บทที่ 66 รักษาปู่ของหลี่เอ้อหนิวให้หายดี

“เจ้าค่ะ ท่านเจ้าสำนัก พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อเห็นว่าไป๋เซียงหลิงเริ่มโกรธ ผู้อาวุโสของนิกายร้อยบุปผาหลายคนก็มองหน้ากัน

ทันใดนั้นก็แยกตัวออกไปสามคน บินไปยังยอดเขาสูงสุดของเทือกเขาหมื่นบุปผา

แคว้นเสวียน นอกหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

เจียงเฉินพาหลี่เอ้อหนิวค่อยๆ ลงมาจากท้องฟ้า

ภายใต้การนำทางของหลี่เอ้อหนิว เจียงเฉินเดินช้าๆ ไปยังกระท่อมหลังหนึ่งที่สร้างด้วยหญ้าคา

“ซี้ด นี่ไม่ใช่เอ้อหนิวหรือ? เขาไปเลี้ยงวัวไม่ใช่หรือ ทำไมถึงพาคุณชายรูปงามเช่นนี้กลับมาด้วย?”

“คุณชายท่านนี้ ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นคนตระกูลใหญ่ เอ้อหนิวไปรู้จักคุณชายบ้านรวยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เมื่อมองดูหลี่เอ้อหนิวพาเจียงเฉินเข้าไปในกระท่อมหญ้าคา

เพื่อนบ้านตลอดทางต่างก็ชี้ชวนกันดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เจียงเฉินแต่งกายหรูหรามีสง่าราศี ดูแล้วก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

แต่บ้านของหลี่เอ้อหนิวเป็นครอบครัวที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน จะไปรู้จักคุณชายบ้านรวยอย่างเจียงเฉินได้อย่างไร?

ภายในกระท่อมหญ้าคา

หลี่เอ้อหนิวนำเจียงเฉินมายังเตียงฟางที่ทำจากไม้

บนเตียงมีชายชราผมขาวหน้าตาเหี่ยวย่นนอนอยู่

ในขณะนี้ ชายชราหลับตาแน่น ราวกับหลับไปแล้ว ไม่ได้สังเกตเห็นการเข้ามาของเจียงเฉินทั้งสองคน

“ท่านปู่ ข้ากลับมาแล้ว!” หลี่เอ้อหนิวตะโกนบอกชายชราบนเตียงอย่างดีใจ

อีกไม่นาน ปู่ของเขาก็จะสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

และเขาก็จะสามารถไปฝึกตนที่สำนักฉิงเทียนได้อย่างสบายใจ

การได้เป็นผู้ฝึกตนเป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็เป็นจริงแล้ว แค่คิดก็ตื่นเต้นเล็กน้อย

เจียงเฉินยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองอย่างเงียบๆ

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลี่เอ้อหนิว

ชายชราลืมตาขึ้นทันที เสียงแหบพร่าสั่นเทา มองหลี่เอ้อหนิวแล้วพูดว่า “เอ้อหนิว เจ้ากลับมาแล้ว ปู่นึกว่าเจ้าเป็นอะไรไปเสียแล้ว ตกใจแทบแย่”

เดิมทีหลี่เอ้อหนิวจะกลับบ้านแต่เช้าทุกวันหลังจากเลี้ยงวัวเสร็จ

แต่วันนี้กลับมาช้าไปหลายชั่วยาม หากเขาไม่เป็นอัมพาตทั้งตัว คงออกไปตามหาหลี่เอ้อหนิวแล้ว

ตอนนี้เมื่อเห็นหลี่เอ้อหนิวกลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็สบายใจได้

“เอ้อหนิว คุณชายท่านนี้คือ...?” ชายชราเหลือบมองเจียงเฉิน แล้วถามหลี่เอ้อหนิวด้วยความกังวล

เขาสังเกตเห็นเจียงเฉินนานแล้ว

คุณชายที่มีสง่าราศีเช่นนี้ ไม่ควรจะมาอยู่ในกระท่อมหญ้าคาโทรมๆ ของเขา

หรือว่าหลี่เอ้อหนิวไปก่อเรื่องอะไรไว้ แล้วคนอื่นมาตามถึงบ้าน

หากเป็นเช่นนั้น

ต่อให้ขายวัวตัวเดียวที่มีอยู่ก็ชดใช้ไม่ไหว

“ท่านปู่ ไม่ต้องกังวล นี่คือผู้อาวุโสที่ข้าพบในวันนี้ เขาไม่เพียงแต่จะรักษาอาการป่วยของท่านได้ แต่ยังจะพาข้ากลับไปฝึกตนที่สำนักด้วย” เมื่อได้ยินคำถามของชายชรา หลี่เอ้อหนิวก็รีบตอบกลับไป

เขารู้ดีว่าชายชรากำลังกังวลเรื่องอะไร

ตั้งแต่ชายชราเป็นอัมพาตนอนอยู่บนเตียง ก็สอนเขาว่าอย่าไปมีเรื่องกับใคร

ต้องทำให้ได้ว่าถูกด่าก็ไม่โต้ตอบ ถูกตีก็ไม่สู้กลับ

เพราะที่บ้านไม่มีใครสามารถออกหน้าให้เขาได้อีกแล้ว หากไปมีเรื่องกับคนอื่น คนที่เดือดร้อนก็คือตัวเขาเอง

“ซี้ด ผู้ฝึกตน? รักษาอาการป่วยของข้าได้?” ชายชรามองเจียงเฉินด้วยความตกตะลึง

จริงๆ แล้วเขาก็ถือเป็นผู้ฝึกตนคนหนึ่ง

เพียงแต่เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายา ยังไม่ถึงระดับรวมปราณ

บาดแผลบนร่างกายของเขา

เกิดจากเส้นชีพจรขาดตอนทะลวงสู่ระดับรวมปราณแล้วพลังปราณเกิดความปั่นป่วน

การที่จะซ่อมแซมเส้นชีพจรที่ขาดนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้ แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตแยกนภาในตำนานก็ไม่แน่ว่าจะทำได้

ชายหนุ่มรูปงามที่หลี่เอ้อหนิวพามา หากสามารถซ่อมแซมเส้นชีพจรของเขาได้

งั้นก็หมายความว่าแข็งแกร่งกว่ายอดฝีมือขอบเขตแยกนภาอีกหรือ?

“จริงขอรับ ท่านปู่ ผู้อาวุโสเก่งมาก ไม่เพียงแต่จะบินได้ โบกมือเพียงครั้งเดียวก็สามารถสังหารผู้ฝึกตนได้หลายพันคน” เมื่อเห็นชายชรามีท่าทางตกตะลึง หลี่เอ้อหนิวก็กลัวว่าชายชราจะไม่เชื่อ จึงรีบอธิบาย

“เอาล่ะ เอ้อหนิว ให้ข้ารีบรักษาอาการบาดเจ็บของปู่เจ้าให้หายดี พวกเราจะได้รีบกลับสำนัก”

เจียงเฉินพูดเรียบๆ

ปล่อยพลังจักรพรรดิออกมาเพื่อซ่อมแซมเส้นชีพจรที่ขาดของชายชรา

ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิอย่างเขา ยังต้องให้คนธรรมดามาช่วยคุยโวโอ้อวดอีกหรือ?

ก่อนที่จะเข้ามา เขาก็รู้อยู่แล้วว่าชายชรามีอาการบาดเจ็บอย่างไร

เส้นชีพจรขาดเช่นนี้ อาจเป็นเรื่องยากสำหรับคนอื่น แต่สำหรับจักรพรรดิอย่างเขาแล้ว ก็แค่ใช้พลังเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เขาไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่มากเกินไป

รีบรักษาชายชราให้หายดี เขายังต้องกลับสำนักไปเพลิดเพลินกับท่าทางการนวดแบบใหม่ของหลิวซู่

ไม่นาน เส้นชีพจรของชายชราก็กลับมาเป็นปกติภายใต้การฟื้นฟูของพลังจักรพรรดิ

ความกว้างและความเหนียวของเส้นชีพจร แข็งแกร่งกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า

ตอนนี้ปู่ของหลี่เอ้อหนิวก็ถือว่าโชคร้ายกลายเป็นดี

หากเขาฝึกฝนต่อไป จะต้องก้าวหน้าอย่างรวดเร็วอย่างแน่นอน แม้แต่การทะลวงสู่ราชันย์สวรรค์ก็เป็นไปได้

จะไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ทะลวงระดับรวมปราณแล้วทำให้เส้นชีพจรขาดอีกต่อไป

“ข้า...ข้าหายดีแล้วจริงๆ หรือ?”

ชายชรารู้สึกว่าร่างกายขยับได้แล้ว จึงลุกขึ้นนั่งแล้วพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เขายังไม่ทันได้พูดคุยกับเจียงเฉินสักคำ เส้นชีพจรก็ถูกเจียงเฉินซ่อมแซมให้หายดีแล้ว

วิธีการที่ทรงพลังเช่นนี้ ทำให้เขาได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ

“ท่านปู่ ในที่สุดท่านก็ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว” หลี่เอ้อหนิวเห็นชายชราลุกขึ้นนั่ง ก็จับมือชายชราอย่างตื่นเต้น

หลายปีมานี้เขาเฝ้ารอให้ชายชรากลับมายืนได้อีกครั้ง วันนี้ในที่สุดก็เป็นจริงแล้ว

“เอ้อหนิว หลายปีมานี้เจ้าลำบากมากแล้วนะ”

ชายชรายื่นมือออกไป อยากจะลูบหัวหลี่เอ้อหนิว

แต่เขามองเจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

ทันใดนั้นก็ลงจากเตียงแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเจียงเฉิน โขกศีรษะพร้อมกับตะโกนว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสที่มอบชีวิตใหม่ให้ ผู้เยาว์ไม่มีสิ่งใดตอบแทนได้ นอกจากโขกศีรษะขอบคุณผู้อาวุโส”

“ปังๆๆๆ!”

ชายชราโขกศีรษะกับพื้นดินในบ้านอย่างแรง

ไม่นานก็โขกจนเกิดหลุมลึกหลายเมตร

เจียงเฉินซ่อมแซมเส้นชีพจรของเขา ก็เปรียบเสมือนพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดใหม่

อย่าว่าแต่โขกศีรษะไม่กี่ครั้งเลย ต่อให้ยอมรับเจียงเฉินเป็นปู่ก็ยังได้

อย่างไรเสีย ปู่ที่เก่งกาจเช่นนี้ ต่อให้ถือโคมไฟหาก็หาไม่เจอ

“พอแล้ว ท่านผู้เฒ่า อย่าโขกศีรษะอีกเลย”

เมื่อมองดูหลุมลึกหลายเมตรตรงหน้า เจียงเฉินก็ปล่อยพลังพยุงชายชราขึ้นอย่างจนใจ

เดิมทีเขาอยากจะรับการโขกศีรษะขอบคุณของชายชรา เพื่อให้ชายชรารู้สึกสบายใจขึ้น

ไม่คาดคิดว่าชายชราผู้นี้จะเป็นคนจริงจัง

เขาไม่พูด ชายชราก็โขกศีรษะไม่หยุด

หากไม่หยุดการกระทำของเขาอีก เกรงว่ากระท่อมหญ้าคาทั้งหลังจะต้องถูกเขาโขกจนพัง

“ขอบคุณผู้อาวุโส”

ชายชราเช็ดรอยเลือดบนหน้าผาก แล้วพูดกับหลี่เอ้อหนิวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เอ้อหนิว ผู้อาวุโสเมตตาเจ้า ถือเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ของเจ้า ในอนาคตเมื่อไปถึงสำนักของผู้อาวุโสแล้ว ต้องตั้งใจฝึกตน หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ต้องเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป อย่าทำให้ผู้อาวุโสผิดหวัง เข้าใจไหม?”

แม้จะไม่รู้ว่าเจียงเฉินมีตบะระดับใด

แต่สามารถซ่อมแซมเส้นชีพจรของเขาได้อย่างง่ายดาย ต้องเป็นยอดฝีมือที่อยู่เหนือขอบเขตแยกนภาอย่างแน่นอน

สำนักที่แข็งแกร่งเช่นนี้ สามารถมองเห็นคุณค่าในคนธรรมดาอย่างหลี่เอ้อหนิวได้ ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่งของเขา

หากยังไม่รู้จักบุญคุณอีก ปู่หลานคู่นี้ก็ไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้