บทที่ 100 ความชาชิน (ตอนฟรี)

บทที่ 100 ความชาชิน

เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในล็อบบี้ชั้นหนึ่งก็เริ่มทยอยมากันมากขึ้น ภายใต้บรรยากาศที่คึกคัก แม้แต่เจ้าของโรงภาพยนตร์ที่แต่เดิมไม่ค่อยสนใจก็เริ่มครุ่นคิด

เมื่อถึงเวลางานแถลงข่าว ผู้เข้าร่วมงานต่างรู้สึกอยากรู้ว่าหลังจากการสาธิตที่แปลกใหม่นี้ จะมีอะไรที่น่าสนใจให้ประกาศอีก

วิลเลียม ไวท์ไม่ได้สวมสูท เพียงผูกเนคไทกับพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น ดูคล้ายพนักงานไอทีมากกว่าซีอีโอ

"อืมม..." เขากระแอม "ท่านผู้มีเกียรติครับ เกมสามเกมที่ท่านได้เห็นที่ชั้นล่างนั้นเป็นผลงานปีที่แล้วของเรา ปีนี้เราก็มีแผนจะออกเกมใหม่อีกสามเกม" ประโยคสั้นๆ ทำให้ห้องเงียบสงัดในทันที

เขาช่างเป็นคนที่รู้จักสร้างความประทับใจ ไม่พูดถึงเกมที่ชั้นล่างเลย ราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

"วันนี้ผมอยากจะเรียกว่าเป็นการประชุมหาพันธมิตรทางธุรกิจมากกว่างานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ สำหรับท่านที่สนใจนำเครื่องเกมเข้าโรงภาพยนตร์ เรามีแผนการเงินที่ครบวงจร โดยจะแบ่งผลกำไรตามรายได้ต่อเครื่อง"

คำพูดนี้ทำให้เจ้าของโรงภาพยนตร์ต่างยิ้มกว้าง ดูเหมือนจะไม่มีความเสี่ยงเลย

"แน่นอนครับ หากท่านต้องการซื้อขาดก็ได้ แต่ทางเราไม่ได้ผลิตเอง เรื่องการผลิตนั้นเราสามารถสั่งผลิตแบบ OEM หรือให้ลิขสิทธิ์การผลิตก็ได้ รายละเอียดเราสามารถหารือกันเป็นการส่วนตัว"

บริษัทผู้ผลิตเครื่องเกมเข้าใจแล้ว เขาแสดงชัดว่าจะไม่แย่งส่วนแบ่งกำไรในการผลิต

จากนั้นวิลเลียมได้แนะนำเกมสามเกมสำหรับปี 1980 พร้อมวาดภาพอนาคตของ Legendary World

วิลเลียมมีทักษะการพูดที่ยอดเยี่ยม นอกจากสร้างความรู้สึกเป็นกันเองแล้ว ยังมีพลังในการโน้มน้าวใจ ทำให้หลายคนเริ่มกระตือรือร้น

ที่เขาพูดมีเหตุผลมาก ช่วงเวลารอฉายหนังเป็นเวลาว่างที่ลูกค้าสามารถเล่นเกมได้ ซึ่งให้รายได้มากกว่าตู้เพลงและไม่ต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์

เมื่อเกมมีหลากหลายขึ้น ร้านเกมเฉพาะทางก็จะเกิดขึ้น แต่นั่นจะไม่กระทบกับลูกค้าที่ต้องการความบันเทิงในโรงภาพยนตร์ นี่เป็นรายได้เสริมที่ดี ช่วยชดเชยรายได้จากตั๋วหนังที่อาจไม่ดีนัก

โดยรวมแล้ว วิลเลียมวาดภาพอนาคตที่สดใส เจ้าของโรงภาพยนตร์จะได้ประโยชน์อย่างมาก

ขณะที่วิลเลียมกำลังพูดโน้มน้าวบนเวที คนด้านล่างก็เริ่มตื่นเต้น เพราะนี่เป็นธุรกิจที่มีจุดเริ่มต้นไม่สูงนัก แค่สงสัยว่ากำลังการผลิตจะรองรับได้หรือไม่

เมื่อมองไปที่กลุ่มนักธุรกิจญี่ปุ่นในชุดสูทเนี้ยบ เจ้าของโรงภาพยนตร์ก็เริ่มเข้าใจ ฝ่ายนั้นเตรียมพร้อมมาแล้ว และมีศักยภาพการผลิตที่น่าเชื่อถือ

บริษัทญี่ปุ่นเข้าใจดีว่าคำสั่งซื้อจะมีจำนวนมหาศาล ไม่มีบริษัทใดจะรับได้หมด

พวกเขากวาดตามองรอบๆ ไม่เห็นบริษัทอเมริกันเลย นั่นหมายความว่าวิลเลียมไม่มีแผนผลิตในอเมริกา

งานแถลงข่าวนี้อัดแน่นด้วยข้อมูล หลังจากวิลเลียมจบการบรรยาย ทุกคนถึงได้ตื่นจากภวังค์

เสียงปรบมือดังกึกก้อง ความไม่เป็นทางการแบบอเมริกันแสดงออกอย่างชัดเจน ชาวญี่ปุ่นแค่ปรบมือ แต่อเมริกันยังผิวปากด้วย

วิลเลียมยิ้มรับแล้วเดินออกไป ต่อไปเป็นงานค็อกเทล เขาต้องไปเปลี่ยนชุดก่อน

การแต่งตัวบนเวทีเป็นสไตล์ส่วนตัว ยีนส์กับเสื้อเชิ้ตไม่มีใครว่า แต่งานค็อกเทลต่างกัน แต่งแบบนี้จะไม่สุภาพ

แม้เป็นงานค็อกเทล อาหารก็หรูหราเต็มที่ วิลเลียมเป็นคนชอบกิน เขาไม่เคยทำให้ท้องต้องลำบาก

แขกรับเชิญต่างรู้สึกทึ่ง พวกเขาเคยไปงานค็อกเทลมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครจัดหรูขนาดนี้ ลูกเศรษฐีก็ต่างกันจริงๆ

โรเบิร์ต กอร์วินอารมณ์ดี วันนี้เขามาไม่ผิด เกมเครื่องด้านล่างทั้งหมดใช้ซีพียู 68000 ตามสถานการณ์วันนี้ พวกเขาจะมีรายได้งาม

วิลเลียมรู้สึกหดหู่กับโมโตโรลา บริษัทยิ่งใหญ่ขนาดนี้ สุดท้ายก็ถูกตลาดทุนทำลาย

ในด้านการสื่อสาร พวกเขาสร้างนวัตกรรมมากมาย การสื่อสารครั้งแรกระหว่างมนุษย์กับดวงจันทร์ก็ใช้อุปกรณ์ของพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงการสื่อสาร แค่ซีพียู 68000 ก็เป็นการปฏิวัติยุคสมัย ชิปนี้ยังใช้กันถึงปี 2000 แสดงถึงความแข็งแกร่ง

นี่เป็นผลิตภัณฑ์ยุค 70 นะ

หาดูให้ทั่ว ไม่มีชิปไหนอายุยืนขนาดนี้

ที่น่าขันคือนี่แค่ธุรกิจรอง เล่นๆ ไม่ได้จริงจัง

อาจเพราะธุรกิจสื่อสารกำไรดี พวกเขาไม่สนใจไอที สุดท้ายขายทิ้งให้ญี่ปุ่นไปในราคาถูก

งานค็อกเทลมีคนมาก ไม่มีอะไรสรุปได้ แค่ได้ความสนใจเบื้องต้น รายละเอียดต้องคุยกันอีกที

ตลาดทุนตอบสนองเร็ว หุ้นโมโตโรลาหยุดร่วงและฟื้นตัว หุ้นโรงหนังไม่ขึ้นแต่ก็ไม่ร่วงต่อ

วอลล์สตรีทมองเกมของวิลเลียมในแง่ดี พลางบ่นว่าทำไมต้องเป็นไอ้โชคดีคนนี้อีก

วิลเลียมเหนื่อยแล้ว อาบน้ำเร็วๆ แล้วนอนในออฟฟิศ เรื่องเจรจาไม่ต้องให้เขาจัดการ ถ้าเรื่องแค่นี้ต้องหาเจ้านาย คงไม่มีเวลาสนุกแล้ว

เขานอนอยู่ แต่ข้างนอกคึกคัก Atari ถูกจับมาประจาน

ในสายตาคนส่วนใหญ่ Legendary World ดูเหมือนบริษัทใหญ่ Atari ดูอ่อนแอ ที่น่าโมโหคือโดนตบหน้าแล้วยังดื้อ

หลังถูกวอร์เนอร์ซื้อ Atari วุ่นวายภายใน ยังมีวอร์เนอร์ที่ชอบสอดมือเข้ามายุ่ง จะมีผลิตภัณฑ์ดีๆ ได้ยังไง

สหภาพแรงงานก็ไม่พอใจ พวกเขารู้แล้วว่าไม่มีผู้ผลิตอเมริกันเข้าร่วม

พวกนี้แค่อยากแสดงตัว ถ้าใส่ใจพวกเขา เดี๋ยวก็จะเหลิง

Legendary World ตอบง่ายๆ สินค้าพื้นฐานราคาถูก อเมริกาไม่มีความได้เปรียบด้านต้นทุน อนาคตถ้ามีอุปกรณ์ไฮเอนด์ จะพิจารณาบริษัทในประเทศ

คุณวิลเลียม ไวท์เป็นผู้รักชาติ ไม่มีใครสงสัย แต่ธุรกิจคือธุรกิจ ไม่มีใครอยากขาดทุนเพื่อชื่อเสียง

ดูการ์ดคอมพิวเตอร์ของ White Software สิ เราอยากให้บริษัทในประเทศมีส่วนร่วม แต่ผลเป็นยังไง?

ยังมีพวกไม่หวังดี ยุให้คนงานหยุดงาน เราจ่ายค่าชดเชยไปหลายครั้ง ไปดูญี่ปุ่นสิมีแบบนี้ไหม

ไม่มีเลย ส่งของตรงเวลาหมด

สหภาพแรงงานซวยแล้ว กลายเป็นพวกไม่หวังดีไปแล้ว จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เพราะมีวันเวลาสถานที่ชัดเจน

สหภาพอเมริกันมักหยิ่งผยอง พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนใจถึงกล้าเผชิญหน้า

"พวกไม่หวังดี" คำนี้ใช้ได้เด็ดขาด

กล้าบอกไหมว่าใครบ้าง?

เศรษฐกิจแย่ขนาดนี้แล้วยังจะมาวุ่นวาย วิลเลียมไม่เข้าใจจริงๆ

นี่เป็นวิธีฆ่าตัวตายแบบหนึ่งหรือไง?

(จบบทที่ 100)