บทที่ 1239 ทุกคนคุ้นเคยกันดี

ราชาขโมยในที่สุดก็ยุติความขัดแย้งภายใน ตัดสินใจฝืนใจช่วยลู่หยาง

"ข้ามาช่วยเจ้า......"

ราชาขโมยยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นจากเบื้องหลัง คลื่นพลังมหาศาลซัดมา จนเขาลอยละลิ่ว แทบยืนไม่มั่น

ราชาขโมยหันมอง เห็นร่างสองร่างที่แผ่รัศมีน่าสะพรึงกลัวเผชิญหน้ากัน ใต้เท้าคือซากปรักหักพัง

และนี่ยังไม่พอ เมื่อรัศมีของสองร่างนั้นยิ่งทวีความรุนแรง ก็แผ่ขยายออกไปรอบทิศ สุดสายตา มณฑลซานกลายเป็นซากปรักหักพัง

ราชาขโมยยืนนิ่งปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่าน ใจดับวูบ

ข้ามีรูปแบบของผลการบำเพ็ญความเร็วเป็นเค้าแล้วจะมีประโยชน์อะไร?

"เทพสวรรค์หรือ?"

"เซียนฉี่หลินหรือ?"

ลู่หยางและเทพสั่งทัณฑ์ตกตะลึงที่เห็นสองฝ่าย พร้อมกับหยุดมือกันอย่างพร้อมเพรียง ร่างหยินร่างหยางของเทพสั่งทัณฑ์รวมเป็นหนึ่งเดียว

ลู่หยางมองสถานการณ์ด้วยความงุนงง เทพสวรรค์ปรากฏที่นี่พอเข้าใจได้ คงจะเพราะความระมัดระวัง ส่งเทพสั่งทัณฑ์มาหยั่งเชิงก่อน แล้วตัวเองรออยู่ข้างนอก

แต่ปัญหาอยู่ที่ เซียนฉี่หลินโผล่มาจากไหน แล้วทำไมทั้งคู่ถึงได้ต่อสู้กัน?

เซียนอมตะกำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงในพื้นที่จิตวิญญาณ ขาเตะไปมาอย่างสบายอารมณ์ ชี้แนะลู่หยางว่าควรสู้กับเทพสั่งทัณฑ์อย่างไร: "ลู่หยางเล็ก เจ้าควรสู้แบบ... เอ๊ะ ทำไมเซียนฉี่หลินถึงอยู่ที่นี่?"

เห็นเซียนฉี่หลินกำลังต่อสู้ เซียนอมตะรีบกระโดดลุกจากเตียง ตั้งใจดูการต่อสู้ของเทพทั้งสอง

"ต่อสู้แบบนี้ไม่ถูกนะ ป้องกันตอนนี้ทำไม ควรแลกแรงต่อสู้กันสิ ลู่หยางเล็ก ไปบอกเขาเลยว่าควรสู้อย่างไร!"

ลู่หยางมองไปยังสนามรบกลางอากาศ ร่างจางหายไปเป็นอากาศธาตุ แล้วเบือนหน้าหนี

เซียนน้อย ปล่อยให้ข้ารอดสักทีเถอะ

"ท่านคือลู่หยางใช่ไหม?" เทพเหมาะสมบินมาใกล้ หรือจะพูดให้ถูกคือถูกคลื่นพลังพัดมา

"ข้าชื่อซื่อสือเซินจวิน ถ้าท่านรู้สึกยุ่งยาก เรียกข้าว่าเทพเหมาะสมก็ได้"

เทพเหมาะสมแนะนำตัวอย่างเป็นกันเอง

จับเชลยชาวต้าเฉียนมาหลายคน ลู่หยางย่อมรู้จักเทพเหมาะสม

"ท่านมาทำอะไรที่นี่!" ลู่หยางระแวดระวังมองเทพเหมาะสม เทพแห่งแคว้นต้าเฉียนเป็นศัตรูของเขา ไฉนท่าทางเป็นมิตรเช่นนี้

"อาจารย์บอกว่าถ้าเขากับเทพสวรรค์ต่อสู้กัน ให้ข้ายืนข้างท่าน ท่านโชคดีจะรอดชีวิตได้"

"อาจารย์ของท่านคือใคร?" ลู่หยางฟังจนงงไปหมด แต่ก็อาจเป็นเพราะเซียนอมตะพร่ำเพ้ออยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณ รบกวนความคิดของเขาก็ได้

"เซียนฉี่หลินไงล่ะ อาจารย์บอกว่าท่านรู้จักเขา"

ลู่หยางพยักหน้า เขาย่อมรู้จักเซียนฉี่หลิน แม้ไม่เคยพบหน้า แต่ก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี: "เซียนฉี่หลินผู้อาวุโสยังพูดอะไรอีก?"

"ท่านคงคุ้นเคยกับพวกเซียนน้อยด้วย"

สีหน้าลู่หยางซีดขาว

ราชาขโมยแอบฟังอยู่ข้างๆ ยิ่งรู้สึกว่าลู่หยางไม่ธรรมดาเลย