TB:บทที่ 1 แว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำ

TB:บทที่ 1 แว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำ

“ไอ้หมูตอนเอ้ย ฉันขอสาปให้แกกระเพาะปัสสาวะรั่วตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่มีทางไปยิงกระต่ายได้ตลอดเวลาได้แน่ แกจะต้องวิ่งไปเข้าห้องน้ำทุกๆครึ่งชั่วโมง อย่างน้อยก็ต้องสิบครั้งในแต่ละคืน ฉันจะไล่แก ฉันจะฆ่าแก” ชายหนุ่ยวัยยี่สิบที่กำลังใช้เข็มเล็กๆทิ่มแทงตุ๊กตาตัวน้อยที่อยู่ในมือ ในหัวของเขาปรากฏภาพชายที่มีหน้าตาคลับคล้ายกับหมู

เขามีนามว่า เฉินหลง เขามาจากหนานซูเขาอายุ 22 ปี หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยเมื่อปีก่อน เขาได้ตำแหน่งงานจากการโฆษาของบริษัทหนึ่งในเมืองซิงเฉิง

จะยังไงก็ช่างเถอะ ไม่นานมานี้เกิดเรื่องขึ้น วันนี้เวลาเที่ยงวัน เฉินหลงวิ่งเข้าไปหาเจ้านายหมูตอนของเขาที่กำลังเล่นสนุกกับเลขาของเขาอยู่ในออฟฟิศ

เพราะว่าเฉินหลงรับรู้ความลับของเขาแล้ว หัวหน้าหมูตอนก็ไม่ปล่อยให้เฉินหลงอยู่ที่บริษัทอีกต่อไป เจ้านายของเขาไม่รับฟังคำแก้ตัวใดๆจากเขาเลยสักนิด

ในตอนนี้ เฉินหลงขอใช้ตุ๊กตาตัวน้อยตัวนี้เป็นตัวแทนของความโกรธแค้นในบ้านเช่าที่ซิงเฉิงก่อนก็แล้วกัน หลังจากใช้เข็มทิ่มแทงเจ้าตุ๊กตาจนหนำใจแล้ว ความโกรธที่ก่อตัวขึ้นในใจก่อนหน้านี้ก็ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

“น้องสาวของฉันกำลังจะสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม ฉันได้ให้คำสัญญากับเธอว่าจะซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้ และถ้าหากว่าฉันมีเงินเหลือพอ ฉันควรจะซื้อมือสองทางออนไลน์” ตอนนี้ เฉินหลงกลายเป็นคนว่างงาน แต่เขาไม่ต้องการให้น้องสาวหมดความเชื่อมั่นในตัวเขาสักเท่าไหร่

เขาหยิบแท็บแล็ตยี่ห้อผลไม้ชนิดหนึ่งที่เพิ่งถอยมาใหม่ในราคา 200 หยวน เฉินหลงพร้อมเปิดเถาเป่า (เว็บซื้อขายของออนไลน์ของจีน)เพื่อหาโทรศัพท์สักเครื่อง

เมื่อเฉินหลงใช้นิ้วจิ้มไปที่ไอค่อน “เถาเป่า” ทันใดนั้นก็เกิดกระแสไฟฟ้าตามนิ้วของเฉินหลงในทันทีและกระแสไฟฟ้าได้แล่นเข้าสู่ร่างกายของเฉินหลง

“โอเค ครั้งต่อไป ฉันไม่มีทางซื้อของมือสองอีกเพราะว่าไอ้แท็ปแล็ตบ้านี่มันไฟฟ้ารั่วยังไงล่ะ” นีคือสิ่งสุดท้ายที่เฉินหลงคิด

ในเวลานี้ แท็ปแล็ตแบรนด์ผลไม้มือสองที่ถูกชาร์จไฟกับเครื่องชาร์จส่องแสงจ้าขึ้นมาแล้วจู่ๆก็หายไปอย่างไร้วี่แววใดๆ

เฉินหลงล้มตึงลงไปที่พื้น แสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบขึ้น

“ระบบเถาเป่าที่แข็งแกร่งที่สุดถูกผูกกับผู้ใช้...”

“ค้นหารูปแบบโลกของผู้ใช้ ...”

“โหลดข้อมูลเถาเป่า...”

เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุด เฉินหลงก็ตื่นขึ้นมา

“ยังไม่ตายแหะ ฉันยังไม่ตายจริงๆด้วย เยี่ยมไปเลย” หลังจากที่เฉินหลงตื่นขึ้นมาแล้วเขาพบว่าเขายังคงอยู่ที่บ้านเช่าของตน ทันใดนั้นเขารู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตที่ยังเหลือให้ใช้บนโลกใบนี้ต่อไป

อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้นในสมองของเฉินหลงก็มีข้อมูลต่างๆมากมายเต็มหัวไปหมด

“ระบบเถาเป่าที่แข็งแกร่งที่สุด? นี่คืออะไรกัน? นี่คงไม่เหมือนกับการถูกไฟฟ้าช็อตธรรมดาแล้วมั้ง” เฉินหลงขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม

จากนั้น รูปแบบและข้อมูลมากมายปรากฎขึ้นในหัวของเฉินหลง

เฉินหลงมองไปที่วัตถุบางอย่างและรู้สึกตกใจกับระบบฟังก์ชั่นของมัน

“เสื้อล่องหนไม่สามารถมองเห็นได้หลังจากสวมใส่ ผู้ขายคือกูลาชี่โบราณของดาวเบเร่ ราคาอยู่ที่ 100 คะแนนของระบบแลกเปลี่ยน”

“ยาต้าหลี่สามารถเพิ่มความแข็งแรงของผู้ใช้ 2 เท่าโดยถาวร ผู้ขายคือต้าหลี่ที่แข็งแกร่งของดาวต้าหลี่ ราคาอยู่ที่ 5 คะแนนของระบบแลกเปลี่ยน”

“ยาอัจฉริยะที่สามารถเพิ่มความฉลาดของผู้ใช้ 5 เท่าโดยถาวรหลังจากใช้มัน ผู้ขายคือป๋ายเจ๋อจากดาวสมาร์ท ราคาอยู่ที่ 30 คะแนนของระบบแลกเปลี่ยน”

“แว่นตาโลกทัศน์สามารถมองผ่านที่กั้นที่ไม่ใช่วัตถุชีวภาพทุกชนิดได้หลังจากที่สวมใส่มัน ผู้ขายคือโครุมัคจอมขี้เกียจ ราคาอยู่ที่ 50 คะแนนของระบบแลกเปลี่ยน”

......

“ของจริงเหรอ? ที่ว่าเถาเป่าสามารถเชื่อมต่อดาวเคราะห์ดวงอื่นได้?”

เดิมที เฉินหลงไม่ได้ตั้งความคาดหวังอะไรเอาไว้ แต่ทันใดนั้นเขากลับพบว่าเขามีคะแนนแลกเปลี่ยนอยู่ 0.1 คะแนน ซึ่งมันเกินความคาดหมายของเฉินหลงจริงๆ

“0.1 คะแนนแลกเปลี่ยน นี่เขาสามารถแลกอะไรได้บ้างล่ะเนี่ย?” หลังจากนั้น เฉินหลงคิดว่าคะแนนแลกเปลี่ยนของเขาน่าจะมาจากการเข้าระบบในครั้งแรก

จากนั้น รายการต่างๆที่อยู่ภายในหัวของเฉินหลงเริ่มรวบเฉพาะรายการที่มีราคาเพียง 0.1 คะแนน

“ดีเลย มีฟังก์ชั่นการค้นหาด้วย” เฉินหลงนึกคิดด้วยความตื่นเต้น

“ก้อนดินเหนียวธรรมดาที่ไม่ได้มีความพิเศษหรือฟังก์ชั่นใดๆ ก็แค่ของที่ผู้ขายที่กำลังเบื่อไข่ที่ไร้ประโยชน์ของเขา ผู้ขายคืออูลาล่าจากลาก้า ราคาอยู่ที่ 0.1 คะแนนของระแบบแลกเปลี่ยน”

“ดินเหนียวธรรมดาๆก้อนนี้ถูกตั้งราคาอยู่ที่ 0.1 คะแนนเพื่อการแลกเปลี่ยน คงจะมีแค่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะซื้อมันไป” เมื่อเห็นสิ้งนี้ เฉินหลงปัดหน้าต่างอัตโนมัติของดินเหนียวนี่ออกไป

แต่เมื่อเขาเห็นว่าอูลาล่าสามารถขายมันให้กับผู้ซื้อถึง 13 คน จริงๆ เฉินหลงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ อืม คงจะมีคนที่บ้าพออยู่ในจักรวาลนี้จริงๆด้วย เอาเถอะ ฉันขอไม่ก้าวก่ายก็แล้วกัน

จากนั้น เฉินหลงก็ไล่ดูไอเท็มที่สามารถใช้คะแนนจากระบบแลกเปลี่ยนด้วย 0.1 คะแนนต่อไป แต่เขากลับพบว่าทุกรายการกลับเป็นของที่ไม่มีประโยชน์และของแปลกๆทั้งหมด

“สุดท้ายแล้วไม่มีของอะไรที่พิเศษและคู่ควรกับฉันเลยรึไงนะ?” เฉินหลงรู้สึกหน่ายเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกับ ทันใดนั้นเฉินหลงก็ได้เห็นสิ่งของบางอย่าง

“แว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำสามารถจำแนกสิ่งของทั้งหมดหลังจากใช้งานได้ แต่เนื่องจากผลิตภัณฑ์มีคุณภาพไม่ค่อยดีนักจึงสามารถใช้งานได้เพียงสามครั้งเท่านั้น ผู้ขายคือต้าตงของดาวเคราะห์ชานไซ ราคาขายอยู่ที่ 0.1 คะแนนของระบบแลกเปลี่ยน”

“สามารถจำแนกของทุกสิ่งได้? ของดี แม้ว่าจะใช้งานได้แค่สามครั้งเท่านั้น แต่นับว่าเป็นการใช้งานที่มีคุณภาพตราบเท่าที่ยังใช้งานได้” หลังจากที่ได้เห็นไอเท็มนี้ ดวงตาของเฉินหลงสว่างวาบขึ้น ทันใดนั้นเขาก็กดแลกเปลี่ยน 0.1 คะแนนกับ “แว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำ” ในทันที

หลังจากนั้นเฉินหลงพบว่ามีแว่นตากรอบสีดำปรากฎอยู่ที่มือของเขา

“นี่คือแว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำที่สามารถจำแนกได้ทุกสิ่ง?” เฉินหลงมองไปที่ “แว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำ” ที่ดูเหมือนกับแว่นตากรอบดำทั่วไป

เฉินหลงเหลียวซ้ายมองขวา แต่กลับไม่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆเกิดขึ้น

ต่อไปก็ลองสวมแว่นตา แม้ว่ามันจะดูไม่แตกต่างจากเดิมสักเท่าไหร่นัก

“ไม่แย่ ดูเหมือนพวกหัวกะทิยังไงอย่างนั้น” เฉินหลงส่องกระจกอยู่สักพัก มองดูตัวเองหลังสวมแว่นตาอันนี้ในกระจก เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักวิชาการมากและพึงพอใจกับมันทีเดียว

หลังจากนั้นเฉินหลงก็ถอดแว่นตาออกไป

เนื่องจากแว่นตาอันนี้สามารถจำแนกทุกสิ่งได้ ถ้าไปที่ร้านสะดวกซื้อแล้วสอดส่องดูว่ามันใช้ได้ผลหรือไม่ ถ้าหากเขาสามารถหารายได้จากมันได้จริงๆล่ะก็เขาจะทำเงินได้มากมายทีเดียว

เมื่อได้ออกไปข้างนอก เฉินหลงซื้อขนมปังนึ่งสองก้อนใหญ่ๆและนมถั่วเหลืองกล่องนึงเพื่อเป็นมื้อเช้า ยืนรออยู่ที่ป้ายรอรถ จากนั้นเขาก็ขึ้นรถบัสหมายเลขสองไปยังตลาดขายสินค้ามือสอง

ใช้เวลาประมาณ 20 นาทีเพื่อไปยังตลาดขายสินค้ามือสองของเมืองซิงเฉิง ตอนนี้ เหล่าเจ้าของแผงขายสินค้ามือสองในตลาดได้ตั้งร้านของพวกเขาแล้ว

อย่างไรก็ตามเนื่องจากว่าวันนี้เป็นวันพุธทำให้มีผู้คนไม่มากนักมาจับจ่ายซื้อของกันที่ตลาด

เฉินหลงสวมแว่นตาวิเคราะห์คุณภาพต่ำแล้วเหลียวมองซ้ายขวาที่แผงขายของแต่ละแผง แต่ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆเกิดขึ้นกับแว่นตาวิเคราะห์

เฉินหลงที่เดินดูตามตลาดจนเกือบจะครบทุกที่กำลังจะหมดความอดทน แต่ในที่สุดแว่นตาวิเคราะห์ก็เกิดปฏิกิริยาบางอย่างขึ้น

“พบรายการที่ไม่สามารถแยกแยะได้ ต้องการวิเคราะหรือไม่?”

การออกแบบเสมือนขวดดินเหนียวขนาดเล็กปรากฏต่อหน้าต่อตาเฉินหลง

“การตรวจวิเคราะห์” เฉินหลงคิด

“จักรพรรดิเฉียนหลงในสมัยราชวงศ์ชิง ผู้เป็นอมตะใช้ขวดหยกขาวจากบทกวีและความเรียงที่อยู่ข้างใน”

“ของดี ถ้ามันขายในราคาที่ถูก ฉันต้องซื้อมันกลับไป” ถึงแม้ว่าเฉินหลงจะไม่รู้ว่ามูลค่าของขวดหยกขาวของจักรพรรดิเฉียนหลงในสมัยราชวงศ์ชิงจะเท่าไหร่ก็ตาม แต่ของในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงนั้นจะต้องเป็นของดีอย่างแน่นอน

“ลูกพี่ อันนี้คืออะไร” เฉินหลงก้มหน้าลงไปถามเจ้าของแผง เฉินหลงรู้สึกเหนื่อยที่จะดูคะแนนแลกเปลี่ยนของเขาเต็มที