บทที่ 23: ตบหน้าด้วยเงินสด!

บทที่ 23: ตบหน้าด้วยเงินสด!

พอเห็นว่าจ้าวอวี่ซินไม่มีทีท่าว่าจะไล่ เจียงถิงก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ให้พนักงานเอาเครื่องรูดบัตรของโรงแรมมาให้

“คุณผู้ชายครับ นี่คือยอดค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคืนนี้ กรุณาตรวจสอบยอดเงินด้วยครับ”

จ้าวอวี่ซินหยิบบิลมาดู แล้วพูดพลางยิ้มเยาะ “คุณชายจ้าว จะมาช่วยดูหน่อยมั้ยคะว่าบิลนี้มันปลอมรึเปล่า”

ในบิลระบุว่า ค่าอาหารบวกค่าบริการอยู่ที่สี่หมื่นกว่าหยวน ส่วนค่าเหล้าหลุยส์ที่ 13 คือ 300,000 หยวน

จ้าวข่ายก็ยิ้มเยาะกลับ “บิลน่ะไม่ปลอมหรอก แต่พวกมึงมีปัญญาจ่ายเรอะ?? บัตรไดมอนด์แค่เติมเงินแสนเดียวก็ทำได้แล้ว”

“มีบัตรไดมอนด์ก็จริง แต่เงินในบัตรจะใช้หมดรึยังใครจะไปรู้ ไม่มีเงินมันก็แค่บัตรเปล่าๆ”

“จ้าวอวี่ซิน กูว่ามึงคงไปนอนกับเฒ่าหัวงูที่ไหนมา แล้วโดนเขาหลอกฟันแล้วทิ้งล่ะสิ…”

จ้าวอวี่ซินขี้เกียจจะเถียงด้วย เธอหยิบบัตรไดมอนด์ที่เพิ่งทำมาใหม่ยื่นให้ทันที แต่จังหวะที่เจียงถิงกำลังจะรูดบัตรนั่นเอง

เฉินเจียหาวที่เงียบมาทั้งคืนก็พูดขึ้น “เดี๋ยวก่อน!”

เสียงที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้จ้าวข่ายตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาพูดอย่างลิงโลด “เถียนเป่า เห็นมั้ย! กูบอกแล้วว่ามันแค่เล่นละคร”

เขายังอธิบายอย่างกระตือรือร้น “เครื่องรูดบัตรของโรงแรมตี้หาวน่ะ พอออกบิลมาแล้วปลอมไม่ได้เด็ดขาด รหัสข้อมูลหลังบ้านไม่มีใครแฮกได้”

“จะปลอมแปลงน่ะเป็นไปไม่ได้เลย ที่นี่เชื่อมต่อกับเครือข่ายภายในเท่านั้น แฮกเกอร์เทพแค่ไหนก็เจาะไม่ได้”

“จะเข้าระบบหลังบ้านก็ยากมาก ต้องให้ประธานกับรองประธานอีกสองคนใช้รหัสผ่านของตัวเองพร้อมกันในการประชุมคณะกรรมการเท่านั้นถึงจะเปิดได้”

พอได้ฟังแบบนี้ เถียนเถียนก็ถึงบางอ้อ

เธอยิ้มออกมา มองจ้าวอวี่ซินกับเฉินเจียหาวด้วยสายตาดูถูก แล้วพูดเสียงเหี้ยม “เล่นละครต่อสิ ทำไมไม่กล้าเล่นต่อล่ะ”

“รูดสิ! กล้ามากินแล้วชิ่ง เดี๋ยวก็ได้ไปกินข้าวแดงในคุกทั้งคู่หรอก”

จ้าวข่ายก็ตื่นเต้นสุดขีดเหมือนกัน

ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เฉินเจียหาวที่เงียบมาทั้งคืนลุกขึ้นยืน เขามองเทพธิดาที่เขาหลงใหลมานานแล้วรู้สึกเศร้าใจขึ้นมานิดหน่อย

พอเอาไปเทียบกับความอ่อนหวานของจ้าวอวี่ซินแล้ว ความรู้สึกสับสนในใจก็จางลงไป กลับกัน...ตอนนี้เขากลับมีแรงกระตุ้นอยากจะอวดรวยขึ้นมาอย่างรุนแรง

“อวี่ซิน เซ็นทิปให้ผู้จัดการเจียงสักห้าหมื่นสิ”

คำพูดเรียบๆ ประโยคเดียว ทำเอาทุกคนชะงักค้าง เจียงถิงยิ่งทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“ฮ่าๆๆ เซ็นห้าหมื่น! ดูไอ้โง่นี่สิ มันบ้าไปแล้ว”

“พูดจาแบบนี้ออกมาได้ เฉินเจียหาว มึงนี่มันหน้าด้านจริงๆ”

เถียนเถียนยิ่งเยาะเย้ย “ตอนแรกนึกว่าเป็นคนซื่อๆ ไม่คิดว่าจะพูดจาเหลวไหลได้ขนาดนี้”

“ถ้าแกเป็นคนแบบนี้ ฉันไม่ให้โอกาสแกอีกแล้ว”

จ้าวอวี่ซินได้สติกลับมายิ้มอย่างยั่วยวน เธอไม่ลังเลเลยที่จะหยิบใบทิปข้างๆ มาเซ็น...ตัวเลขห้าหมื่นหยวนถ้วน!

“จริงเหรอคะ?? คุณเฉิน”

เจียงถิงตกใจสุดขีด หน้าตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“รูดเลย!”

เฉินเจียหาวพยักหน้าเบาๆ แล้วยิ้ม “วันนี้การบริการของคุณ พวกเราพอใจมาก”

“ยังจะแสดงอีก!!!”

เถียนเถียนมองเจียงถิงด้วยสายตาดูถูก “มาถึงขนาดนี้ยังจะเล่นละครอีก การแสดงของพวกแกมันห่วยแตกชะมัด พูดมาตั้งนานก็ไม่กล้ารูดซะที”

“จะให้ฉันกับจ้าวข่ายไปก่อนมั้ย จะได้ไว้หน้าพวกแกบ้าง เดี๋ยวโดนตำรวจจับขึ้นรถไปมันจะดูไม่ดี”

เมื่อเห็นสีหน้าได้ใจ ของเธอ เจียงถิงที่ได้สติกลับมาก็กลัวว่าจ้าวอวี่ซินจะเปลี่ยนใจ รีบกดตัวเลขแล้วรูดบัตรทันที

“ติ๊ด... สมาชิกไดมอนด์ผู้ทรงเกียรติชำระเงินสำเร็จ”

“ยอดเงินเข้าบัญชี 400,000 หยวน ฝ่ายการเงินบันทึกรายการเรียบร้อย”

เสียงไม่ได้ดังอะไรมาก ออกจะเบาด้วยซ้ำ แต่ในชั่วพริบตา บรรยากาศกลับเงียบสงัดราวกับหยุดนิ่ง

“พี่หาวคะ ไปกันเถอะ!”

จ้าวอวี่ซินจับมือประสานกับเฉินเจียหาวอย่างสนิทสนมแล้วเดินจากไป ก่อนไปยังไม่วายเดินชนเถียนเถียนที่ยืนอึ้งตาค้างอยู่หนึ่งที

“เป็นไปได้ยังไง... เป็นไปได้ยังไง!!!”

เถียนเถียนเหมือนคนสติหลุด พึมพำกับตัวเองราวกับซากศพเดินได้

เจียงถิงเดินไปส่งทั้งคู่จนถึงลิฟต์ จ้าวข่ายตาแดงก่ำ รีบไปกระชากคอเสื้อพนักงานที่รับเงินแล้วพูดว่า “รีบติดต่อเจ้านายพวกแกเดี๋ยวนี้ เครื่องต้องเสียแน่ๆ”

“สี่แสนนะเว้ย! ตั้งสี่แสน... พวกมันจะมีเงินขนาดนั้นได้ยังไง”

พนักงานที่เขาไปกระชากคือคนที่ได้ทิปสองพันพอดี เธอสะบัดมือเขาออก แล้วสบตากับเถียนเถียนที่กำลังเหม่อลอย ก่อนจะสวนกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า

“คุณผู้ชายคะ คุณจ่ายไม่ไหว ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะจ่ายไม่ไหวนะคะ”

“คุณจ้าวท่านนี้เป็นลูกค้าคนสำคัญที่เติมเงินกับโรงแรมตี้หาวของเรามากที่สุดในตอนนี้ เมื่อกี้ที่ล็อบบี้โรงแรมเพิ่งจะเติมไป 2 ล้านหยวนค่ะ”

“เรื่องนี้คุณไปถามคุณพ่อของคุณได้เลย ทั้งโรงแรมรู้กันหมดแล้ว เจ้านายใหญ่ของพวกเรายังกำชับให้ดูแลคุณผู้หญิงท่านนี้ให้ดีที่สุดด้วยค่ะ”

พูดจบเธอก็เดินจากไปอย่างหยิ่งๆ เถียนเถียนพึมพำ “ไม่คิดเลย... จ้าวอวี่ซินรวยขนาดนี้เลยเหรอ????”

จ้าวข่ายกัดฟันพูด “ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่ๆ ต้องเป็นเงินที่ไอ้เฒ่าที่เลี้ยงดูมันให้มาแน่ๆ ต้องใช่แน่...”

“มันอยากจะประชดฉัน เลยยอมให้เฉินเจียหาวมาเกาะแดก ใช่ ใช่ ต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ!!!”

“ไอ้หมาเลียก็คือไอ้หมาเลีย ไอ้กระจอก ไอ้จนกรอบแบบนั้น จะเป็นเงินของมันได้ยังไง”

ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง แต่นี่คือเงินสี่แสนหยวนจริงๆ ตอนนี้เถียนเถียนไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแล้ว เสียหน้ายับขนาดนี้

เธอมองสายตาดูถูกจากลูกค้าคนอื่นๆ และพนักงานแล้ว อยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้มันรู้แล้วรู้รอด

“เรา... เราไปกันเถอะ!!!”

จ้าวข่ายรูดบัตรเสร็จก็ลงไปข้างล่างพร้อมกับเธอ ตลอดทางก็ยังบ่นพึมพำว่าจะให้พ่อช่วยสืบความจริงให้ได้

“เถียนเป่า เราไปห้างข้างๆ กันเถอะ!!”

จ้าวข่ายมองเถียนเถียนอย่างไม่ยอมแพ้

เมื่อนึกถึงไอโฟน 16 ที่ควรจะเป็นของตัวเอง แต่ตอนนี้กลับไปอยู่ในมือของจ้าวอวี่ซิน เถียนเถียนก็รู้สึกไม่ยอมขึ้นมา

วันเกิดปีนี้ไม่มีความสุขเลยสักนิด ได้แค่ช่อดอกไม้เห่ยๆ ที่เธอขี้เกียจจะถือด้วยซ้ำ ตอนนี้ไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลยจะนอนหลับได้ยังไง

“ก็ได้ค่ะ!”

เถียนเถียนตอบอย่างเสียไม่ได้ แล้วเดินนำไปข้างหน้าคนเดียว จ้าวข่ายตามไปจะจับมือเธอ แต่เถียนเถียนก็แอบหลบ

“พี่หาวคะ พี่หล่อมากเลยนะ แต่ทำไมไม่ชอบแต่งตัวเลยล่ะคะ”

ณ ร้านทำผมสุดหรูในห้าง แค่ตัดสระก็ปาไปสามร้อยแล้ว เป็นสถานที่ที่ในสถานการณ์ปกติเฉินเจียหาวไม่มีวันย่างกรายเข้ามาตลอดชีวิต

เงินของเขาเหลืออยู่แค่สองพัน เฉินเจียหาทำตาปริบๆ คิดว่าควรจะให้เธอจ่ายให้ ตัวเองจะได้เกาะแดกประหยัดเงินไปบ้าง

ตามกฎของระบบ เงินห้ามใช้กับตัวเอง ถ้าใช้กับเธอแล้วให้เธอโอนกลับมา กลอุบายแบบนี้คงใช้ไม่ได้ผล

เฉินเจียหาวที่หัวเหมือนรังนกถูกตัดผมสั้นทรงสกินเฮด ดูสะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ ถึงแม้เฉินเจียหาวจะรู้สึกต่ำต้อยคิดว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะแตะคำว่าหล่อขึ้นมานิดๆ ดูมีเสน่ห์ขึ้นมาหลายส่วน ทำให้เขามีความมั่นใจขึ้นมาทันที