก่อน มาหาพี่ถ้าน้องมีอะไรที่ต้องการจะทำในภายหลัง”

“ไม่” เจี่ยนอีหลิงปฏิเสธโดยไม่ลังเล

“ถ้าเช่นนั้น...ดูแลตัวเองให้ดีนะ” หยูซีเตือน เขารู้สึกเป็นกังวลจริงๆว่าเจี่ยนอีหลิงจะทำอะไรโง่ๆ และทำให้มีอันตรายกับตนเอง

จ๋ายหวินเชิ่งจ้องมองไปยังเจี่ยนอีหลิงและกล่าวว่า “เธอต้องการให้หยูซีหาห้องรับแขกให้เธอได้พักผ่อนไหม”

อีกครั้งที่เจี่ยนอีหลิงมองไปยังจ๋ายหวินเชิ่งด้วยสีหน้าสงสัย

“มีอะไร หรือว่าเธอต้องการที่จะร่วมสนุกกับปาร์ตี้”

“ไม่”

เสียงของจ๋ายหวินเชิ่งนั้นไม่นุ่มนวล แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังมีความอดทน “งั้นก็ไปพัก ดูซิ ตาเธอแดงก่ำไปแล้ว เธอคิดจริงๆเหรอว่าเธอเป็นกระต่ายน่ะ”

ตากระต่ายเป็นสีแดง

จ๋ายหวินเชิ่งเป็นคนที่สองรองจากย่าเจี่ยนที่พบว่าเจี่ยนอีหลิงนอนหลับไม่เพียงพอมาก่อนหน้านี้

“ตาแดงเหรอ เป็นงั้นเหรอ” หยูซีรีบเดินไปยังเจี่ยนอีหลิงเพื่อที่จะดู

หยูซีพาเจี่ยนอีหลิงมาตลอดทางจากบ้านตระกูลเจี่ยนถึงบ้านตระกูลหยูโดยไม่ได้สังเกตเห็นว่าเจี่ยนอีหลิงตาแดง

ทันทีที่หยูซีเข้ามาใกล้ เจี่ยนอีหลิงก็ถอยห่างออกไป

การใกล้ชิดมากเกินไปนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

ก่อนที่หยูซีจะทันได้เห็นชัด จ๋ายหวินเชิ่งก็ดึงตัวเขาออกไป

“นายยังไม่ไปจัดห้องอีกเหรอ” จ๋ายหวินเชิ่งหรี่ตาแสดงให้เห็นถึงสีหน้าที่ไม่พึงพอใจ

“ผมจะไปสั่งแม่บ้านทำ” หยูซีรีบเรียกแม่บ้านและขอให้แม่บ้านพาเจี่ยนอีหลิงไปพักที่ห้องรับแขก

หยูซีซึ่งยังคงนั่งอยู่ข้างกายของจ๋ายหวินเชิ่งถามด้วยความอยากรู้

“นายท่านเชิ่ง ผมค่อนข้างสงสัยว่า ทำไมท่านจึงช่วยเด็กหญิงนั่นมากมายนัก ท่านยังเป็นกังวลว่าเธอเหนื่อยหรือเปล่าอีกด้วย”

“เธอเหมือนกับสัตว์เลี้ยงที่ฉันเคยเลี้ยงไว้ก่อนหน้านี้”

สัตว์เลี้ยงที่นายท่านเชิ่งเคยเลี้ยงไว้ก่อนหน้านี้งั้นเหรอ

หยูซีพยายามนึกอย่างเอาจริงเอาจัง “นายท่าน ท่านหมายถึงกระต่ายขาวตัวน้อยที่ท่านเลี้ยงไว้ก่อนนี้เหรอ”

น้องสาวอีหลิงรู้สึกเหมือนกับเป็นกระต่ายขาวตัวน้อยจริงด้วย ใบหน้าของเธอนุ่มนวลและขาว ผมเธอก็เนียนนุ่มจนรู้สึกเหมือนกับขนกระต่าย

หยูซีเคยเห็นกระต่ายที่นายท่านเชิ่งเลี้ยงไว้ แต่เขาจำได้ว่านายท่านเชิ่งไม่ได้สนใจมากนักตอนเลี้ยงกระต่ายนั่น

ไม่เพียงแต่ไม่สนใจดูแลมัน แต่ดูเหมือนจะ…

หยูซีจำได้แล้ว “ไม่ นายท่านเชิ่ง ทำไมผมถึงจำได้เพียงว่าท่านเลี้ยงกระต่ายด้วยใบมันเทศจนมันแข็งแรง สุดท้ายก็ถูกนายท่านกินล่ะ”

# ##

เจี่ยนหยู่เจี๋ยเร่งรัดให้คนขับรถพาเขาไปยังบ้านตระกูลเจี่ยนตั้งแต่เช้า

หลังจากที่รถหยุดที่ประตู เจี่ยนหยู่เจี๋ยก็เริ่มขนของออกจากรถ

ย่าเจี่ยนออกมาจากบ้านและเห็นเจี่ยนหยู่เจี๋ยหิ้วกระเป๋าน้อยใหญ่เข้าไปในบ้าน

“หยู่เจี๋ย แม่ของหลานยอมให้หลานอาศัยอยู่ในบ้านเก่าเป็นเวลานานเหรอ”

ตามที่ย่าเจี่ยนเข้าใจในตัวเหอเยี่ยน นี่ไม่น่าเป็นไปได้

แม้ว่าเหอเยี่ยนหวังว่าเจี่ยนหยู่เจี๋ยจะเป็นที่ชื่นชอบของปู่ย่า แต่เธอก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้ปู่ย่าเลี้ยงเขา

เพราะว่าเธอรู้ว่าหากมอบเจี่ยนหยู่เจี๋ยให้กับปู่ย่า เธอก็จะไม่สามารถหยุดยั้งเขาจากการเป็นนักมายากลได้

---------------------------------------------------------------------------

นายท่านเชิ่ง - กระต่ายออกจะน่ารัก ทำไมถึงจะไม่กินล่ะ