บทที่ 78 เศรษฐีบ้านนอก (ตอนฟรี)

บทที่ 78 เศรษฐีบ้านนอก

งานปาร์ตี้ที่วิลเลียม ไวท์จัด มักเป็นสไตล์เท็กซัสเสมอ ในวงการก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเขามีเครื่องหมายเท็กซัสชัดเจน

บางคนอาจดูถูก งั้นก็ไม่ต้องมาร่วมก็ได้

เล่นไฮโซ?

อย่าล้อเล่น เขาเป็นนักเขียนขายดี เวลาแสดงท่า ทำตัวเป็นขุนนางอังกฤษได้เลย เพื่อไม่ให้พวกคุณอึดอัด เขาตั้งใจทำตัวเป็นคาวบอย

คุณด่าคาวบอยได้ทุกประเทศ ยกเว้นอเมริกา วัฒนธรรมคาวบอยคือรากฐานประเทศนี้ เว้นแต่คุณจะปฏิเสธตัวเอง ไม่งั้นมาเป็นคาวบอยด้วยกันดีกว่า

ไวท์พิคเจอร์สฉลองใหญ่ บริษัทอื่นในฮอลลีวูดอิจฉา

ถ้าทุกคนล้ม สภาพเศรษฐกิจจะเป็นแพะ ในอเมริกาด่าคนส่งเดชไม่ได้ ล้อเรื่องร่างกายจะเป็นหายนะ แต่ด่าประธานาธิบดีได้ พวกเขาต้องทน

ปัญหาตอนนี้คือ พวกคุณล้มไม่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ ถ้ามีหนังดี คนดูไม่อยู่บ้านดูทีวี แค่ไม่ดูหนังห่วย

แจกเงินสดเป็นล้านดอลลาร์ นี่คือพาดหัวสื่อวันรุ่งขึ้น ฉลองรายได้ทะลุ วิลเลียม ไวท์แจกเงินบ้าคลั่ง งานเกือบควบคุมไม่ได้

ก็ได้ พวกนี้สื่อคาดเดา แม้เงินกองรวมกัน แต่มีป้ายทั้งหมด ซองแดงก็ประมาณคนละ 5,000 ดอลลาร์

สื่อแอบอิจฉา พวกเขาก็ลำบาก ไม่อิจฉาริษยาคงเป็นไปไม่ได้

น่าโมโหที่สุดคือ พวกเขาเข้างานไม่ได้ ไม่มีบัตรเชิญหรือคนรู้จักพาเข้า พวกคาวบอยไม่ยอมผ่อนปรนแน่

แม้เข้าไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เนื้อหาคาดเดาได้ไม่ใช่หรือ?

ปาร์ตี้ระดับนี้ จะฟุ่มเฟือยแค่ไหน?

จากคำบอกเล่าเล็กๆ น้อยๆ พวกบ้าพวกนี้เขียนได้เก้าส่วน

แม้เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดัง แต่ไม่ได้ตำหนิรุนแรง พวกนี้ประสบความสำเร็จแค่ไหนก็แค่เด็กโต พฤติกรรมตอนนี้ไม่ปกติหรือ?

อารมณ์ที่ผู้ใหญ่ยังควบคุมไม่ได้ ให้เด็กควบคุม ข้อเรียกร้องนี้เกินไป

วิลเลียม ไวท์ไม่สนใจความเห็นภายนอก มีการกุศลตามมาก็พอ การโอหังในอเมริกาไม่ใช่คำดูถูก

"คุณชาย ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?" ลุงฟูยิ้มถาม

"ฮ่า ไม่เป็นไร แค่เวียนหัวนิดหน่อย นอนพักก็หาย" วิลเลียม ไวท์ไม่มีอาการ ตอนนี้ยังดูกระปรี้กระเปร่า

"ลุงฟู อีกสองวันเรากลับเท็กซัสกัน เครื่องเล่นเกมของสองคนนั้นเสร็จหรือยังไม่รู้?"

"ได้ครับคุณชาย ผมจะจัดการทันที"

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีหน้าเขามีเครื่องบินส่วนตัว แค่คราวนี้ฮัสกี้ลำบาก หวังว่ามันจะชอบชีวิตในฟาร์ม

รายได้พุ่งสองวันติด ทำฮอลลีวูดเดือด

บางคนกัดฟันกรอด บางคนเตรียมพร้อม

บรรณาธิการที่เก่งบทตลกดีใจ ตอนนี้ทุกคนสุภาพกับพวกเขา บทของวิลเลียม ไวท์เจ๋ง แต่คุณเอาไม่ได้ ต้องขุดในบริษัทตัวเอง

ฮอลลีวูดจะขาดบทตลกได้ไง หนังแนวนี้ไม่น้อย แค่ไม่มีรายได้ ทุกคนเลยไม่สนใจ จริงๆ มีหนังตลกถ่ายหลายเรื่องแล้ว จะดีทั้งหมดไหมยังไม่แน่ ต้องให้ตลาดตัดสิน

ดูหนังสือพิมพ์สองวันนี้ วิลเลียม ไวท์อดขำไม่ได้ ล้อว่าเขาเป็นเศรษฐีบ้านนอก ความอิจฉาริษยานั้นชัดเจน

แต่ก็แค่นั้น พวกเขาไม่กล้าเกินไป หนังสือพิมพ์ล้มสามแห่งยังนอนอยู่นั่น อิจฉาได้ แต่ถ้าเล่นเกินไป ทนายจะเตือน

ทีมทนายของวิลเลียม ไวท์ไม่ใช่เล่นๆ เกือบทุกหนังสือพิมพ์เคยได้จดหมายทนาย พูดเลอะเทอะไม่มีหลักฐาน ฟ้องร้องจนคุณพัง

วิลเลียม ไวท์ไม่ลืมวางแผนสื่อสิ่งพิมพ์ แต่เขายังเด็กเกินไป สำหรับอเมริกา หนัง นิยาย การ์ตูนเป็นความบันเทิง หนังสือพิมพ์ต่างกัน อย่างน้อยในแง่หนึ่ง เป็นเครื่องมือตรวจสอบ บางคนเรียกว่าอำนาจที่สี่

นี่คือเรื่องแล้วแต่มุมมอง การ์ตูนยังมีข้อจำกัดมาก หนังสือพิมพ์จะยกเว้นได้อย่างไร?

สื่อไม่ได้โฆษณาว่าซัดดัมมีอาวุธทำลายล้างสูงหรอกหรือ?

ถ้านับรถถัง อาจมีจริง อย่างอื่นเลิกคิดเถอะ เขาไม่มีความสามารถผลิต

อาวุธของซัดดัมซื้อทั้งหมด แม้แต่รถถังปืนใหญ่ยังผลิตไม่ได้ สื่อจะไม่มีความสามารถแยกแยะขนาดนี้หรือ?

เรื่องนี้แต่งจนคนแต่งยังเชื่อ ผลเป็นไง?

วิลเลียม ไวท์หวังวงการบันเทิงวัฒนธรรมสื่อ ห่วงโซ่นี้ขาดอะไรไม่ได้ ดีที่จังหวะตอนนี้ดี เศรษฐกิจอเมริกาจะอยู่ในหุบเหวอีกนาน

ตระกูลที่ควบคุมสื่อส่วนใหญ่เป็นผูกขาด หรือตระกูลใหญ่ สื่อเป็นเครื่องมือทำเงิน ราคาเหมาะสม พวกเขาไม่ปฏิเสธ นี่แค่ธุรกิจ

กินเช้าแล้ว วิลเลียม ไวท์เริ่มออกกำลัง ร่างกายเขาแข็งแรงขึ้น เหมือนเข้าสู่วัยรุ่นรอบสอง เพื่อไม่ให้ตัวใหญ่ออกด้าน ต้องออกกำลังพอดี

ในอเมริกาจะพบว่า คนจนมักอ้วน คนประสบความสำเร็จแทบไม่เห็นคนอ้วน ความอ้วนนำโรคมากเกินไป เพื่ออยู่นานขึ้น เศรษฐียอมละทิ้งความสุขปาก

เสียงตุบๆ ไม่หยุด กระสอบทรายขนาดใหญ่ยิ่งส่ายแรง วิลเลียม ไวท์กำลังระบายฮอร์โมนส่วนเกิน เขาลำบากจริงๆ ไม่มีทางสนุกกับเพื่อนได้

เจสันกับพวกบ้าไม่กลัวนักข่าว แค่ไม่โดนถ่ายในที่เกิดเหตุ พวกเขาไม่มีแรงกดดัน

จริงๆ พอวิลเลียม ไวท์ไป นักข่าวก็กระจาย นักศึกษาเพ้อเจ้อ พวกเขาว่างมากถึงจะถ่ายพวกนี้

"อืม ตอนนี้เงินยังน้อย วันหน้าพี่ซื้อเกาะ ดูพวกนักข่าวบ้าพวกนี้จะทำไง?" วิลเลียม ไวท์ไม่พอใจ ได้แต่สู้กับกระสอบทราย บอดี้การ์ดอดทึ่งไม่ได้ ไอ้นี่เหมือนไดโนเสาร์ในร่างมนุษย์ จัดการยากแน่

"บอส คุณควรหาโค้ช ต่อยแบบนี้ไม่ได้ บาดเจ็บง่าย" บอดี้การ์ดแม็กซ์บอก

"อืม ปีหน้า ปีหน้าหาโค้ชมวย" วิลเลียม ไวท์ก็ทำอะไรไม่ได้ กังฟูจีนอย่าคิด เขาฝึกตั้งแต่เด็ก ห้ามทำมั่ว พลาดนิดเดียวตายได้

อีกอย่างเขาไม่ได้กินข้าวด้วยนี่ มีความสามารถป้องกันตัวก็พอ กังฟูเก่งก็กลัวมีด กลัวมีดแล้ว เจอดีเซิร์ทอีเกิลต้องวิ่งหนี

หนังตำรวจโจรยุคนี้น่าสนใจ มีปืนไม่ใช้ ต้องต่อยกันถึงเนื้อถึงตัว

พูดแล้ว แม้บรูซ ลีถ่ายหนังไม่กี่เรื่อง แต่อิทธิพลต่อฮอลลีวูดใหญ่มาก สไตล์การต่อสู้ยุคนี้ เกือบทั้งหมดเลียนแบบเขา

(จบบทที่ 78)