บทที่ 70 - รับภูตเทพมาใช้งาน

บทที่ 70 - รับภูตเทพมาใช้งาน

หนึ่งคืนผ่านไป โจวชิงไปที่คฤหาสน์เผิงตามปกติ สวดมนต์ต่อธิดาสวรรค์

ด้วยความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณของเขา ถึงแม้จะอยู่เพียงขั้นออกจากร่าง แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เผิงหลิวหมิงผู้ฝึกตนขั้นท่องราตรีผู้นี้มองไม่ออกถึงความลึกตื้นของเขา

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆ ของลัทธิมารดาสวรรค์ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมองทะลุพื้นฐานของโจวชิง

"พี่เจี่ย วันนี้งานประชุมธิดาสวรรค์ อย่าลืมมานะ" หวังฮ่าวขยิบตาให้โจวชิง หยาบคายอย่างยิ่ง

"ข้าจะมา" โจวชิงเหลือบมองหวังฮ่าวแวบหนึ่ง "งานยิ่งใหญ่เช่นนี้ หากไม่ได้สัมผัสดูบ้าง คงต้องเสียดายแน่"

"ฮ่าๆๆๆ" หวังฮ่าวหัวเราะเสียงดัง "รับรองว่าจะไม่ทำให้พี่เจี่ยผิดหวังแน่นอน"

ไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์เผิงนาน โจวชิงกลับมายังที่พักของตน ใจสงบดุจน้ำ ฝึกยุทธ์อย่างสบายใจ

งานประชุมธิดาสวรรค์จะเริ่มตอนกลางคืน โจวชิงยังไม่รีบร้อน

เขาในขั้นเส้นเอ็น ในอำเภอชิงหัวนี้เรียกได้ว่าไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น

ช่วงบ่าย โจวชิงออกจากบ้านพัก มุ่งหน้าไปทางใต้ของเมือง

หลังจากเลี้ยวไปเลี้ยวมา โจวชิงก็มาถึงสถานที่ลับแห่งหนึ่ง

อำเภอชิงหัว กองปราบภูตผีปีศาจ

โจวชิงก้าวเท้า แต่คนเฝ้าประตูกลับขวางโจวชิงไว้

"หยุด ที่นี่ห้ามเข้า"

โจวชิงไม่ถือสาพวกเขา ยามเฝ้าประตูสองคน ก็แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น

หยิบป้ายคำสั่งแผ่นหนึ่งออกมาจากอก ยามเฝ้าประตูสองคนสีหน้าเปลี่ยนไป

"ท่านผู้ใหญ่โปรดอภัย เชิญท่านเข้า"

โจวชิงเก็บป้ายคำสั่งให้ดี "พาข้าไปพบผู้ดูแลของพวกเจ้า"

ยามเฝ้าประตูสบตากัน หนึ่งในนั้นรับคำสั่งแล้วเดินไป โจวชิงตามไปข้างหลัง

นี่คือของที่ลู่ชิงโม่ให้เขาก่อนมาอำเภอชิงหัว เป็นป้ายคำสั่งผู้ดูแลกองปราบภูตผีปีศาจ

ป้ายคำสั่งผู้ดูแลกองปราบภูตผีปีศาจของทุกที่ในต้าฉีล้วนคล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง ด้านหนึ่งพิมพ์ลายหยินหยางไท่จี๋ อีกด้านหนึ่งคือชื่อเขตปกครองของตน

แต่ไม่ว่าจะเป็นป้ายคำสั่งของผู้ดูแลที่ไหน ในที่อื่นก็ล้วนได้รับการยอมรับ

เดินไปตลอดทาง ยามเฝ้าประตูพาโจวชิงมาถึงนอกห้องห้องหนึ่ง

"ท่านผู้ดูแลอยู่ในนั้น"

โจวชิงพยักหน้า กำชับอีกประโยคหนึ่ง "เจ้ารออยู่หน้าประตู อย่าจากไป"

โจวชิงผลักประตูเข้าไป ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในห้องจ้องโจวชิงเขม็ง

"ท่านคือ"

"ท่านผู้ดูแลจ้าว" โจวชิงหยิบป้ายคำสั่งออกมา กล่าวว่า

"ข้าเป็นตัวแทนของท่านผู้ดูแลลู่แห่งเมืองเมฆาดำมา ต้องการจัดการคดีคดีหนึ่ง หวังว่ากองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่"

ท่านผู้ดูแลจ้าวสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "ท่านผู้ดูแลลู่แห่งเมืองเมฆาดำ..."

ท่านผู้ดูแลจ้าวในใจมีโทสะ ถึงแม้เมืองเมฆาดำจะตั้งกองปราบภูตผีปีศาจเป็นพิเศษ ในนามแล้วระดับเท่ากับกองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวของเขา แต่พฤติกรรมเช่นนี้ก็ออกจะไร้มารยาทเกินไปแล้ว

แต่พอนึกถึงลู่ชิงโม่แห่งเมืองเมฆาดำ ท่านผู้ดูแลจ้าวก็รู้สึกท้อแท้อยู่บ้าง

พลังฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้ เบื้องหลังสู้คนอื่นไม่ได้ เขายังจะทำอะไรได้อีก

"ท่านโปรดกล่าวมา กองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวของพวกเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน"

โจวชิงจ้องท่านผู้ดูแลจ้าว สายตาคมกริบ "ท่านรู้หรือไม่ว่า ในกองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวมีคนสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิมารดาสวรรค์แล้ว"

ท่านผู้ดูแลจ้าวสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก คราวนี้อยู่ไม่ติดแล้ว

"ท่านพูดเช่นนี้ มีหลักฐานหรือไม่"

"เรื่องลัทธิมารดาสวรรค์เป็นเรื่องใหญ่ หากท่านใส่ร้ายกองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวของข้าตามอำเภอใจ ข้าแม้จะต้องไปถึงเมืองหลวงแคว้น ก็ต้องทวงความยุติธรรมให้ได้"

"หึ หลักฐาน" โจวชิงแค่นเสียงเย็นชา "ข้าก็คือหลักฐาน"

"ข้าเห็นด้วยตาตนเอง รองผู้ดูแลคนหนึ่งของกองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวพบปะสมรู้ร่วมคิดกับทูตลัทธิมารดาสวรรค์"

"เห็นที่ไหน"

"ในฐานที่มั่นของลัทธิมารดาสวรรค์"

"ในอำเภอชิงหัวจะมีฐานที่มั่นของลัทธิมารดาสวรรค์ได้อย่างไร"

โจวชิงหัวเราะเยาะ "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้"

"ข้าก็เข้าร่วมลัทธิมารดาสวรรค์แล้ว"

"..."

งั้นตอนนี้ข้าควรจะจับเจ้าไว้หรือไม่

"กองปราบภูตผีปีศาจมีรองผู้ดูแลสองคน คนหนึ่งแซ่จ้าว อีกคนแซ่หง ท่านเห็นใครสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิมารดาสวรรค์"

"ตอนนี้ข้ายังไม่รู้" โจวชิงส่ายหน้า "ท่านสั่งให้คนข้างนอกเรียกทุกคนในกองปราบภูตผีปีศาจมาอยู่ใต้แสงตะวัน ตอนนั้นข้าก็จะสามารถแยกแยะออกมาได้เอง"

ในช่วงไม่กี่วันนี้ โจวชิงได้ยืนยันแล้วว่ากองปราบปรามยุทธ์อำเภอชิงหัว กองปราบภูตผีปีศาจ ล้วนมีคนระดับรองผู้ดูแลสมรู้ร่วมคิดกับลัทธิมารดาสวรรค์

แต่เป็นใครกันแน่ หวังฮ่าวพวกนั้นปากค่อนข้างแข็ง ไม่ได้เปิดเผย ต้องรอถึงงานประชุมธิดาสวรรค์วันนี้ ถึงจะแนะนำให้โจวชิงรู้จัก

แต่โจวชิงเคยเห็นคนทั้งสองนั่นแวบหนึ่งแต่ไกล ขอเพียงเจอหน้ากันซึ่งๆ หน้า ย่อมสามารถจำได้แน่นอน

คนของลัทธิมารดาสวรรค์มีไม่น้อย โจวชิงไม่อยากปล่อยไปแม้แต่คนเดียว ดังนั้นถึงได้มีการเดินทางมาที่กองปราบภูตผีปีศาจของโจวชิงครั้งนี้

ยืมพลังมาใช้ ย่อมสามารถสังหารลัทธิมารดาสวรรค์ได้อย่างเด็ดขาด

ท่านผู้ดูแลจ้าวสีหน้าเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด แต่ภายใต้แรงกดดันของโจวชิง สุดท้ายก็ยังคงสั่งยามเฝ้าประตู ให้ทำตามคำพูดของโจวชิง ให้ระวังรักษาความลับ

โจวชิงไม่กลัวว่าท่านผู้ดูแลจ้าวผู้นี้จะลุกขึ้นมาทำร้ายอย่างกะทันหัน ระยะห่างใกล้ขนาดนี้ ด้วยพลังฝีมือของเขาในตอนนี้ บวกกับตอนนี้ยังเป็นตอนกลางวัน การจะเอาชีวิตผู้ฝึกตนขั้นท่องราตรีคนหนึ่ง ไม่มีความยากลำบากเท่าไหร่

พลังฝีมือ คือความมั่นใจที่เขากล้าบุกเข้ากองปราบภูตผีปีศาจโดยตรง

"ท่านผู้ดูแลจ้าว" โจวชิงมองเขา กล่าวว่า

"คนของลัทธิมารดาสวรรค์มาที่อำเภอชิงหัวสิบปีแล้ว สิบปีมานี้พวกเขาลอบพัฒนาความเชื่ออย่างลับๆ เบื่อเมาประชาชน ความเชื่อในธิดาสวรรค์แพร่หลายไปทั่วอำเภอชิงหัว ท่านไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อยหรือ"

"พวกเขาประกาศตนภายนอกว่าเป็นเทพธิดา"

"เทพธิดา"

ท่านผู้ดูแลจ้าวยาวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "ท่านคงไม่ทราบ อำเภอเล็กๆ ห่างไกลเช่นอำเภอชิงหัวนี้ ประชาชนใช้ชีวิตลำบาก มักจะเกิดความเชื่อบางอย่างขึ้นมาเป็นระยะๆ"

"เทพธิดาผู้นี้ ข้าเคยได้ยินมาบ้าง ก็เคยให้คนข้างล่างไปตรวจสอบดู แต่ผลที่ได้คือเป็นความเชื่อที่ประชาชนในหมู่บ้านก่อตัวขึ้นเอง จัดการไปแล้ว"

"บวกกับข้ามุ่งมั่นบ่มเพาะ หลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก ข้าก็ไม่รู้ว่าเทพธิดาผู้นี้ กลับก็คือธิดาสวรรค์ และยังเติบโตมาถึงขนาดนี้"

จากการตอบสนองของยันต์คำจริงเท็จ โจวชิงยืนยันได้ว่าท่านผู้ดูแลจ้าวผู้นี้ไม่ได้โกหก

"ท่านผู้ดูแลจ้าวรอรับการสอบสวนจากเบื้องบนเถอะ"

ท่านผู้ดูแลจ้าวยิ้มขื่นไม่หยุด ถึงแม้เขาจะไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับลัทธิมารดาสวรรค์ แต่ในเขตปกครองของเขาเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาก็คงไม่มีผลดีแน่

ลัทธิมารดาสวรรค์สามารถพัฒนามาถึงระดับนี้ได้ในอำเภอชิงหัว เขาต้องรับผิดชอบอย่างมาก

"ผู้ดูแลของกองปราบปรามยุทธ์ทางนั้นสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง" โจวชิงถามอีกครั้ง

"ท่านผู้ดูแลเฉียนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นอวัยวะภายในเพียงคนเดียวของอำเภอชิงหัว แต่เขา... ไม่ค่อยอยู่ในอำเภอชิงหัวเท่าไหร่" ท่านผู้ดูแลจ้าวกล่าว

"เขาส่วนใหญ่จะอยู่ที่เมืองหลวงแคว้น แสวงหาความก้าวหน้าในวิถียุทธ์ เรื่องราวในอำเภอ ล้วนจัดการโดยรองผู้ดูแลของกองปราบปรามยุทธ์ทั้งสองคน"

"นายอำเภอล่ะ"

"นายอำเภอ... อุปนิสัยสง่างาม ชอบพิณ หมากล้อม การเขียนพู่กัน การวาดภาพมากกว่า"

โจวชิงได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะเยาะไม่หยุด

ไม่น่าแปลกใจที่ลัทธิมารดาสวรรค์พัฒนาในอำเภอชิงหัวได้อย่างราบรื่นเช่นนี้

นายอำเภอคนหนึ่งไม่สนใจราชการ หมกมุ่นอยู่กับความสุนทรีย์

ผู้ดูแลกองปราบปรามยุทธ์คนหนึ่ง คนไม่อยู่ในอำเภอชิงหัวเลย

ผู้ดูแลกองปราบภูตผีปีศาจคนหนึ่ง ไม่สนใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างล่างเลย ไม่สนใจเรื่องภายนอกเลยแม้แต่น้อย

อำเภอชิงหัวจะมีดีได้อย่างไรกัน

หากไม่ใช่เพราะคนของลัทธิมารดาสวรรค์ปรากฏตัวที่เมืองเมฆาดำ อีกไม่กี่ปีอำเภอชิงหัวเกรงว่าจะถูกลัทธิมารดาสวรรค์ควบคุมแล้ว

"ท่านเล่าสถานการณ์ของรองผู้ดูแลกองปราบปรามยุทธ์สองคนนั้นให้ข้าฟังสิ รวมทั้งรูปร่างหน้าตาด้วย"

ท่านผู้ดูแลจ้าวให้ความร่วมมืออย่างดี หลังจากนั้นก็ถามคำถามหนึ่งขึ้นมาอีก

"ท่าน ท่านคิดจะจัดการกับคนที่สมรู้ร่วมคิดกับมารดาสวรรค์อย่างไร"

"ในความเห็นของข้า ไม่สู้กดไว้ก่อน จากนั้นก็ส่งไปยังเมืองหลวงแคว้น ให้เมืองหลวงแคว้นจัดการโดยรวมก็ดีแล้ว"

โจวชิงหัวเราะเยาะ ไม่ได้ตอบคำถาม

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ยามเฝ้าประตูคนนั้นก็มารายงานว่าเรียกคนรวมกันครบแล้ว

โจวชิงเดินนำหน้าไปก่อน เดินมาถึงกลางลานบ้าน

โจวชิงเงยหน้ามองฟ้า แสงตะวันร้อนแรงสาดส่องลงมา นำพาความหวังมาให้

แต่ก็นำพาความสิ้นหวังมาสู่วิญญาณชั่วร้ายด้วย

กองปราบภูตผีปีศาจอำเภอชิงหัวมีคนอยู่สิบกว่าคน รองผู้ดูแลสองคนยืนอยู่หน้าสุด โจวชิงกวาดตามองแวบหนึ่ง ระลึกถึงแวบหนึ่งในวันนั้น

จากนั้นสายตาก็ล็อกไปที่รองผู้ดูแลคนหนึ่งที่มีแผลเป็นบนใบหน้าทันที

ก็คือเจ้า แผลเป็น

[จบแล้ว]