บทที่ 80 ฟาร์มที่ขาดทุนอย่างหนัก (ตอนฟรี)

บทที่ 80 ฟาร์มที่ขาดทุนอย่างหนัก

สุนัขไซบีเรียนในกรงขนส่งดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด วิลเลียมต้องใช้เวลาปลอบอยู่นานกว่ามันจะสงบลง โชคดีที่เส้นทางบินไม่ไกลนัก หากต้องบินไปนิวยอร์ก คงทำให้มันเครียดจนคลั่งได้

รถกระบะสิบกว่าคันแล่นออกจากสนามบิน ชาวเท็กซัสคงชินตากับภาพแบบนี้ จึงไม่มีใครสนใจจะสอดรู้สอดเห็นว่าคนที่มาเป็นใคร

กลับมาถึงที่ดินของตัวเอง อารมณ์ก็ดีขึ้นมาก เจ้าของที่ดินในอเมริกาที่มีเงินนั้น ชีวิตยังคงสุขสบายดี

เจ้าของฟาร์มในยุคนี้เป็นเช่นนั้น ตราบใดที่คุณไม่ได้พัวพันกับธนาคารมากเกินไป สถานการณ์ทางเศรษฐกิจก็ไม่ใช่เรื่องน่ากังวล

ผลผลิตทางการเกษตรขายไม่ออก?

แค่ลดการผลิตลงก็พอ ราคาจะขึ้นเองในไม่ช้า ฟาร์มส่วนใหญ่ในเท็กซัสเป็นปศุสัตว์ พื้นที่ปลูกองุ่นและผลไม้จะลำบากกว่า เพราะหากขายไม่ออกก็มีปัญหา คุณจะไปทำลายต้นไม้พวกนั้นก็ไม่ได้

ที่แย่ที่สุดคือ ตอนนี้ธุรกิจแย่มาก แต่ค่าจ้างเก็บผลไม้กลับไม่ได้ลดลงเลย

อเมริกาเป็นแบบนี้แหละ แม้ในภาวะเศรษฐกิจแย่ที่สุด ต้นทุนแรงงานและบริการก็ยังคงสูง

การทำธุรกิจแบบอาลีบาบาในอเมริกาต้องล้มเหลวแน่ เพราะต้นทุนการขนส่งสูงเกินไป

ทำไมอเมซอนถึงประสบความสำเร็จ?

ดูจากมูลค่าต่อออเดอร์ก็รู้ ถ้าคุณซื้อของราคาไม่กี่ดอลลาร์ ค่าขนส่งจะแพงกว่าตัวสินค้าหลายเท่า ใครจะโง่ไปซื้อของออนไลน์

บริการขนส่งด่วนของอเมริกามีมากี่ปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เก่งเท่าจีน

ถ้าอเมริกาจัดงานแบบ 11.11 อย่าว่าแต่จะทำยอดได้เท่าจีนเลย แค่ 30% ก็รับไม่ไหวแล้ว ทำให้เสร็จคงต้องใช้เวลาทั้งปี

จุดนี้อเมริกากับจีนต่างกันสิ้นเชิง จีนยิ่งออเดอร์เยอะยิ่งดี อยากให้เสื้อเชิ้ตหนึ่งแบบขายได้ล้านตัว ราคาจะต่ำจนคู่แข่งหมดกำลังใจ

ขนส่งก็เช่นกัน ก็แค่หาคนเพิ่ม ส่งหนึ่งชิ้นได้เท่าไหร่ คุณมีความสามารถส่งพันชิ้นต่อวันก็ทำไป

อเมริกาทำไม่ได้หรอก เกิน 10% ของปกติก็หยุดงานแล้ว จะเพิ่มค่าแรงก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่อยากทำล่วงเวลา

ฟาร์มไวท์ปีนี้องุ่นได้ผลผลิตมากเกินคาด จนโกดังเก็บไวน์เต็มจนล้น เพื่อรองรับปริมาณไวน์เหล่านี้ ฟาร์มไวท์จึงต้องขยายโกดังอีกครั้ง

คำนวณจากยอดขายไวน์ปีนี้ คาดว่าต้องใช้เวลาสิบปีถึงจะขายหมด แต่ดูท่าทางไวน์เนอรี่ไวท์กลับไม่มีทีท่ากังวลเลย ซ้ำยังขยายพื้นที่เพาะปลูกเพิ่มอีก

ที่น่าตกใจคือราคากลับปรับตัวขึ้นเล็กน้อย แถมยังรับซื้อองุ่นจากพื้นที่ใกล้เคียงที่ขายไม่ออกอีก ดูเหมือนจะขยายกำลังการผลิตอย่างไร้ทิศทาง

ไวน์เนอรี่ไวท์ไม่เพียงขยายโรงงาน ยังจ้างผู้เชี่ยวชาญการผลิตไวน์เพิ่มอีกสองคน ตามแผนใหม่ปีหน้าจะเริ่มโครงการน้ำองุ่นด้วย

สำหรับเศรษฐกิจท้องถิ่น โครงการนี้สำคัญมาก เพราะแบรนด์ในเท็กซัสส่วนใหญ่เป็นแบรนด์ท้องถิ่น พ้นจากพื้นที่นี้ไปก็ไม่มีใครรู้จัก แต่จากการวางแผนของวิลเลียม ชัดเจนว่าเขาต้องการสร้างแบรนด์ระดับประเทศ

ยุคนี้น้ำอัดลมกำลังเฟื่องฟู แต่เมื่อประชาชนมีคุณภาพชีวิตดีขึ้น น้ำผลไม้ธรรมชาติจะค่อยๆ เพิ่มขึ้น เป็นกระบวนการที่ต้องใช้เวลา

การสร้างแบรนด์ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน วิลเลียมยังหนุ่มอยู่ มีเวลาพอที่จะดำเนินการ

ในโลกนี้ ปัจจัยสี่คืออมตะ ไม่ว่ายุคไหนก็เป็นธุรกิจที่ทำเงินที่สุด

อเมริกาเป็นสังคมบริโภคนิยม จุดนี้เห็นได้ชัด อาจจะด้อยกว่าในเรื่องที่อยู่อาศัยเท่านั้น ส่วนอื่นๆ ยังดีมาก

การลงทุนอสังหาฯในอเมริกายุ่งยาก อันดับแรกภาษีที่ดินก็เป็นปัญหาใหญ่ ถ้าคุณเจอผู้เช่าไม่ดี คุณก็จะขาดทุนไม่น้อย

ผู้เช่าที่ไม่จ่ายค่าเช่าตรงเวลา คุณต้องใช้กฎหมายจัดการเท่านั้น ห้ามไล่เขาออกไปอยู่ข้างถนน ที่พักระดับไฮเอนด์ไม่มีปัญหานี้

ปัญหาคือไม่คุ้มค่า ตอนนี้อัตราผลตอบแทนอสังหาฯคือสิบต่อหนึ่ง หมายความว่าให้เช่าสิบปีถึงจะซื้อบ้านได้หนึ่งหลัง

มาตรฐานสากลคือ ถ้าอัตราผลตอบแทนต่ำกว่าสิบถือว่าน่าลงทุน นี่ก็ถือว่าผลตอบแทนดีแล้ว แบบในจีนที่สามสิบถึงห้าสิบเท่านั้น เกินความเข้าใจจริงๆ

ก่อนปี 99 เซี่ยงไฮ้ใกล้เคียงตัวเลขนี้ น่าเสียดายที่ตอนนั้นโดนผู้เชี่ยวชาญหลอก ไม่งั้นตอนนี้นอนรับเงินสบายๆ ไม่ต้องเหนื่อยเขียนหนังสือเลย

เรื่องออกนอกทางแล้ว

ไวน์แม้จะเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แต่พื้นฐานก็เหมือนน้ำองุ่น ชาวอเมริกันถือว่าเป็นเครื่องดื่ม

วิลเลียมต้องสร้างแนวคิดเรื่องสุขภาพก่อน องุ่นมีคุณสมบัติต้านอนุมูลอิสระดี ยังช่วยแก้แพ้ แน่นอนว่าการแก้แพ้หมายถึงเมล็ดหรือเปลือกองุ่น เนื้อองุ่นไม่ค่อยมีผล

เรื่องนี้ไม่สำคัญ คั้นน้ำผลไม้ก็ไม่ได้แยกเมล็ดออก ทั้งต้านอนุมูลอิสระรักษาความอ่อนเยาว์ และช่วยแก้แพ้ สำหรับครอบครัวที่มีฐานะ การดื่มน้ำองุ่นดีกว่าดื่มโค้กชัดเจน

ตอนนี้คุณยังไม่ควรไปประกาศว่าโค้กไม่ดี มันเป็นสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมของอเมริกาไปแล้ว ทั่วโลกล้วนมีมัน พูดส่งเดชไม่ได้

ยิ่งกว่านั้น วิลเลียมยังวางแผนจะแซงหน้าบัฟเฟตต์ อนาคตเขาจะเป็นผู้ถือหุ้นโคคา-โคลา ไม่จำเป็นต้องปล้นกระเป๋าตัวเอง

คุณขายน้ำผลไม้ ไม่มีทางสู้คนขายโค้กได้ จะดีต่อสุขภาพแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ เป้าหมายของเขาคือน้ำแอปเปิลเกรทเลคส์ บริษัทนี้ขายน้ำผลไม้ได้ไม่น้อยเลย

ไม่เชื่อหรอกว่าพี่ชายจะแย่งส่วนแบ่งมาไม่ได้สักนิด

ฟาร์มในเท็กซัสใหญ่มาก แต่ดินค่อนข้างแห้งแล้ง ไม่เหมาะกับการเลี้ยงสัตว์เท่าออสเตรเลีย

ข้อดีก็มีเยอะ อันดับแรกคือการขนส่ง เมืองใหญ่ใกล้เคียง เนื้อวัวจากที่อื่นแทบไม่มีทางเข้ามาแข่ง

การเกษตรในทุกประเทศล้วนได้รับการคุ้มครอง ไม่พูดถึงเงินอุดหนุนและสิทธิประโยชน์ทางภาษี นำเข้าก็ต้องเสียภาษีศุลกากร ถ้าเกษตรกรในประเทศประท้วงหนัก ยังตรวจสอบคุณภาพได้อีก

เนื้อวัวที่แพงที่สุดในโลกคือวากิว

พูดไปญี่ปุ่นก็เก่งเรื่องทำเงินจริงๆ อย่างน้อยแพงกว่าที่อื่นหลายเท่า นี่มันเกินไปแล้ว

อย่าบอกนะว่าพวกเขาชอบความสุขทางปาก คนญี่ปุ่นที่ไม่เคยกินวากิวมีเยอะ เนื้อวัวพวกนี้ถูกทำให้เป็นสินค้าหรูหรา เป้าหมายแน่นอนคือเพื่อทำเงิน

แค่พื้นที่เล็กๆ หญ้าเลี้ยงสัตว์ยังพึ่งตัวเองไม่ได้ ต้องซื้อจากออสเตรเลียทั้งนั้น

ไม่มีที่ดิน ไม่มีทุ่งหญ้า แต่กลับเป็นประเทศส่งออกสินค้าเกษตรรายใหญ่ เห็นความเฉลียวฉลาดของญี่ปุ่นได้ชัด

พูดถึงรสชาติ ก็อร่อยจริงๆ แต่สำหรับคนอเมริกัน อาจจะแค่นุ่มกว่านิดหน่อย โดยเฉพาะในเท็กซัส ความแตกต่างไม่ได้มากขนาดนั้น

คนเท็กซัสกินดิบเกินไป สุกสองส่วนครึ่ง แทบจะกินดิบๆ สดๆ

ส่วนตัวคิดว่า กินดิบขนาดนี้ เนื้อวัวที่ไหนก็เหมือนกันหมด สำคัญที่ความสด วากิวดีแค่ไหนก็ผ่านการแช่แข็ง ความสดสู้เนื้อวัวของคนเท็กซัสไม่ได้แน่

สเต็กเท็กซัสมาตรฐานหนึ่งชิ้น คงเลี้ยงคนญี่ปุ่นได้สามคน ให้คนเท็กซัสไปกินสเต็กที่ญี่ปุ่น ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่อร่อย แต่ต้องเป็นกินไม่อิ่มแน่ๆ

(จบบทที่ 80)