บทที่ 849 หมาป่าอาศัยอำนาจเสือ

หลังจากส่งเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่อย่างลู่หยางออกไป สวีซินก็ผ่อนลมหายใจในที่สุด ไม่เช่นนั้นเด็กคนนี้จะร้องตะโกนให้กรมอาญาไปประหารเก้าชั่วโคตรขององค์ชายสี่ เรื่องต่อมาจะจัดการได้ยาก

แต่แล้วปัญหาอื่นก็ปรากฏขึ้นมาทันที การก่อกบฏขององค์ชายสี่มีหลักฐานชัดเจน แต่เขาก็ไม่สามารถพิพากษาองค์ชายสี่ได้โดยตรง เรื่องใหญ่ขนาดนี้เขารับผิดชอบไม่ไหว

"ท่านผู้เฒ่า เหนือท่านก็ยังมีคนอยู่" รองเสนาบดีกรมอาญาเห็นผู้บังคับบัญชาหลงงงงวย จึงเตือนด้วยความหวังดี

สวีซินเกิดความเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง

ใช่แล้ว ข้าก็แค่เสนาบดีกรมอาญา ขุนนางยศขั้นสามเท่านั้น เรื่องก่อกบฏนี้ควรให้ฝ่าบาทจัดการ

......

หลังจากเจียงชุนขึ้นนั่งบัลลังก์ เขาแสดงความสามารถทางการเมืองที่เหนือธรรมดา จัดการกับราชกิจต่างๆ ไม่ด้อยไปกว่าฮ่องเต้แม้แต่นิดเดียว ไม่เช่นนั้นฮ่องเต้คงไม่สบายใจที่จะมอบตำแหน่งให้เขาชั่วคราว

"แต่ก่อนพระบิดามักพูดว่าเรื่องบ้านเมืองจัดการได้ยากมาก ในการเจรจาระหว่างฝ่ายต่างๆ ต้องคล่องแคล่ว สร้างสมดุลของผลประโยชน์ แต่เท่าที่ดูเหมือนจะไม่ยากมากเลย"

เจียงชุนวางฎีกาที่พิจารณาเสร็จแล้วลงบนกองฎีกาที่สูงครึ่งตัวคน

ปัญหาเดียวคือเขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้ฎีกาไม่ได้มีมากขนาดนี้

"ท่านเต๋าปู้อวี่ข้ามพิบัติสำเร็จแล้ว คนจำนวนมากต่างเข้าภวังค์กันหมด" เจียงชุนเข้าใจสาเหตุ ถอนหายใจ

เพียงแค่จำนวนมากขึ้นเท่านั้น ไม่ได้เกินความสามารถของเขา

"ลองดูฎีกาฉบับนี้ ท่านสวีออกจากภวังค์ชั่วคราวแล้วหรือ เขาพบเจอเรื่องอะไร... น้องสี่คิดกบฏ ลู่หยางนำน้องสี่ไปแจ้งความ และยังเรียกร้องให้ประหารเก้าชั่วโคตร?!"

เจียงชุนอ่านผ่านๆ มือสั่นเล็กน้อย

ข้าขอถอนคำพูดเมื่อครู่ พ่อ ท่านจัดการกับเรื่องเช่นนี้ทุกวันหรือ?

เมื่อเขาอ่านฎีกาอย่างละเอียด ยิ่งอ่านยิ่งโกรธ สุดท้ายก็แค่นเสียงเย็น ตบโต๊ะหนึ่งที

"ดีนัก น้องสี่ กล้าฆ่าแม้แต่ข้า เรียกได้ว่ามีความสามารถจริงๆ!"

เขาตอบกลับบนฎีกา สั่งให้กรมอาญาเรียกผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติหลายท่านในราชสำนัก จับกุมพรรคพวกของน้องสี่ให้หมด!

ส่วนเรื่องการประหารเก้าชั่วโคตร ก็จัดการได้ไม่ยาก

"ข้าอภัยโทษให้ตัวเองก็ใช้ได้แล้วไม่ใช่หรือ?"

......

การกวาดล้างครั้งใหญ่ต่อฝ่ายขององค์ชายสี่เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ฝ่ายขององค์ชายสี่ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกจับกุมไปอย่างงงๆ แล้ว

ไม่ใช่ว่าลู่หยางจะช่วยองค์ชายสี่หากำลังภายนอก กำจัดองค์ชายสามคนแรกหรอกหรือ ทำไมกลายเป็นฝ่ายตนถูกจับล่ะ?

เกิดอะไรขึ้น?

ฝ่ายขององค์ชายสี่ไม่ใช่เล็กๆ ระหว่างการจับกุมพยายามต่อต้าน นำไปสู่การต่อสู้หลายครั้ง

แต่มีผู้อาวุโสขั้นข้ามพิบัติหลายคนคุมสถานการณ์ การต่อต้านของพวกเขาไม่สามารถสร้างคลื่นได้

การล่มสลายขององค์ชายสี่สร้างความตกใจให้ทุกฝ่ายในเมืองหลวง แต่เดิมเห็นว่าฮ่องเต้มีชีวิตอยู่ไม่นาน ทุกฝ่ายต่างมีแผนเล็กๆ อยากได้ผลประโยชน์ แต่ราชสำนักใช้กำลังอันรวดเร็วและรุนแรง ข่มขู่พวกเขาไว้ชั่วคราว

องค์ชายรองมองข่าวกรองอย่างไม่อยากเชื่อ เพียงแค่ผ่านไปสองสามวัน น้องสี่ก็ถูกลู่หยางจัดการจนหมด

"หรือว่าเขาต้องการใช้เรื่องนี้เตือนทุกคน ไม่ให้พยายามดึงเขาเข้ามาเพื่อแย่งชิงบัลลังก์?"

ร่างขององค์ชายรองสั่นเล็กน้อย ต้องไม่เป็นศัตรูกับคนผู้นี้เด็ดขาด!

องค์ชายห้าที่เดิมยังคิดจะดึงลู่หยางเข้ามา ก็สงบลง ไม่กล้าคิดอะไรกับลู่หยางอีก แผนการดึงตัวในอนาคตทั้งหมดถูกยกเลิก

......

เมื่อผู้อยู่เบื้องหลังอย่างเซียนอมตะได้ยินว่าจวนขององค์ชายสี่ถูกปิดผนึกแล้ว ก็รอคอยอย่างมีความสุขว่ากรมอาญาจะนำคนไปค้นวังหลวงเมื่อไหร่

"ตามที่ข้ารู้ ตามกฎหมายของแคว้นต้าเซี่ย ฮ่องเต้มีอำนาจในการอภัยโทษ การหวังจะใช้เรื่องขององค์ชายสี่ลงโทษประหารทั้งเก้าตระกูล คงเป็นไปไม่ได้" ฮ่องเต้เห็นลู่หยางตลอดทางพึมพำว่ากรมอาญาจะไปค้นบ้านเมื่อไหร่ พึมพำจนหางตาของเขากระตุก จึงต้องออกมาอธิบาย ให้ลู่หยางเลิกพึมพำเสียที

"มีกฎเช่นนี้ด้วยหรือ?" เซียนอมตะไม่รู้จริงๆ แม้ด้วยสติปัญญาของนาง ก็ไม่สามารถคิดแผนแย่งชิงบัลลังก์ที่สมบูรณ์ไร้ที่ติได้

"ดูเหมือนตระกูลเจียงจะมีวิสัยทัศน์ ตอนที่กำหนดอำนาจการอภัยโทษก็นึกถึงเหตุการณ์วันนี้แล้ว!" เซียนอมตะขมวดคิ้ว ตระกูลเจียงสามารถกำหนดกฎหมายที่รอบคอบถึงเพียงนี้ ความรอบคอบนี้ไม่น้อยไปกว่าผู้นำสองเลย เพียงแค่ด้อยกว่านางนิดหน่อยเท่านั้น

ฮ่องเต้: "......"

ข้าคิดว่าตอนที่กำหนดอำนาจการอภัยโทษ คงไม่มีใครนึกถึงเหตุการณ์วันนี้หรอก

"ข้าเห็นว่าเจ้าก็มีความสามารถ อยากร่วมงานกับข้าไหม?"

เซียนอมตะคิดว่าเซี่ยเทียนมีความคิดฉับไว หลังจากสถาปนาราชวงศ์ถั่วยักษ์แล้ว สามารถแต่งตั้งให้เป็นเสนาบดี

ฮ่องเต้ไม่รู้ว่าตัวเองถูกลดชั้นเป็นเสนาบดีในอนาคตแล้ว เขาเพียงได้ยินมาว่าลู่หยางเป็นอัจฉริยะแห่งยุค มักมีการกระทำที่แตกต่างจากคนทั่วไป และรอบตัวมักเกิดเรื่องแปลกๆ เสมอ

ชีวิตเขาเหลือไม่มากแล้ว ลองเป็นพยานการเติบโตของอัจฉริยะในอนาคตดูก็ไม่เสียหาย และในช่วงเวลาสำคัญ ก็เปิดเผยตัวตน ถือว่าไม่เสียเที่ยวนี้

"ได้สิ" ฮ่องเต้ตกลงอย่างยินดี

......

"เขาคือลู่หยาง!" ในความมืด ดวงตาสีเขียวหลายคู่จ้องมองลู่หยางอย่างแน่วแน่

พวกเขาคือพี่น้องขององค์ชายสี่ ที่แหวกการล้อมจับมากมาย หลบหนีมาได้ หลีกเลี่ยงการถูกจองจำชั่วคราว

แต่นี่เป็นเพียงชั่วคราว เวลานี้เมืองหลวงถูกปิดล้อม ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็หนีไม่พ้น การถูกจับกุมเป็นเรื่องของเวลา

ไม่กลัวการถูกจับ แต่ลู่หยางคนทรยศนี้ต้องตาย!

กงซุนจิวผู้มีวิชายุทธ์ความเร็วสูง ถังเฟิงผู้มีวิชาลอบสังหารเหนือมนุษย์ ยอดฝีมือวิชาพิษ... เหล่านี้ล้วนเป็นพี่น้องที่องค์ชายสี่ภาคภูมิใจ สามารถฆ่าองค์ชายสามคนแรกได้ พวกเขาลงมือ ลู่หยางที่เป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดไม่มีทางต้านทานได้!

"ลงมือ!"

กงซุนจิวส่งเสียงสื่อจิตตะโกน พี่น้องได้ยินสัญญาณ พุ่งออกมาเหมือนยมทูตจากเก้าวิญญาณ ลงมือแล้วคือความตายแน่นอน!

พวกเขาเพิ่งจะลอยขึ้นจากพื้น ก็รู้สึกถึงลมกดดันที่น่าสะพรึงกลัวหลายสาย ตรึงพวกเขาไว้แน่น

ตุบ

พวกเขาทนลมกดดันนี้ไม่ไหว คุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

ขั้นข้ามพิบัติ และไม่ได้มีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติหนึ่งคนที่ลงมือกับพวกเขา!

แม้แต่ตอนที่กรมอาญาค้นจวนขององค์ชายสี่ ก็ไม่ได้มีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมากมายขนาดนี้!

นี่เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติมากมายปกป้องลู่หยาง!

หรือว่าลู่หยางคำนวณแม้แต่จุดนี้ไว้แล้ว!?

ชายชราคนหนึ่งหาบคานไม้เดินออกมาจากตรอกเล็ก

ชายชราหยุดตรงหน้ากงซุนจิว สีหน้าดูถูก

"กล้าลงมือกับฝ่าบาท เบื่อชีวิตแล้วหรือไร"

กงซุนจิวและคนอื่นๆ มีสีหน้างุนงง ฝ่าบาท? ฝ่าบาทอะไร?

ความปลอดภัยของฮ่องเต้มีความสำคัญยิ่ง การเดินทางของเขา ย่อมไม่อาจออกจากวังหลวงเพียงลำพังได้ มีผู้มีฝีมือในวังติดตามตลอดทาง คอยคุ้มครองอย่างลับๆ

แม้เป้าหมายของกงซุนจิวและคนอื่นๆ จะเป็นลู่หยาง แต่ก็มีโอกาสที่จะทำร้ายฝ่าบาทโดยไม่ตั้งใจ จึงไม่อาจให้พวกเขาลงมือเด็ดขาด

ในพื้นที่จิตวิญญาณ ลู่หยางวิเคราะห์สถานการณ์ให้เซียนอมตะ

"ฝ่าบาท ท่านแจ้งความองค์ชายสี่ ต่อไปอาจถูกพวกที่เหลือขององค์ชายสี่แก้แค้น ต้องระวังนะขอรับ"

ลู่หยางไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของเซียนอมตะ แต่กังวลเรื่องร่างกายของตัวเอง

แขนขาเล็กๆ ของเขาทนต่อการย่ำยีของเซียนอมตะไม่ไหวหรอก

เซียนอมตะรู้สึกซาบซึ้ง ไม่คิดว่าหยางน้อยจะห่วงใยนางมาก จึงปลอบใจ: "ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกังวล โชคของข้าดีเสมอ จะไม่มีอันตรายหรอก"