บทที่ 320 ปัญหาใหญ่ของเพื่อนผิวดำ

บทที่ 320 ปัญหาใหญ่ของเพื่อนผิวดำ

กลุ่มชาวญี่ปุ่นรวมตัวกันที่โตเกียว พวกเขารู้สึกถึงความจนใจอย่างลึกซึ้ง

ฟูจิตสึ มิตซูบิชิ และ NEC สามโรงงานผลิตหน่วยความจำแบบไดนามิกที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น กำลังเผชิญกับชะตากรรมการถูกแยกส่วน

แม้ยังไม่ได้ยืนยัน แต่นั่นคือเจตนาของอเมริกา "พวกคุณทั้งสามบริษัทไม่เชื่อฟัง ดังนั้นต่อไปก็อย่าเล่นเกมนี้อีกเลย"

ฮ่าๆ เมื่อรู้ข่าวนี้ วิลเลียม ไวท์รู้สึกหน้าแดงเล็กน้อย ความคิดประหลาดนี้ ไม่รู้ว่าไอ้บ้าคนไหนคิดขึ้นมา

วิลเลียม ไวท์รู้สึกอับอาย ส่วนแอนดี้ โกรฟคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ดังนั้น ตอนนี้มีแต่ชาวญี่ปุ่นที่เครียดจริงๆ

แผนที่แปลกประหลาดสุดขีดนี้ ภายหลังผ่านการอนุมัติจริงๆ

ฮ่าๆ วิลเลียม ไวท์ไม่แน่ใจว่า หากกฎหมายนี้ผ่านเร็วกว่านี้ อินเทลที่น่าทึ่งในอนาคตจะยังปรากฏขึ้นหรือไม่

เมื่อมีกรรมการเป่านกหวีดเข้าข้าง วิลเลียม ไวท์เชื่อว่า โอกาสที่อินเทลจะวนเวียนอยู่กับหน่วยความจำไดนามิกต่อไปมีสูงมาก ดังนั้น การเอาเปรียบฝ่ายตรงข้ามตลอดไม่ใช่เรื่องดี มันจะลดความสามารถในการแข่งขันของบริษัท

ไม่พูดถึงการทะเลาะวิวาทระหว่างอเมริกาและญี่ปุ่น หันมาดูพี่น้องผิวดำในแอฟริกาที่ปีนี้โชคร้ายหนัก

แอฟริกาแห้งแล้ง ภัยแล้งทั่วทั้งทวีป เมื่อข่าวมาถึงอเมริกา เกิดการเสียชีวิตเป็นวงกว้างแล้ว

คนอาจถูกฆ่าหรือถูกยิงตาย แต่ไม่ควรตายเพราะความหิวโหย นี่นับเป็นการทรมานที่โหดร้ายอย่างยิ่ง

แม้รู้ว่าอาจไม่มีประโยชน์มากนัก วิลเลียม ไวท์ก็ตัดสินใจบริจาคอาหารจำนวนหนึ่ง

เอาเถอะ แม้เขาจะไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ถึงกับเลวร้ายเกินไป วิลเลียม ไวท์สาบานว่าตัวเองนับเป็นคนดีคนหนึ่ง

ถึงอย่างไร วิธีที่เขามาถึงโลกนี้ก็แปลกประหลาดเกินไป ควรรักษาความเคารพไว้บ้าง สิ่งที่ไม่รู้ก็ช่วยไม่ได้ แต่เมื่อรู้ถึงหายนะเช่นนี้แล้ว การไม่ทำอะไรเลยก็ไม่เหมาะสม

แน่นอน การทำการกุศลต้องมีวิธีการ

ในอเมริกา ไม่มีใครบริจาคแบบเงียบๆ สิ่งนี้ต้องประกาศอย่างโจ่งแจ้ง

งานประมูลการกุศล?

ไม่เหมาะ งานประมูลการกุศลของอเมริกา ส่วนใหญ่เป็นกิจกรรมทางสังคม การบริจาคเป็นเรื่องรอง

สร้างภาพยนตร์ก็ไม่เหมาะ หาก "สัญชาตญาณดิบ" กลายเป็นธีมการกุศล คงถูกหัวเราะเยาะไปทั้งชีวิต

คิดไปคิดมา วิลเลียม ไวท์ตัดสินใจจัดงานขายเพื่อการกุศล

"สองร้อยล้านดอลลาร์? คุณแน่ใจนะ?" ประธานาธิบดีบุชถามด้วยความประหลาดใจ

"แน่ใจครับ เขาเรียกว่า 'ของเล่นแลกอาหาร' เครื่องเล่นเกมและของเล่นที่มีเครื่องหมายพิเศษจะขายในวันแรงงานที่สถานที่กำหนด" จอร์จ บุช จูเนียร์รายงาน

"อืม คุณหาคนไปช่วยเขาหน่อย จอร์จ เขาพูดถึงการใช้เงินนี้หรือเปล่า?"

"พูดครับ อาหาร จะซื้อจากเกษตรกรรายย่อยและรายกลางเป็นหลัก"

"เฮอะ หนุ่มคนนี้ ถ้าลงเล่นการเมืองคงไม่ธรรมดา"

"ฮ่าๆ พ่อครับ อย่าล้อเล่นเลย ไอ้หมอนี่กำลังจะมีลูกนอกสมรส คุณจะให้เขาเล่นการเมืองหรือ?"

"ฮ่า! ถ้าอยู่ปารีสไม่มีปัญหาแน่นอน"

พรรครีพับลิกันต้องสร้างความโดดเด่นบ้าง นี่คือเงินสองร้อยล้านดอลลาร์ ในยุคนี้ถือเป็นตัวเลขมหาศาล

วิลเลียม ไวท์ไม่ว่าอะไรที่มีคนมาติดสอยห้อยตาม พรรคเดโมแครตล้มเหลวถึงตาย พวกเขาไม่อยากแข่งขันแล้ว จะสนใจอะไรกับคนอื่นที่มาประจบ

พวกวอลล์สตรีทไม่สนใจว่าเขาจะบริจาคเท่าไร พวกเขาสนใจผลประโยชน์ตัวเองมากกว่า

"นี่ไม่ใช่การบริจาคของบริษัทใช่ไหม?" นักวิเคราะห์การเงินถาม

"ตัวเลขมหาศาลขนาดนี้ ไม่น่าจะไม่ผ่านคณะกรรมการบริษัท แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นแค่พิธีก็ตาม"

"เขาซื้อจากคลังสินค้าโดยตรง จ่ายเงินสดทั้งหมด" เลขาฯ อธิบาย

"เฮอะ โอเค ให้ทุกคนปิดปาก ฉันไม่อยากได้ยินเสียงขัดแย้ง"

"ได้ครับบอส"

การจัดในวันแรงงานไม่ได้มีความหมายพิเศษ แต่ก็ยังดีกว่าวันขอบคุณพระเจ้ามาก วันขอบคุณพระเจ้าของอเมริกาช่างน่าตลก เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกนี้ไม่รู้สึกอายเลย

เจ้าของฟาร์มขนาดใหญ่บางรายไม่พอใจ "นี่มันเลือกปฏิบัติชัดๆ คำสั่งซื้อพวกนี้ให้พวกเรา ดีกว่าตั้งเยอะ ที่เดียวจบ ยังได้ราคาพิเศษอีก"

ต้องบอกว่าพวกเขาคิดมากเกินไป วิลเลียม ไวท์แค่ทำการกุศล จริงๆ แล้วเขาไม่สนใจว่าจะมีอาหารส่งไปที่นั่นมากแค่ไหน

รู้จักคำว่าโชว์ตัวไหม?

ในเมื่อเสียเงินไปมากขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่โชว์ให้เต็มที่?

เจ้าของฟาร์มทุกวันนี้ เกือบทั้งหมดอยู่ใกล้จุดล้มละลาย คำสั่งซื้อเหล่านี้สำคัญมากสำหรับพวกเขา จะผ่านวิกฤตนี้ไปได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับคำสั่งซื้อเหล่านี้

"พี่ใหญ่ อาหารพวกนี้ช่วยคนได้เยอะใช่ไหมครับ?" สตีฟ จ๊อบส์ถามด้วยความสนใจ

"ฮ่า! ล้อเล่นหรือไง นี่แค่น้ำจิบเดียวในทะเลทรายเท่านั้น" วิลเลียมตอบพลางส่ายหน้า

"ไม่จริงน่า พวกเขาขาดอาหารมากแค่ไหนกัน?"

"เฮ้อ พูดให้เข้าใจง่ายๆ นะ กินอาหารพวกนี้หมด พวกเขาก็ยังจะหิวตาย ถ้าอยากช่วยคนให้มากขึ้น ก็ต้องให้อาหารเหล่านี้แก่คนส่วนน้อย"

"แบบนี้มันขัดแย้งกันไม่ใช่หรือ?"

"ใช่ไง! ปัญหาของพวกเขาไม่ใช่แค่อาหาร สิ่งที่จะช่วยพวกเขาได้จริงๆ มีแต่ตัวพวกเขาเอง"

กับเพื่อนรักอย่างจ๊อบส์ วิลเลียม ไวท์ไม่จำเป็นต้องแสดงความเห็นอกเห็นใจ นี่ไม่ใช่ที่ที่เขาต้องใช้ทักษะการแสดง พูดตรงๆ คนน่าสงสารมักมีส่วนที่น่าโกรธ

หลายคนคิดว่าแอฟริกามีดินไม่อุดมสมบูรณ์ แท้จริงแล้วความเข้าใจนี้ผิด ที่นั่นเหมาะกับการปลูกอาหารมาก ดินอุดมสมบูรณ์อย่างเหลือเชื่อ

สำคัญที่สุดคือสภาพอากาศ พวกเขาสามารถปลูกพืชได้ตลอดทั้งปี ที่นั่นจะไม่อุดมสมบูรณ์ได้อย่างไร

พี่น้องชาวแอฟริกาอัธยาศัยสนุกสนาน หลายปีมานี้ คุณเคยได้ยินว่าพวกเขามีระบบชลประทานไหม?

ไม่มี

หากสลับที่พวกเขากับคนจีนบนผืนดินที่พวกเขาอาศัยอยู่ คนแอฟริกาที่มีชีวิตรอดคงไม่เกิน 10%

ด้วยความช่วยเหลือจากพรรครีพับลิกัน จริงๆ แล้วไม่มีงานมากที่วิลเลียมต้องทำ ส่วนพรรคเดโมแครตจะเคียดแค้นหรือไม่ เขาไม่สนใจ พวกนั้นต้องล้มเหลวไปอีกหลายปี

เมื่ออเมริกาเป็นผู้นำในการช่วยเหลือ พันธมิตรอื่นๆ ย่อมต้องสนับสนุนด้วย ชั่วขณะหนึ่ง การประมูลการกุศลแบบต่างๆ เริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกัน

พูดถึงความหิวโหย ชาวอเมริกันไม่มีประสบการณ์ตรง ช่วงที่หิวที่สุดคือตอนเพิ่งลงจากเรือเมย์ฟลาวเวอร์

ชาวอินเดียนแดงผู้น่ารักปรากฏตัว และชาวอเมริกันเริ่มเรียนรู้การกินไก่งวง หลังจากกินไก่งวงและฟื้นกำลัง ชาวอเมริกันก็ฆ่าชาวอินเดียนแดงทั้งหมด

เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์นี้ พวกเขาจึงมีวันขอบคุณพระเจ้า ไก่งวงสองตัวที่ปล่อยทุกปีไม่ใช่ไก่งวง แต่เป็นตัวแทนของชาวอินเดียนแดง

ฮ่าๆ สมแล้วที่สืบเชื้อสายจากอังกฤษ เรื่องนี้ช่างเสแสร้งเหลือเกิน

ใครก็มีสิทธิ์พูดถึงฮิตเลอร์ แต่ชาวอเมริกันไม่มีสิทธิ์ พวกเขาโหดกว่าฮิตเลอร์มาก

วิลเลียม ไวท์ตัดสินใจถ่ายทำภาพยนตร์ตะวันตกใหม่ ต้องแก้ไขให้ถูกต้อง หนังเก่าพวกนั้นล้วนเป็นขยะ

พูดถึงการตรวจสอบภาพยนตร์ของอเมริกา ช่างไร้สาระ แม้ไม่ต้องแต่งเติมประวัติศาสตร์ แต่ไม่จำเป็นต้องแสดงการสังหารหมู่อย่างยิ่งใหญ่ ความจริง พันธมิตรยุโรปต่างหัวเราะเยาะ

คิดจริงๆ หรือว่าคาวบอยหมายถึงเด็กเลี้ยงวัว?

ฮ่าๆ นั่นกำลังบอกว่าพวกคุณทั้งหมดเป็นโจร เป็นคนเถื่อน ที่น่าขันที่สุดคือ คนที่เกี่ยวข้องกลับยังภูมิใจ เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ

(จบบทที่ 320)